Ἀνάπτυξη, καταλύτης πολιτικῆς δυναμικῆς

Σὲ καταλύτη τῆς πολιτικῆς δυναμικῆς τῆς χώρας μετατρέπεται ἡ ἀνάπτυξη τῆς οἰκονομίας καὶ ἡ αἰσχρότατη ταπείνωση τῶν ἀτλαντικῶν κερδοκόπων, ὡς πρὸς τὸ τραπεζικὸ ζήτημα∙ ἀπ’ τὸν ἐκπρόσωπο τοῦ Διεθνοῦς Νομισματικοῦ Ταμείου εἶχε θεωρηθεῖ ὡς τὸ ἀπόρθητο φρούριο, γιὰ τὴν ὑπονόμευση τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας καὶ τὴν παράταση τῆς ὑφέσεως, ἢ μᾶλλον τὴν ἀγωνιώδη προσπάθειά του γιὰ τὴν ἐπιστροφὴ στὴν ὕφεση. Οἱ προκλητικὲς καὶ ἄσχετες μὲ τὴν ἑλληνικὴ οἰκονομία θέσεις του ἐτύγχαναν τῆς προβολῆς ἀπ’ τὴν ἀτλαντικὴ καὶ ἐπιχώρια διαπλοκή, ἀλλὰ καὶ τὴν ἐπιβράβευση ὁλοκλήρου τῆς ἀντιπολιτεύσεως∙ ὁ ἁπλὸς κόσμος, μὲ τὴν ταπεινότατη ὑποχώρηση τοῦ ἐκπροσώπου τῶν κερδοσκόπων, ἕνα πρᾶγμα καταλαβαίνει, τὴν πλήρη ταύτιση τῶν κομμάτων τῆς ἀντιπολιτεύσεως μαζί του. Τὸ γιατὶ συμβαίνει ἀξιολογεῖται τὴν ἑπομένη, ὅταν θὰ δεῖ καὶ θὰ ζήσει τὰ ἀποτελέσματα στὴν οἰκονομία ἀπ’ τὴν διοχέτευση ρευστότητος ἀπ’ τὶς τράπεζες∙ ἡ ἐμπιστοσύνη στὴν οἰκονομία ἐνισχύεται καὶ ἡ διάθεση γιὰ δουλειὲς πολλαπλασιάζεται σὲ ὅλους τοὺς κλάδους τῆς παραγωγῆς κι αὐτὸ εἶναι ἐμφανέστατο σὲ ὅποιον ἔχει κάποια ἐπαφὴ ἔστω μὲ τὴν ἀγορά. Ἡ Ἑλλάς, ἢ μᾶλλον ὁ ἁπλὸς λαός της πίστεψε τὸ τελευταῖο εἰκοσάμηνο ὅτι εἶναι δυνατὴ ἡ ἔξοδος ἀπ’ τὴν κρίση καὶ ἐπέτυχε τὸ θαῦμα, μέσα σὲ δεκαοκτὼ μῆνες καὶ χωρὶς τραπεζικὴ ρευστότητα, τὴν μείωση τῆς ὑφέσεως ἀπ’ τὸ 6,5% στὸ μηδέν.
Ἡ ἐκτίναξη τῆς οἰκονομίας ἐπεκτείνεται πλέον σὲ πολλοὺς κλάδους, πέραν τοῦ τουρισμοῦ, τῆς ψηφιακῆς τεχνολογιας, τῶν μεγάλων ἔργων καὶ τῶν ἐξαγωγῶν προϊόντων ποιότητος, τόσο ἀγροτικῶν ὅσο καὶ βιομηχανικῶν, ὡς ἁπτὴ ἀπόδειξις∙ ἡ ἀνάκαμψη στοὺς μικρομεσαίους εἶναι χαρακτηριστική, καθὼς οἱ περισσότερες μικροβιοτεχνίες ποὺ φυτοζωοῦσαν τὴν τετραετία ἄρχισαν καὶ πάλι τὴν παραγωγική της δράση καὶ τὴν διείσδυσή τους στὶς παλιές του ἀγορές, ψάχνουν ὅλοι τους καὶ κάτι βρίσκουν. Ἡ ἀπελευθέρωση τῶν τραπεζῶν ποβλέπεται ὅτι θὰ ἀποτελέσει ἐφαλτήριο γιὰ τὴν ἑλληνικὴ οἰκονομία, διότι θὰ ἀποδεσμεύσει ὅλες τὶς καταπιεσμένες δυνάμεις της∙ στὰ ἐπὶ μέρους, ἡ ἀλλαγὴ τῆς ψυχολογίας, μετράει περισσότερο κι αὐτὸ φαίνεται στοὺς δρόμους καὶ στὶς πλατεῖες, στὶς ἀγορές, ὅπου ὅλοι τρέχουν κι ἀναζητοῦν κάποιο τρόπο ἀναπτύξεως τῶν δραστηριοτήτων τους. Ἔτσι γίνεται πάνοτε στὴν ἱστορία, σὲ μία χώρα ποὺ βγαίνει ἀπὸ τόσο βαθειὰ καὶ τόσο μακροχρόνια κρίση∙ ἡ διοχέτευση ρευστότητος στὶς ἀγορὲς σημαίνει ὅτι διευκολύνει τὶς ἐπιχειρήσεις στὴν ἐπέκταση τῶν ἐργασιῶν τους καὶ στὸ ἐξωτερικό, ὅπου εἶναι ἡ μεγάλη ἀγορὰ γιὰ τοὺς Ἕλληνες. Ἤδη ἀναγνωρίζεται καὶ πάλι ἀπ’ ὅλους ἡ μοναδικότης τῶν νησιῶν μας καὶ ἄλλων ἀξιοθεάτων, πέραν τῶν ἀρχαίων μας μνημείων, ἀλλὰ καὶ ἡ πρωτοπορία μας στὴν ψηφιακὴ τεχνολογία.
