Ἐπιβεβαίωση ἀνοδικῆς πορείας οἰκονομίας

Ἡ ἐπιβεβαίωση τῆς ἀνοδικῆς πορείας τῆς οἰκονομίας ἔρχεται πλέον ἀπὸ ὅλες τὶς πλευρές, μὲ ἄμεσες τὶς ἐπιπτώσεις στὴν πολιτική μας δυναμική∙ ὁ δρόμος πρὸς τὶς διπλὲς ἐκλογὲς συνοδεύεται ἀπ’ τὸν ἀντίκτυπο τῆς οἰκονομικῆς ἀνόδου στὰ κατώτερα εἰσοδηματικὰ στρώματα καὶ στὴν ἀγορά. Τὸ πολιτικὸ σκηνικὸ ἔχει ἀλλάξει ἄρδην καὶ δὲν ἔχει καμμία σχέση, ὄχι μόνο μὲ ἐκεῖνο πρὸ διετίας ἢ ἔτους, ἀλλὰ καὶ τριμήνου∙ οἱ Κασσάνδρες ἔχουν ἀποσυρθεῖ πίσω ἀπ’ τὰ τείχη, ἢ μᾶλλον ἔχουν κρυφθεῖ στὰ ὑπόγεια, καθὼς ἔχουν ὁρατὴ μπροστά τους τὴν γελοιοποίησή τους καὶ οἱ πιστοί τους στὰ κόμματα καὶ στὴν διαπλοκὴ πάσχουν πιὰ ἀπὸ ὀφθαλμοφανῆ δυσλεξία. Ἀκόμη καὶ οἱ ὑπερατλαντικοὶ μέντορες τους τὰ ἔχουν χαμενά∙ δείχνουν ὅτι ἔχουν συλληφθεῖ ἐξαπίνης∙ εἶναι ὁλοφάνερο ὅτι δὲν εἶχαν προβλέψει τὶς οἰκονομικὲς ἐπιτυχίες τῆς κυβερνήσεως –πρωτογενὲς πλεόνασμα, πλεόνασμα ἰσοζυγίου, ἀνάκαμψη τῆς οἰκονομίας καὶ ἀλλαγὴ τῆς ψυχολογίας τοῦ κόσμου-, οὔτε εἶχαν διανοηθεῖ τὴν τόσο παταγώδη ἀποτυχία τους, γιὰ τὴν χρεωκοπία τῆς χώρας καὶ τὴν διάλυση τῆς Εὐρώπης. Ἡ ἀπουσία ἐναλλακτικοῦ λόγου φαίνεται κι ἀπ’ τὴν ἀδυναμία τους προσφέρειν ἀλλαγὴ πορείας στὴν ἐπιχώρια διαπλοκή∙ τὰ ἔχουν κυριολεκτικὰ χαμένα καὶ πιάνονται ἀπ’ τὰ μαλλιά τους, ὅπως κάποια διοχευτευμένα δημοσιεύματα τῶν ἀτλαντικῶν κυκλωμάτων. Μάταιος κόπος ὅμως…
Οἱ ἀντανακλάσεις τῆς ἀνακάμψεως τῆς οἰκονομίας καὶ τῶν σκανδάλων στὰ πολιτικὰ κόμματα βρίσκονται στὴν ἡμερήσια διάταξη, μὲ πολλαπλὲς τὶς παρενέργειες τους∙ καταδεικνύουν ἐμφανέστατα τὰ περισσότερα, μὲ πρῶτον τὸν ΣΥΡΙΖΑ, ὅτι εἶναι ἑτεροκίνητα καὶ δὲν διαθέτουν ἀνεξαρτησία βουλήσεως καὶ κινήσεων, ὅτι ἔχουν ἐλάχιστη ἢ καθόλου ἐπαφὴ μὲ τὴν ἑλληνικὴ πραγματικότητα καὶ κυρίως μὲ τὸν κόσμο τῆς ἀγορᾶς, ὅτι τὰ ἐσωτερικά τους προβλήματα εἶναι πολὺ περισσότερα ἀπὸ ἐκεῖνα τῆς χώρας καὶ καθορίζοντα δεσμευτικὰ τὶς κινήσεις τους. Ὁ Ναπολεοντίσκος ἐπιβεβαιώνει καθημερινὰ τὶς ἀτλαντικὲς ἐξαρτήσεις του∙ οἱ ἐπιλογές του γιὰ τοὺς ὑποψήφιους περιφερειάρχες δὲν εἶναι τυχαῖες, ἀλλὰ πηγάζουν ἀπ’ τὶς ἐξαρτήσεις του, διεθνεῖς καὶ ἐσωτερικές. Οἱ ἐπισκέψεις του στὴν Ἀμερικὴ εἶχαν πολλαπλὸ νόημα καὶ βαθύτερο περιεχόμενο, μὲ τὶς διακλαδώσεις τους στὴν ἀκροδεξιά, ἀλλὰ καὶ τὶς ἀντανακλάσεις στὸ ἐσωτερικὸ τῆς Κουμουνδούρου∙ ἡ Ἀριστερὴ Πλατφόρμα ἀντιδρᾶ καὶ ἐνισχύεται σημαντικά, ὅπως δείχνουν οἱ ψηφοφορίες στὰ κομματικὰ ὄργανα, ἐνῶ ἐπιχειρεῖ καὶ τὴν ἀνεξάρτητη παρουσία της στὴν πολιτικὴ δυναμική. Ὁ ἐφιάλτης ὅμως τοῦ Ναπολεοντίσκου εἶναι ἡ πορεία τῶν ἐρευνῶν γιὰ τὰ σκάνδαλα∙ ὅλοι γνωρίζουν στοὺς πολιτικοὺς διαδρόμους τὸ ποιὸς εἶναι ὁ γνωστὸς δικηγόρος, μὲ διασυνδέσεις πέραν τῶν φιλικῶν, πολὺ στενὸς συνεργάτης τοῦ ἔγκλειστου πρώην ὑπουργοῦ∙ ὁ ἀντίκτυπος τῶν ἀποκαλύψεων στὸ ἐντὸς τοῦ ΣΥΡΙΖΑ βαθὺ ΠΑΣΟΚ καὶ στὴν κόρη εἶναι τὸ ζητούμενο πολλῶν στὴν Κουμουνδούρου.
