Εὐρωσυμβούλιο αὐτονομίας

Τὴν αὐτόνομη παρουσία τῆς Εὐρώπης στὴ διεθνὴ πολιτικὴ ἐπιχείρησε τὸ Εὐρωπαϊκὸ Συμβούλιο καὶ σὲ μεγάλο βαθμὸ τὸ πέτυχε∙ ἡ ἐπιστροφὴ στὴν συμφωνία τῆς 21ης Φεβρουαρίου, μὲ τὸν σχηματισμὸ κυβερνήσεως ὅλων τῶν πλευρῶν στὴν Οὐκρανία θεωρεῖται τὸ πρῶτο βῆμα, στὸ ὁποῖο ἑκόντες ἄκοντες συμφωνοῦν καὶ οἱ Ἀμερικανοί. Ἡ σθεναρὴ γερμανικὴ στάση, γιὰ διάλογο μὲ τὴν Ρωσία καὶ τὴν ἀποφυγὴ ἐπιβολῆς κυρώσεων, ἔγινε πλέον ἀποδεκτὴ ἀπὸ ὅλους, καθὼς φοβοῦνται τὶς προεκτάσεις ἀπ’ τὴν κλιμάκωση τῆς κρίσεως, ἐνῶ ὁ προβληματισμὸς γιὰ τὶς εὐθύνες πολλῶν μελῶν τῆς σημερινῆς κυβερνήσεως τοῦ Κιέβου στὴν αἱματοχυσία εἶναι διάχυτος∙ πολλοὶ στὴν Εὐρώπη ἔχουν ἐξαγριωθεῖ μὲ τὶς ναζιστικὲς θέσεις ὀργανώσεων στὴν Δυτικὴ Οὐκρανία καὶ ἀκόμη περισσότεροι ζητοῦν τὴν σὲ βάθος διερεύνηση τῶν καταγγελιῶν γιὰ τοὺς μισθοφόρους ἐλεύθερους σκοπευτές. Στὸ Παρίσι ἡ κυβέρνηση ἀλλάζει σταδιακὰ στάση καὶ προσανατολίζεται πρὸς τὸ Βερολίνο, ἐνῶ ἀπὸ κοντὰ διαφοροποιεῖται καὶ τὸ Λονδίνο.