Διαμόρφωση τῆς προεκλογικῆς δυναμικῆς

Ἡ διαμόρφωση τῆς προεκλογικῆς δυναμικῆς θεωρεῖται πλέον δεδομένη στοὺς πολιτικοὺς κύκλους κι ὅλα τὰ κόμματα σπεύδουν προσαρμόσαι ἀναλόγως τὴν στρατηγική τους∙ ἡ ἀναγνώριση τῶν οἰκονομικῶν ἐπιτυχιῶν ἀπ’ τοὺς Εὐρωπαίους καὶ τοὺς διεθνεῖς παρατηρητὲς θεωρεῖται ὁ καταλύτης. Ἡ ἐπιθεώρηση τῆς τρόικα προβλέπεται μᾶλλον τυπικοῦ χαρακτῆρος, ἐπειδὴ τὸ τεράστιο πρωτογενὲς πλεόνασμα, τὸ πλεόνασμα τοῦ ἰσοζυγίου τρεχουσῶν συναλλαγῶν καὶ ἡ ἔξοδος ἀπ’ τὴν ὕφεση εἶναι τὰ ἀκαταμάχητα ἐπιχειρήματα τῆς κυβερνήσεως∙ οἱ ἐκτιμήσεις τῶν οἰκονομολόγων τῶν δανειστῶν ἔπεσαν πάλιν ἐντελῶς ἔξω, διότι κανένα ἀπ’ τὰ ἐπιτεύγματα αὐτὰ δὲν εἶχαν προβλέψει. Ἐσπευσμένα ἀναγνωρίζουν βαρύθυμοι τὴν ἑλληνικὴ πραγματικότητα, διότι διαπιστώνουν τὴν παταγώδη ἀποτυχία τους, γιὰ χρεωκοπία τῆς Ἑλλάδος καὶ διάλυση τῆς Εὐρωζώνης, κατὰ τὸ ἀρχικό τους σχέδιο ἐν ἀγαστῇ συμπνοίᾳ μετὰ τοῦ τότε σοσιαλιστοῦ μας πρωθυπουργοῦ∙ τὸ πρόβλημα αὐτῶν τῶν παραγόντων εἶναι δευτερεῦον καὶ θὰ ἀνακύψει μᾶλλον, ὅταν, –κι ἴσως λίαν συντόμως- μετὰ τὸ τέλος τοῦ μνημονίου, γίνει ἡ ἔρευνα τοῦ γιατὶ ἔκαναν αὺτὲς τὶς ἐκτιμήσεις οἱ οἰκονομικοὶ ἐγκέφαλοι τοῦ Διεθνοῦς Νομισματικοῦ Ταμείου καὶ οἱ γραφειοκράτες τῶν Βρυξελλῶν, ὅπως μὲ τὴν χάλακευση τῶν δημοσιονομικῶν στοιχείων∙ ἤδη μερικοὶ τὸ βλέπουν νὰ ἔρχεται, ὅπως ὁ ἀντιπρόεδρος, προϊστάμενος τῆς Εὐρωστατιστικῆς, ὁ ὁποῖος πρὸ τετραετίας συμφωνοῦσε σὲ ὅλα μὲ τὰ ὄργανα τῶν κερδοσκόπων.
