Ἀνάπτυξη οἰκονομίας, πολιτικὴ δυναμικὴ

Ἡ ἄρδην ἀλλαγὴ τῆς πολιτικῆς δυναμικῆς τῆς χώρας, ὅπως διαφαινόταν τοὺς τελευταίους μῆνες, ἐπιβεβαιώθηκε πλέον μὲ τὴν ἀνάκαμψη τῆς οἰκονομίας∙ τὸ πολὺ μεγάλο πρωτογενὲς πλεόνασμα καὶ ἡ ἔξοδος ἀπ’ τὴν κρίση ἔχει ἄμεσες καὶ πολλαπλὲς πολιτικὲς ἐπιπτώσεις ποὺ καλοῦνται νὰ διαχειρισθοῦν οἱ πολιτικοὶ σχηματισμοί. Ἀλλὰ αὐτὸ ἀποδεικνύεται ἐξαιρετικὰ δύσκολο γιὰ τὰ περισσότερα κόμματα καὶ τὴν ἀλαλάζουσαν διαπλοκήν∙ ἡ διαφορὰ αἰσθητὴ στὸν ἁπλὸ κόσμο, ἀπ’ τὴν ἀρχὴ τῆς σημερινῆς κυβερνήσεως, μεταξὺ τῆς ψυχολογίας τοῦ μέσου Ἕλληνα καὶ τῆς καταστροφολογίας τῆς ἀντιπολιτεύσεως στὸ σύνολό της καὶ τῆς διαπλοκῆς ἐν συγχορδίᾳ, κατέστη πλέον χάος ἀγεφύρωτο. Ὣς λίγες ἑβδομάδες πρὶν εἶχαν ὅλοι τους ὡς μόνιμη ἐπῳδὸ τὴν ἐπιβολὴ νέου Μνημονίου καὶ νέων δυσβάστακτων μέτρων -μάλιστα ἐξειδικεύοντάς τα οἱ προφέσσορές τους, στὸ ἴδιο μῆκος κύματος-, μὲ τοὺς ἀλαλαγμοὺς ὑπὲρ τῆς τρόικα καὶ τοῦ Διεθνοῦς Νομισματικοῦ Ταμείου περισσότερο, ἀλλὰ καὶ τῶν ὑστερικῶν ὠρυγῶν κατὰ τῆς Γερμανίας καὶ ἰδιαιτέρως κατὰ τῆς Ἀγκέλας Μέρκελ∙ ἡ προσαρμογὴ τῆς πολιτικῆς τους δὲν φαίνεται καθόλου εὔκολη, ἢ τουλάχιστον ἔτσι δείχνουν ὅλοι οἱ ἡγέτες τους, ἐκτὸς κι ἄν ἀλλάξουν τὶς ἑπόμενες ἑβδομάδες. Αὐτὸ θὰ ἦταν εὐχῆς ἔργο γιὰ τὴν Ἑλλάδα, διότι θὰ ἀποφεύγαμε τὶς στεῖρες ἀντιπαραθέσεις, τὶς ὁποῖες τόσο ἄσχημα πληρώσαμε τουλάχιστον τὴν τελευταία τετραετία.
Τὸ πιὸ σημαντικὸ γιὰ τὴν χώρα εἶναι ἡ ἀλλαγὴ τῆς ψυχολογίας τοῦ κόσμου καὶ ἡ σαφὴς ἔνδειξη τῆς διαθέσεώς του γιὰ ἄμεση καὶ ἐνεργὸ συμβολὴ στὴν ἔξοδο ἀπ’ τὴν κρίση∙ εἶναι ἐμφανέστατο αὐτὸ στὴν ἀγορά, στὶς πλατεῖες καὶ στὰ καφενεῖα, ὅπου οἱ συζητήσεις πλέον γίνονται μὲ ἀντικείμενο, τὸ τί μπορεῖ νὰ κάνει ὁ καθένας, μακρυὰ ἀπ’ τὴν κατάθλιψη καὶ τὴν μεμψιμοιρία τῶν προηγουμένων ἐτῶν. Κακὰ εἶναι τὰ ψέμματα, χωρὶς τὴν ἀλλαγὴ τῆς ψυχολογίας, τὴν ἀνάταση τοῦ κόσμου, τοῦ φιλότιμου τῶν Ἑλλήνων, δὲν γινόταν τὸ θαῦμα τοῦ ἅλματος ἀπὸ 7% ὕφεση τὸν Δεκέμβριο τοῦ 2012 στὸ μηδὲν ἢ τὴν μικρή, ἐλάχιστη, ἀνάκαμψη ἕναν χρόνο μετά∙ εἶναι μοναδικὴ μᾶλλον ἡ περίπτωση στὴν ἱστορία ἡ τόσο μεγάλη μείωση τῆς ὑφέσεως καὶ μάλιστα μὲ κλειστὸ τὸ τραπεζικὸ σύστημα, ὅπως τὸ κρατάει ἀκόμη ἡ τρόικα. Βοήθησε σημαντικὰ ὁ τουρισμός, ἡ ψηφιακὴ τεχνολογία, οἱ ἄλλοι κλάδοι, ἀλλὰ τὸ μεγάλο βάρος τὸ ἔφεραν οἱ ἁπλοὶ Ἕλληνες, τὰ τουριστικὰ μαγαζάκια, οἱ μικρὲς ἐπιχειρήσεις, ὅλοι τους∙ χαρακτηριστικὸ παράδειγμα εἶναι ἡ άπουσία δημοσιευμάτων στὴν ἀτλαντικὴ διαπλοκή, γιὰ τεμπέληδες Ἕλληνες, ἀπατεῶνες καὶ ἄλλα παρόμοια. Ὄχι ὅτι ἔλειψαν ξαφνικὰ τὰ κοράκια καὶ οἱ ἰθαγενεῖς δοῦλοι τους, ὅπως ἔδειξε κι ἡ ἱστορία μὲ τοὺς Ἀφγανοὺς λαθρομετανάστες στὸ Φαρμακονῆσι∙ δὲν βρίσκουν πλέον οὔτε τὴν ἐλάχιστη ἀφορμή.