Τὰ μικρὰ κόμματα εἰσπράττουν πλέον τὰ ἐπίχειρα τῆς πολιτικῆς τους∙ τὰ εἶχαν δώσει ὅλα στὴν ἀποτυχία τῆς οἰκονομικῆς πολιτικῆς τῆς κυβερνήσεως, στὸν ἀντιευρωπαϊσμό τους καὶ στὴν ἀντιγερμανική τους ὑστερία, ὁπότε δέχονται τὶς συνέπειες τῶν ἐπιλογῶν τους. Ἡ ἀνάκαμψη τῆς οἰκονομίας συνοδεύεται κι ἀπ’ τὴν ἐνίσχυση τοῦ εὐρωπαϊκοῦ προσανατολισμοῦ τῶν Ἑλλήνων, ἂν καὶ ποτὲ δὲν εἶχε ὑποχωρήσει ἀρκετά, ἀκόμη καὶ στὴν ἐποχὴ τῆς μεγάλης κρίσεως∙ ἡ ἀναπροσαρμογὴ τῆς πολιτικῆς τους δὲν εἶναι καθόλου εὔκολη ὑπόθεση, διότι ὁ κομματικός τους μηχανισμός, ὅσον ἔχουν τὸ καθένα, ἔχει ἐμποτισθεῖ ἀπ’ τὴν ἀτλαντικὴ προπαγάνδα καὶ τὴν καταστροφολογία∙ τοὺς εἶναι ἀδύνατο πλέον νὰ βγοῦν στὰ καφενεῖα καὶ στὶς πλατεῖες καὶ νὰ ποῦν ἄλλα πράγματα. Τὸ χειρότερο εἶναι ἡ πλήρης ἀποκοπή τους ἀπ’ τὸν κόσμο τῆς ἀγορᾶς, τὸν δυναμικὸ κομμάτι τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας∙ ὅλοι τρέχουν, διότι βλέπουν ὅτι κάτι γίνεται, ἔστω κι ἂν τὰ προβλήματα γιὰ τοὺς μισθωτοὺς καὶ τοὺς συνταξιούχους ἔχουν πολλαπλασιασθεῖ, ἀλλὰ κάποιοι στὴν οἰκογένεια κάτι κάνουν, πέραν τῶν ὅσων μετέχουν στοὺς δυναμικοὺς κλάδους τῆς οἰκονομίας, τουρισμό, ψηφιακὴ τεχνολογία. Ἀκόμη καὶ στὴν οἰκοδομὴ κάτι γίνεται, ἔστω κι ὡς ἀντανάκλαση τοῦ τουριστικοῦ κλάδου∙ ἡ μεγάλη διαφορὰ εἶναι ἡ ψυχολογική, ἡ καταστροφολογία ἔλεγε κάτι τὴν περίοδο τῆς κρίσεως, ὅταν ἦταν ὅλα μαῦρα, προκαλεῖ ὅμως ἐνόχληση ἢ ἀποστροφὴ ὅταν ἀλλάζουν ὅλα γύρω σου.