Τὸ θέμα ὅμως ἑστιάζεται κυρίως στὰ κόμματα τῆς ἀντιπολιτεύσεως, διότι εἶναι ὑποχρεωμένα νὰ χαράξουν νέα στρατηγική, ἀφοῦ ἡ παλιά τους, γιὰ νέο μνημόνιο καὶ νέα φορολογικὰ μέτρα, κατέρρευσε∙ ἡ ψήφιση μάλιστα ἀπ’ τὴν κυβέρνηση τῶν πρώτων, μετὰ ἀπὸ τέσσερα χρόνια ἐπιβολῆς συνεχῶς νέων, φοροογικῶν ἀπαλλαγῶν τοὺς στερεῖ καὶ τὴν λαϊκιστικὴ ἀντιπολίτευση στὴ Βουλή. Τί θὰ κάνουν; Θὰ τὰ καταψηφίσουν; ὅπως κάνουν γιὰ κάθε κυβερνητικὸ νομοσχέδιο, ἀλλὰ τότε, θὰ ἔρθουν σὲ διάσταση μὲ τὰ λαϊκὰ στρώματα ποὺ ἀφοροῦν οἱ ἀπαλλαγές. Θὰ ὑπερψηφίσουν, γιὰ πρώτη φορὰ κυβερνηττικὴ πρόταση; Τότε ἀναιροῦν τὸν ἑαυτό τους κι ἔχει ὁ Ναπολεοντίσκος ἀπέναντί του καὶ τὴν Ἀριστερὴ Πλατφόρμα∙ τὸ πρόβλημα εἶναι πολὺ σοβαρό, διότι ἀναιρεῖται ἡ ἀριστερὴ καὶ ἀντιγερμανικὴ λογικὴ τῆς πολιτικῆς του παρουσίας, μὲ τὴν φιλοαμερικανικὴ καὶ δουλικὴ πρὸς τοὺς κερδοσκόπους εἰκόνα του. Τὸ ζητούμενο εἶναι ἡ δυνατότης προσβάσεως στὸν πολὺ κόσμο καὶ περισσότερο στοὺς ἀνθρώπους τῆς ἀγορᾶς∙ ὁ ἐναγκαλισμός του μὲ τοὺς ἐκπροσώπους τῶν βιομηχάνων ἔχει πολὺ ἀρνητικὸ ἀντίκτυπο, ὄχι μόνο γιατὶ αὐτοὶ εἶναι οἱ συνεργοὶ τῶν συνδικαλιστῶν καὶ τῶν συντεχνιῶν τῆς τριακονταετίας, ἀλλὰ καὶ γιατὶ δὲν ἔχουν καμμία ἀπήχηση στοὺς δυναμικοὺς κλάδους τῆς οἰκονομίας. Χρειάζεται ἐπειγόντως πέραν τῆς νέας στρατρηγικῆς καὶ νέα πρόσωπα, ὡς ἐκφραστὲς τῆς πολιτικῆς του, διαφορετικὰ ὅλα τὰ ἀρνητικὰ τὰ χρεώνεται προσωπικὰ ὁ ἴδιος.
Τὸ ἅλμα τῆς οἰκονομίας μας εἶναι ἀδύνατο νὰ ἑρμηνευθεῖ μὲ τὶς παραδοσιασκὲς θεωρίες, ἀριστερᾶς καὶ δεξιᾶς∙ ἡ τρόικα εἶχε δίκαιο, διότι οἱ τυφλοσοῦρτες τους αὐτὰ τοὺς δίδασκαν, ὅτι εἶναι ἀδιανόητο μία οἰκονομία νὰ κάνει 7% ἅλμα σὲ ἕνα ἔτος καὶ νὰ σημειώσει καὶ πρωτογενὲς πλεόνασμα, ὑψηλότερο στὴν Εὐρωζώνη, καὶ μάλιστα μὲ κλειστὲς τὶς στρόφιγγες τῶν τραπεζῶν. Αὐτὴ εἶναι ἡ πραγματικότητα∙ τὸν Δεκέμβριο τοῦ 2012, ἡ ὕφεση ἦταν 7%, καὶ ἕνα χρόνο μετά, Δεκέμβριο 