Ὁ ἀντίκτυος τῆς ἀλλαγῆς τῆς ψυχολογίας στὰ κομματικὰ στελέχη βαρύνει στὴν τακτικὴ τῶν κομμάτων∙ εἶχαν ἐπενδύσει στὴν ἀντιπολίτευση στὴν προοπτική –ποὺ θεωροῦσαν ὡς ἀπόλυτη ἀλήθεια, ἐπειδὴ τὴν διαλαλοῦσε ἡ ἀτλαντικὴ διαπλοκή-, ὅτι ἀποτυγχάνει τὸ πρόγραμμα στὴν Ἑλλάδα καὶ ὅτι ἐπιδεινώνεται ἡ κρίση, μὲ τὰ ἀντιευρωπαϊκὰ συνακόλουθα. Αἰφνιδίως αὺτὰ ἀνατρέπονται ἄρδην, μὲ τὴν ἀνάκαμψη τῆς οἰκονομίας, τὴν αὐτονόμηση τῆς Εὐρωζώνης ἀπ’ τὴν ἀμερικανικὴ ἐπικυριαρχία καὶ τὴν ἀναγνώριση τῆς Ἑλλάδος ὡς μοναδικῆς ἑστίας ἀσφαλείας στὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο∙ οἱ διαπιστώσεις αὐτὲς γίνονται σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, μὲ πρῶτο τὴν κοινὴ γνώμη. Ἡ καταστροφολογία δὲν ἔγινε ποτὲ ἀποδεκτὴ ἀπ’ τὸν ἑλληνικὸ λαό, οὔτε στὶς μαῦρες μέρες πρὸ διετίας, ὅταν ἀντέδρασε μὲ τὸ κίνημα τῶν Ἀγανακτισμένων∙ πολὺ περισσότερο ἐνοχλεῖ σήμερα, μὲ τὴν ἀνάτασή του δεδομένη. Ἔτσι τὰ κόμματα τῆς ἀντιπολιτεύσεως, μὲ τὸν Ναπολεοντίσκο πρῶτο, πιάστηκαν μέσα στὰ δίχτυα τους, ποὺ εἶχαν ρίξει γιὰ τὴν κυβέρνηση∙ ἡ Κουμουνδούρου βλέπει τὴν ἀπομόνωσή της ἀπ’ τὸν κόσμο, ὅπως γίνεται σὲ κάθε ἐμφάνιση του ἀρχηγοῦ της. Ὁ πρόεδρός της ὀργάνωσε τὴν ἐκδήλωση στὸ Πολεμικὸ Μουσεῖο μὲ τὸν ΣΕΒ, ὡς ἀπόδειξη τῆς ἀπολύτου ταυτίσεώς τους, ἀλλὰ παραβρέθηκαν μερικὲς δεκάδες ἄτομα∙ τὸ χειρότερο εἶναι ὅτι στὴν ἀποδοκιμασία κάποιων συμφώνησαν πολλοὶ καὶ οὐδεὶς ἀντέδρασε. Αὐτὸ δείχνει ξεκάθαρα διαφοροποίηση τοῦ κομματικοῦ του μηχανισμοῦ.
