Τὸ εὐρώ, ἀπώτερος στόχος

Οἱ διαφοροποιήσεις τῶν Εὐρωπαίων στὴν οὺκρανικὴ κρίση θυμίζουν τὶς ἀντίστοιχες στὶ ς ἀγγλοσαξωνικὲς πιέσεις πρὸ ἑνδεκαετίας, γιὰ τὴν συμμετοχή τους στὴν εἰσβολὴ στὸ Ἰρἀκ∙ τότε Βερολίνο καὶ Παρίσι ἀντιστάθηκαν σθεναρὰ κι ἔσωσαν τὸ εὐρώ. Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ στὴν Οὐκρανία∙ ὁμάδες μισθοφόρων τῶν δυτικῶν ἐπαρχιῶν της, μὲ ρίζες στὶς ναζιστικὲς ὀρδὲς τοῦ πολέμου, καὶ συνεργασία μὲ τοὺς Τσετσένους τρομοκράτες ὀργάνωσαν τὰ αἱματηρὰ γεγονότα στὴν πλατεῖα Ἀνεξαρτησίας τοῦ Κιέβου κι ἀποτελοῦν τὴν πραγματικὴ ἐξουσία σήμερα. Οἱ Εὐρωπαῖοι τὸ κατάλαβαν, ἴσως λίγο ἀργά, ἀλλὰ τὸ Βερολίνο ἔγινε τὸ κέντρο τῆς ἀντιστάσεως στὰ ἀμερικανικὰ σχέδια∙ τὸ Παρίσι ὑστερεῖ ἀρκετά, ἴσως λόγῳ σοσιαλιστικῶν καταβολῶν. Οἱ Γερμανοὶ γνωρίζουν ὅτι ἀπώτερος στόχος εἶναι ἠ διάλυση τῆς Εὐρωζώνης καὶ ἡ ἀνάδειξη τῆς Ἀμερικῆς ὡς μοναδικοῦ κέντρου ἰσχύος στὸν δυτικὸ κόσμο∙ ἐὰν ἐπιτύχουν, τὸ εὐρὼ δὲν χρειάζεται, τὰ καλύπτει ὅλα τὸ δολλάριο.