Οἱ διεθνεῖς ἐξελίξεις ἐπέβαλαν καὶ ἐπιβάλλουν προσεκτικὴ προσέγγιση∙ στὴν οὐκρανικὴ κρίση ἡ κυβέρνηση ταυτίσθηκε μὲ τὴν Γερμανία περισσότερο καὶ μᾶλλον πιὸ οὐδέτερα ἐπιμένοντας στὴν ἀνάγκη διατηρήσεως τῆς ἑνότητος καὶ τῆς νομιμότητος στὴν Οὐκρανία, μὲ τὴν συμμετοχὴ στὴν μεταβατικὴ κυβέρνηση ὅλων τῶν ἐπαρχιῶν, ἀλλὰ καὶ καταδίκης τῶν ἀκροτήτων. Ἡ Εὐρωζώνη βρέθηκε γιὰ πρώτη φορὰ μὲ τὴν ἀνομολόγητη διάσταση Βερολίνου καὶ Παρισίων∙ ὁ Γάλλος πρόεδρος ταυτίσθηκε σχεδὸν ἀπολύτως μὲ τὸν Ἀμερικανό, ἀλλὰ ἡ Ἀγκέλα Μέρκελ πρόβαλε τὶς ἀντιρρήσεις της καὶ οἱ ἀμερικανικὲς πιέσεις, γιὰ τὴν ἐπιβολὴ κυρώσεων στὴν Ρωσία, ὑποστηρίχθηκαν μόνο ἀπ’ τὴν Πολωνία, Τσεχία καὶ Σλοβακία, ἀλλὰ ἀκόμη καὶ οἱ πιστοὶ ἀτλαντόδουλοι Ἄγγλοι καὶ Σουηδοὶ δὲν συμφώνησαν, ὁπότε καὶ οἱ Γάλλοι διακρίθηκαν διὰ τῆς σιωπῆς των. Στὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο ἡ ἰσορροπία εἶναι πολὺ πιὸ εὐαίσθητη∙ στὴν Τουρκία ἡ κατάσταση εἶναι ρευστὴ κι οὐδεὶς γνωρίζει τὸ πῶς θὰ ἐξελιχθεῖ, ὅταν μάλιστα ἄρχισε καὶ ὁ διακοινοτικὸς διάλογος στὴν Κύπρο, μὲ κάποιες ἐνδείξεις γιὰ ἀμοιβαίως ἀποδεκτὴ λύση. Στὴν Μέση Ἀνατολὴ ἡ ρευστότης εἶναι πιὸ ἐπικίνδυνη, καθὼς ἡ ἀναμέτρηση Ἀμερικανῶν καὶ Ρώσων στὴν Οὐκρανία θὰ ἔχει ἄμεσες ἐπιπτώσεις στὴ Συρία, στὸ Ἰράν, στὸ Ἀφγανιστὰν καὶ στὴν Αἴγυπτο∙ ἡ στάση μας καθορίζεται μὲ τὴν συνεκτίμηση ὅλων αὐτῶν τῶν παραγόντων καὶ περισσότερο τῆς εὐρωπαϊκῆς στάσεως, φυσικὰ μὲ τὴν ἀνάλογη ἀξιολόγηση τῶν θεμάτων μας.