2013, ἔπεσε στὸ μηδὲν σχεδόν∙ ὁ μέσος ὅρος εἶναι στατιστικὸ μέγεθος κι ἔχει ἱστορικὴ ἀξία, ἀλλὰ τὴν δυναμικὴ τῆς οἰκονομίας τὴν δίδει ὁ τελευταῖος μῆνας. Δύο εἶναι οἱ παράγοντες, ἡ ἀποκατάσταση ψυχολογίας ἐμπιστοσύνης τοῦ κόσμου πρὸς τὴν κυβέρνηση, τὸν πρωθυπουργὸ πρωτίστως, καὶ ἡ ἀποκατάσταση τῆς ἀξιοπίστίας στὸ ἐξωτερικό, μὲ πρῶτο βῆμα στὴν Εὐρωζώνη∙ τὸ πρῶτο ἔφερε τὸν Ἕλληνα στὸ φιλότιμο καὶ τὸν ἔπεισε, ὅτι οἱ θυσίες του δὲν πᾶνε χαμένες, ἔσφιξε τὰ δόντια, ἀλλὰ βγῆκε στὴν ἀγορὰ καὶ δούλεψε, ὅπου κι ὅπως μποροῦσε, στὸν τουρισμό, στὴν ψηφιακὴ τεχνολογία, στὶς δουλειὲς τοῦ ποδαριοῦ, κι ἀπέδωσε∙ αὐτὲς οἱ δουλειὲς ἀπετέλεσαν τὸ ἐφαλτήριο τῆς ἀνακάμψεως, μαζὶ μὲ τὴν ἀμοιβαία ἐμπιστοσύνη στὶς συναλλαγές, ἀφοῦ δὲν εἶχαν τὶς τράπεζες γιὰ ρευστότητα. Ἡ ἀξιοπιστία στὴν Εὐρωζώνη ἦταν τὸ τεῖχος κατὰ τῆς καταστροφολογίας∙∙∙∙∙
Ἡ διεθνὴς συγκυρία εὐνοεῖ τὴν ἀνάδειξη τοῦ ρόλου τῆς χώρας μας, ὅταν μάλιστα θεωρεῖται ὡς ἑστία ἠρεμίας στὴν περιοχή∙ ἡ ἄσκηση τῆς προεδρίας τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως μᾶς ἐπιτρέπει τὴν ἀνάληψη πρωτοβουλιῶν γιὰ διεθνῆ προβλήματα, ἀλλὰ καὶ τὴν προώθηση τῶν ἐθνικῶν μας θεμάτων∙ ἡ ἀναταραχὴ στὴν Οὐκρανία μᾶς προσφέρει τὸ δίδαγμα τῆς ἐθνικῆς συνοχῆς καὶ τῆς ἀποφυγῆς τῶν ἀκραίων θέσεων. Ὅταν μάλιστα ἔχουμε σὲ ἐκκρεμότητα τὸν διακοινοτικὸ διάλογο στὴν Κύπρο καὶ τὰ προβλήματα στὸ Αἰγαῖο, ἡ συνοχὴ καθίσταται πιὸ ἐπιβεβλημένη, ἀλλὰ καὶ ἐνισχύεται μὲ τὴν ἐπάνοδό μας στὸν κεντρικὸ πυρῆνα τῆς Εὐρωζώνης, ὅπως εἴμασταν ἐπὶ Κώστα Καραμανλῆ∙ τὸ κύριο πρόβλημα ὅμως τῆς χώρας μας εἶναι ἕνα∙ μὲ τὴν ἐξαίρεση τῆς κυβερνήσεως, δηλαδὴ τοῦ Ἀντώνη Σαμαρᾶ πρωτίστως, τὰ ἄλλα κόμματα δείχνουν ὅτι δὲν ἀντιλαμβάνονται τὰ προβλήματα τῆς περιοχῆς μας. Ὅλοι τους εἶναι ἕρμαιοι τῆς ἀτλαντικῆς διαπλοκῆς καὶ τῆς ἀντιγερμανικῆς ὑστερίας, ἀλλὰ αὐτὸ σημαίνει πλήρη ἀποκοπὴ ἀπ’ τὶς ἐξελίξεις∙ εἶναι ἀδιανόητο νὰ μὴν καταγγέλλεται ὁ ρόλος τῶν ἀκροδεξιῶν καὶ ναζιστικῶν στοιχείων στὸ Κίεβο, τὰ ὁποῖα κινοῦνται ἀπὸ «ἄγνωστες» δυνάμεις, ὅπως τὰ κατήγγειλε καὶ ὁ Πολωνὸς ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν. Στὴν Οὐκρανία ἡ Βρεταννία ἀπουσίασε προκλητικά, ἐνῶ στὴν τελευταία φάση δὲν ἐμφανίσθηκε οὔτε ἡ Ἐπίτροπος Ἐξωτερικῶν ὑποθέσεων τῆς Ἐπιτροπῆς, Ἀγγλίδα καὶ αὐτή…
Οἱ οἰκονομικὲς ἐξελίξεις συμπληρωνονται ἀπ’ τὴν διεθνῆ συγκυρία∙ ἡ κοινὴ γνώμη ἀντιλαμβάνεται, ὄχι στὶς λεπτομέρειες ἀλλὰ σὲ γενικὲς γραμμές, ὅτι παίζονται πολλά κι εἶναι ἐπιφυλακτικὴ ἀπέναντι στοὺς ἰνστρούχτορες τῆς ὅποιας μορφῆς. Θυμᾶται καὶ πολὺ καλὰ μάλιστα, μετὰ τὸ Βουκουρέστι τοῦ 2008 καὶ τὸ ὄχι τοῦ Κώστα Καραμανλῆ στοὺς Ἀμερικανοὺς, τὴν πλύση ἐγκεφάλου ποὺ ἀκολούθησε ἀπ’ τὴν ἀτλαντικὴ καὶ ἐπιχώρια διαπλοκή, ἀλλὰ κι ἀπ’ τὰ συνοδοιποροῦντα κόμματα∙ θυμᾶται ἀκόμη περισσότερο τὴν καταστροφολογία πρὸ διετίας μὲ τὴν ἀντιγερμανικὴ ὑστερία καὶ τὴν ἰσοπέδωση τῶν πάντων. Ἔζησε ὅμως ὁ ἁπλὸς κόσμος καὶ τοὺς εἴκοσι μῆνες τῆς διακυβερνήσεως τοῦ Ἀντώνη Σαμαρᾶ καὶ βλέπει τώρα χειροπιαστὰ τὰ ἀποτελέσματα στὰ οἰκονομικὰ καὶ στὴν διεθνῆ μας παρουσία∙ «ὅποιος καίγεται στὸ κουρκοῦτι, φυσάει καὶ τὸ γιαοῦρτι», ἀποφαίνεται ἡ λαϊκὴ παροιμία, κι ἐμεῖς ζεματησθήκαμε. Αὐτὸς εἶναι ὁ κύριος λόγος τῆς ἐπιφυλακτικῆς στάσεως τοῦ κόσμου ἀπέναντι στὶς καταγγελίες ὁλοκλήρου τῆς ἀντιπολιτεύσεως καὶ περισσότερο τῆς ἀξιωματικῆς, ἀλλὰ καὶ τῆς προπαγάνδας τῆς διαπλοκῆς∙ στὴ συνείδηση τῶν Ἑλλήνων ἔχουν ταυτισθεῖ μὲ τὴν καταστροφολογία, ἀλλὰ τὰ πράγματα ἀλλάζουν καὶ μὲ ταχὺ ρυθμὸ μάλιστα. Κάτω ἀπ’ τὸ πρίσμα αὐτὸ βαδίζουμε πρὸς τὶς διπλὲς ἐκλογές, ὁπότε εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ τὸ συνεκτιμήσουν, διαφορετικὰ θὰ βρεθοῦν ἐκτὸς νυμφῶνος∙ τὸ ποιοὶ ἀρχηγοὶ καὶ κόμματα ἔχουν τὴν ἄνεση τῆς προσαρμογῆς πρέπει νὰ τὸ δείξουν, καὶ γρήγορα.