Ἡ διεθνὴς συγκυρία ὁδηγεῖ τὸν ἑλληνικὸ λαὸ σὲ στάση ἐγρηγόρσεως, ὅταν μάλιστα συνεκτιμηθοῦν οἱ ἐξελίξεις στὸ Κυπριακό∙ ἀντιλαμβανόμαστε πλέον ὅτι χρειάζεται συνοχὴ καὶ σύνεση γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῆς ἀναταραχῆς στὴν γειτονιά μας. Στὴν Οὐκρανία μᾶλλον ἐξομαλύνεται ἡ κατάσταση, ἀλλὰ μεταφέρεται ἡ κρίση πιὸ κοντά, στὴν Βοσνία, μὲ ἄγνωστες τὶς αἰτίες καὶ ἀπρόβλεπτες τὶς προεκτάσεις∙ εἶναι μόνο ἐσωτερικὴ ὑπόθεση ἢ καὶ παρέμβαση τρίτων∙ στὴν Τουρκία ἡ κατάσταση παραμένει ἔκρυθμη, ἐνῶ στὴν Μέση Ἀνατολὴ εἶναι ἀκόμα χειρότερα. Ἀποτελοῦμε τὴν μοναδικὴ ἑστία σταιερότητος καὶ ἠρεμίας στὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο, ἐνῶ ἡ προεδρία τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως μᾶς προσθέτει κύρος καὶ ἐπιρροή∙ τὰ παιχνίδια γίνονται πολὺ πιὸ σοβαρά, ὅπως φάνηκε κι ἀπ’ τὶς ἀντεγκλήσεις Εὐρωπαίων καὶ Ἀμερικανῶν γιὰ τὴν Οὐκρανία. Ἡ Ἑλλὰς δὲν ἔχει τὴν πολυτέλεια τῆς ἀνεξαρτήτου ἐμπλοκῆς της στὰ διεθνῆ αὐτὰ προβλήματα ἢ τῆς διαφοροποιήσεώς της ἀπ’ τὴν εὐρωπαϊκὴ στρατηγική, ὅπως ἀφήνουν νὰ ἐννοηθεῖ κάποιοι μικροί∙ ἀκόμη καὶ οἱ σχέσεις μας μὲ τοὺς ἄλλους μεγάλους πάντα περνάει ἀπ’ τὸ φίλτρο τῆς εὐρωπαϊκῆς πολιτικῆς. Εἶναι ὁ κύριος ἄξων ἀναφορᾶς μας μὲ πολλαπλὲς διαστάσεις, ὅπως φάνηκε ἀκόμη περισσότερο τὴν τελευταία τετραετία∙ ἐὰν εἴχαμε κατρακυλίσει στὴν χρεωκοπία, τότε θὰ εἴμασταν ἕρμαια τῶν μεγάλων κυμάτων.
Ἡ κυβέρνηση ἐπέτυχε σὲ δύο βασικὰ θέματα, στὴν ἀποκατάσταση τῆς ἀξιοπρεπείας τῆς χώρας διεθνῶς κι ἑπομένως στὸν ρόλο της στὸν περίγυρό μας τουλάχιστον καὶ στὴν ἀνάκαμψη τῆς οἰκονομίας∙ αὐτὰ τὰ δύο φέρουν μαζί τους τὴν ἀνάταση τῆς ψυχολογίας τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ τῆς ἐμπιστοσήνης πρὸς τὶς δυνάμεις του. Ἡ σοβαρώτερη ἐπιτυχία εἶναι, διότι, χωρὶς τὴν ἀλλαγὴ τῆς ψυχολογίας δὲν γίνεται τίποτε∙ ἡ ἐπιτυχία αὐτὴ εἶναι μάλιστα κυβερνήσεως συνεργασίας, κάτι ἄγνωστο στὴν πολιτική μας ζωὴ γιὰ πολλὲς δεκαετίες. Δυὸ χρόνια σχεδὸν πρίν, ὅλοι τῆς ἔδιναν ζωὴ ὁλίγων μηνῶν καὶ κάποιοι προεξοφλοῦσαν τὴν κατάρρευσή της κάθε δίμηνο∙ ἡ αἴσθηση τῆς σταθερότητος εἶναι διάχυτη στὴν κοινὴ γνώμη, παρὰ τὴν προπαγάνδα τῆς διαπλοκῆς καὶ τῶν καταβολάδων της. Ὁ Ἀντώνης Σαμαρᾶς ἔχει κερδίσει πολὺ σὲ κύρος, τόσο ὥστε οὔτε οἱ χαλκευμένες δημοσκοπήσεις δὲν δύνανται ἀπομειῶσαι τὴν ἀπήχησή του∙ ἡ ἐμπιστοσύνη στὸν πρωθυπουργὸ διαμορφώνει τὸ κλίμα τῆς προεκλογικῆς περιόδου, μὲ τὴν ἀντανάκλασή της στὸν ἀντιπρόεδρο τῆς κυβερνήσεως. Φυσικά, μετροῦν καὶ οἱ ἄλλοι παράγοντες, τὰ σκάνδαλα –καθὼς ἡ κυβέρνηση δὲν φείδεται οὔτε τῶν δικῶν της ἀνθρώων-, ὁ ἔλεγχος τῶν ἐσωκομματικῶν τριβῶν γιὰ τὶς διπλὲς ἐκλογές, παρὰ τὴν διαφοροποίησή τους κατὰ κόμμα καὶ ἡ ἐπίδραση τῶν ἀποτελεσμάτων τοῦ πρωτογενοῦς πλεονάσματος∙ οἱ χαμηλοσυνταξιοῦχοι καὶ μισθωτοὶ θὰ δοῦν κάτι στὴν τσέπη τους μετὰ ἀπὸ τέσσερα χρόνια ἀδιαλείπτου ἀφαιμάξεως.