Ἡ ἀντιπολίτευση ἐπιμένει παραμένειν ἀποκομμένη ἀπ’ τὶς ἐξελίξεις στὴν οἰκονομία καὶ στὴ διεθνῆ σκηνὴ καὶ προσκολλημένη στὶς ἀτλαντόδουλες θέσεις της∙ ἡ μόνη της διαφορὰ εἶναι ὁ περιορισμὸς τῆς ἀντιευρωπαϊκῆς προπαγάνδας καὶ τῆς ἀντιγερμανικῆς ὑστερίας, ἂν καὶ ὄχι μὲ τόσο πειστικὴ σαφήνεια. Τὸ ἐνδιαφέρον πλέον ἔγκειται, ὄχι τόσο στὴν ἐπανάληψη τῶν ἴδιων θέσεων, ὅσο στὴν ἐμφανέστατη ἀντίθεσή της μὲ τὴν τεράστρια πλειοψηφία τῆς κοινῆς γνώμης∙ ὁ ἑλληνικὸς λαὸς αἰσθάνεται ἀλληλεγγύη πρὸς τὸν οὐκρανικὸ κι ἀναγνωρίζει ὅτι ἔχουν δίκαιο ἡ Μόσχα κι ὁ λαὸς τῆς Κριμαίας, ὅταν καταδικάζουν τὰ ναζιστικὰ στοιχεῖα τῆς Δυτικῆς Οὐκρανίας τὰ ὁποῖα ἐλέγχουν τὴν μεταβατική της κυβέρνηση. Ὅταν ἡ ἀντιπολίτευση, σύσσωμη σχεδόν, ἀποσιωπᾶ τὰ ἐγκλήματα τῶν ἀκροδεξιῶν καὶ ταυτίζεται μὲ τὴν Οὐάσιγκτον στὸν ἀποχαρακτηρισμό τους καὶ στὴν καταδίκη τῶν ἀποφάσεων τῆς Βουλῆς τῆς Κριμαίας, δὲν ἀντιλαμβάνεται ὅτι ἔρχεται σὲ σύγκρουση μὲ τὶς εὐαισθησίες τοῦ λαοῦ, ὄχι μόνο γιὰ τὰ σημερινὰ γεγονότα, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν ἱστορία μας∙ στὰ καφενεῖα κυριαρχεῖ τὸ θέμα τῆς Οὐκρανίας καὶ τὰ στελέχη τῆς Κουμουνδούρου, ὅταν ἐμφρανιστοῦν κατεβάζουν τὸ κεφάλι τους. Συνέπεσε μάλιστα αὐτὸ μὲ τὴν συνηγορια τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, ἢ τουλάχιστον τὴν ἀποφυγὴ καταδίκης τῆς τρομοκρατίας∙ ἔχει δικαίωμα λόγου ὁ τρομοκράτης δολοφόνος, μὲ τὶς διασυνδέσεις του στὶς ἀμερικανικὲς μυστικὲς ὑπηρεσίες, ἄλλο ὄχι τὰ θύματά του…
Ἡ ἐντύπωση στὴν κοινὴ γνώμη καὶ στὸν κόσμο τῆς ἀγορᾶς περισσότερο εἶναι ὅτι μόνο ἡ κυβέρνηση, μὲ πρῶτον τὸ πρωθυπουργό, εἶναι σὲ στενὴ καὶ ἄμεση ἐπαφὴ μαζί της∙ στὰ διεθνῆ γνωρίζουν ὅτι ἀντιπολίτευση δύναται εὐχερέστερον προχωρῆσαι σὲ καταγγελίες μερικῶν θεμάτων, ὅπως τὰ φασιστικὰ φαινόμενα στὴν Οὐκρανία, παρὰ ἡ κυβέρνηση, διότι χειρίζεται τὰ ἐθνικά μας θέματα. Ἔτσι, ὅταν ἡ άξιωματικὴ ἀντιπολίτευση, ὄχι μόνο σιωπᾶ ἀλλὰ καὶ ἐμμέσως πλὴν σαφῶς ἀποκλίνει ἀπ’ τὶς εὐαισθησίες τοῦ κόσμου, ὅλοι σκέπτονται ὅτι κάτι ἄλλο σημαίνει ἡ ταύτιση καὶ στὸ θέμα αὐτὸ τοῦ ΣΥΡΙΖΑ μὲ τὶς ἀμερικανικὲς θέσεις. Ἡ ἀπόσταση αὐτὴ αὐξάνεται ἀντὶ νὰ μειώνεται μὲ τὸν χρόνο∙ μοναδικὴ ὑποστήριξη προσφέρει στὴν Κουμουνδούρου ἡ διαπλοκή, ἀλλὰ μὲ ἀρνητικὲς μᾶλλον τὶς ἐπιπτώσεις∙ οἱ προσπάθειες τῶν μεγαλοκαναλαρχῶν γιὰ τὴν ἐμφάνιση νέων πολιτικῶν σχημάτων, μὲ παλιὰ καὶ φθαρμένα ὑλικά, δείχνει ὅτι εἶναι θνησιγενῆ. Ἐλάχιστοι πιστεύουν στὴν προπαγάνδα αὐτὴ κι εἶναι διάχυτη αὐτὴ ἡ αἴσθηση στὴν κοινὴ γνώμη, ὁπότε τὸ ἐρώτημα εἶναι τοῦ γιατὶ ἡ ἀξιωματικὴ ἀντιπολίτευση τηρεῖ αὐτὴ τὴν στάση∙ ὁπωσδήποτε συνάδει μὲ τὴν ἄποψη γιὰ «ἐπαναστατικὸ» κίνημα ταυτισμένο μὲ τὴν τρομοκρατία, ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι πρόσχημα τῆς διαπλοκῆς καὶ τῶν καταβολάδων της. Ἔχει ἀποδειχθεῖ ἀπ’ τὴν «Καθημερινὴ» τῆς Ἑλένης Βλάχου, ὅτι ἡ τρομοκρατία εἶναι τυφλὸ ὄργανο τῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν.