Οὐκρανία, περίεργα ΣΥΡΙΖΑ

Ἡ πολιτική μας ζωὴ ἐπηρεάζεται πλέον εὐθέως ἀπ’ τὴν οὐκρανικὴ κρίση∙ ἡ προηγούμενη ἀπόλυτη ταύτιση τῆς ἀντιπολιτεύσεως μὲ τὴν ἀτλαντικὴ προπαγάνδα καὶ τὴν ἀντιγερμανικὴ ὑστερία ἐπιβεβαιώνεται, ἀποδεικνύοντας ὅτι ἔχει βαθύτερες διαστάσεις. Στὸ οὐκρανικὸ περιορίζεται ἡ Κουμουνδούρου σὲ κριτικὴ κατὰ τῆς κυβερνήσεως γιὰ παραμέληση τῆς ὁμογένειας, ἀλλὰ μὲ ἐπιθέσεις κατὰ τῆς Εὐρώπης∙ ταυτίζεται πάλι μὲ τὴν ἀμερικανικὴ πολιτικὴ καὶ ἀγνοεῖ τὴν διαφοροποίηση τῆς Εὐρώπης ἀπέναντί της, ἀλλὰ καὶ τὴν εὐαισθησία τῶν Ἑλλήνων πρὸς τοὺς ὀρθοδόξους τῆς Ἀνατολικῆς Οὐκρανίας, ὅπως καὶ τοὺς στενοὺς δεσμοὺς μὲ τὴν Κριμαία καὶ τὴν Ὀδησὸ τουλάχιστον στὴν ἐπανάσταση τοῦ ’21. Δὲν φαίνονται τυχαῖα αὐτά, διότι τὴν ναζιστικὴ νέα ἡγεσία τοῦ Κιέβου καταγγέλλουν πλέον ὅλο καὶ περισσότεροι στὴν γηραιὰ ἤπειρο∙ ἡ φασιστικὴ ἰδεολογία τους εἶναι δεδεομένη ἐμφανέστατα, ἐνῶ καὶ τὸ Βερολίνο τὴν κρατάει σὲ ἀπόσταση. Γιὰ βαθύτερες διασυνδέσεις πρόκειται, κι αὐτὸ ἐμπεδώνεται στὴν κοινὴ γνώμη.