Ἡ διεθνὴς συγκυρία ἔχει ἀλλάξει ριζικὰ στὴν περιοχή, ἐνῶ ἡ ἀποτυχία τῶν διαπραγματεύσεων γιὰ τὴν Συρία δείχνει ὅτι παραμένουν ἀνοικτὲς οἱ ἑστίες ἐντάσεως∙ ἡ χώρα μας, καὶ λόγῳ τῆς προεδρίας τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως, διαδραματίζει ἐνεργὸ ρόλο στὴν περιοχή, ὄχι μόνο γιὰ τὰ εὐρωπαϊκὰ θέματα, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὰ ἐθνικά. Ὁ διακοινοτικὸς διάλογος ἄρχισε στὴν Κύπρο καὶ ἐντὸς τῆς ἑβδομάδος πηγαίνει ὁ Ἑλληνοκύπριος διαπραγματευτὴς στὴν Ἄγκυρα κι ὁ Τουρκοκύπριος ἔρχεται στὴν Ἀθήνα∙ αὐτὸ ἦταν ἀδιανόητο παλαιότερα, οἱ Τοῦρκοι δέχονται καὶ συνομιλοῦν μὲ ἐκπρόσωπο τῆς κυπριακῆς κυβερνήσεως, ὅπως καὶ ἡ Ἀθήνα μὲ ἐκπρόσωπο τῆς τουρκοκυπριακῆς κοινότητος. Καὶ μόνο ὡς γεγονός, σημαίνει ὅτι αἴρονται πολλὲς ἀπ’ τὶς προκαταλήψεις δεκαετιῶν∙ φυσικά, αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι ὁ διάλογος θὰ εἶναι εὔκολος, τὸ ἀντίθετο μάλιστα, θὰ εἶναι σκληρὲς καὶ ἐπίπονες οἱ διαπραγματεύσεις. Κάτι ἀντίστοιχο συμβαίνει καὶ μὲ τὶς διαπραγματεύσεις γιὰ τὴν Ἀποκλειστικὴ Οἰκονομικὴ Ζώνη μὲ τὴν Αἴγυπτο∙ ὅλο καὶ νέα ἐμπόδια προβάλλονται κυρίως ἀπ’ τὴν αἰγυπτιακὴ διπλωματία. Τὰ θέματα αὐτά, φυσικὰ καὶ ἄλλα ὅπως ὁ ρόλος μας στὴν διαδικασία συνοχῆς τῆς Εὐρωζώνης, ἀπουσιάζουν παντελῶς ἀπ’ τὴν λογικὴ τῆς ἀντιπολιτεύσεως, σὰν νὰ μὴν ἀπασχολοῦν τὴν Ἑλλάδα∙ ἡ κοινὴ γνώμη ὅμως ὅσο αἰσθάνεται ὅτι πέρασαν τὰ χειρότερα στὴν οἰκονομία, τόσο ἐνδιαφέρεται γιὰ τὰ ἐθνικά μας θέματα.
Σὲ πολιτικὸ ἐπίπεδο διαμορφώνεται πλέον τὸ κλίμα τῆς προεκλογικῆς ἐκστρατείας, τὸ ὁποῖο μόνο μὲ μεῖζον γεγονὸς ἀνατρέπεται∙ αὐτὸ ὅμως δὲν φαίνεται στὸν ὁρίζοντα. Οἱ πολιτικὲς συνθῆκες ἐπιβάλλουν τὴν δέσμευση τῶν κομμάτων, ὡς πρὸς τὴν οἰκονομικὴ καὶ κοινωνικὴ πολιτικὴ καὶ ὡς πρὸς τὰ ἐθνικά μας θέματα, τουλάχιστον, ἂν ὄχι καὶ γιὰ τὴν διεθνῆ συγκυρία∙ στὴν οἰκονομικὴ πολιτική, ἡ τρόικα τελείωσε, ὄχι μόνο γιατὶ ἐπιτύχαμε τὸ τεράστιο πρωτογενὲς πλεόνασμα καὶ τὴν ἀνάκαμψη τῆς οἰκονομίας, ἀλλὰ καὶ γιατὶ τὴν ἀπορρίπτουν πλέον καὶ οἱ Εὐρωπαῖοι, ὅπως φαίνεται τουλάχιστον ἀπ’ τὴν ἔκθεση τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Κοινοβουλίου∙ στὸ ἐσωτερικὸ
ἡ κυβέρνηση ἀποδεσμεύεται γιὰ τὴν ἄσκηση τῆς πολιτικῆς της –στὰ πλαίσια πάντα τῆς ἐπιτηρήσεως ἀπ’ τὴν Εὐρωζώνη-, στὸν κοινωνικὸ τομέα, μὲ τὴν διανομὴ τοῦ 70% τοῦ πρωτογενοῦς πλεονάσματος, ποὺ μᾶλλον ὑπερβαίνει τὰ δύο δις εὐρώ, καὶ τὴν ἐλάφρυνση τῆς φορολογίας∙ στὸν οἰκονομικό, ἡ ἀποδέσμευση τῶν τραπεζῶν σημαίνει τὴν αὐτόματη ἐνίσχυση τῆς ρευστότητος στὴν ἀγορά. Οἱ μικρομεσαῖοι κυρίως καὶ ὁ ἐπιχειρηματικὸς κόσμος θέλουν νὰ ἀκούσουν τὴν πολιτικὴ τῶν κομμάτων γι’ αὐτὰ τὰ θέματα κι ὄχι τὶς ἀντιγερμανικὲς κορῶνες∙ αὐτὲς τὶς ἔχει βαρεθεῖ. Τὸ πρόβλημα μὲ τὰ κόμματα, καὶ τὸν ΣΥΡΙΖΑ πρῶτο, εἶναι ἕνα, ἔχουν τὴν δυνατότητα προσγειώσεώς τους στὴν ἑλληνικὴ πραγματικότητα; Ὁ χρόνος θὰ δείξει, κι εἶναι πολὺ σύντομος.