Ἀκούσας Ὁμήρου λέγοντος

Ἡ ρύθμιση τοῦ ἡμερολογίου ἦταν σοβαρὸ πρόβλημα τότε, διότι τὸ εἶχαν καθιερώσει ἀναλόγως πρὸς τὸν κύκλο τῆς σελήνης, ἀλλὰ εἶχαν διαπιστώσει ὅτι δὲν ἦταν κανονικός∙ εἶχαν παρατηρήσει ὅτι δὲν συνέπιπτε μὲ τὶς κινήσεις τοῦ ἡλίου. Ὥρισε λοιπὸν ὁ Σόλων, ὅταν ὁ ἥλιος καὶ ἡ σελήνη συμπίπτουν, αὐτὴ τὴν ἡμέρα ἕνην καὶ νέαν, παληὰ καὶ νέα, «τὸ μὲν πρὸ συνόδου μόριον αὐτῆς τῷ παυομένῳ μηνί»∙ τὸ μέρος πρὶν ἀπ’ τὴν σύγκληση στὸν προηγούμενο μῆνα. «Τὸ δὲ λοιπὸν ἤδη τῷ ἀρχομένῳ προσήκειν ἡγούμενος»∙ τὸ δὲ ὑπόλοιπο στὸν νέο μῆνα ποὺ ἀρχίζει ἀνήκειν. «Πρῶτος, ὥς ἕοικεν, ὀρθῶς ἀκούσας Ὁμήρου λέγοντος»∙ καθὼς φαίνεται, πρῶτος αὐτὸς σωστὰ ἄκουσε τὸν Ὅμηρο λέγοντος. «Τοῦ μὲν φθίνοντο μηνός, τοῦ δ’ ἱσταμένοιο»∙ ὁ ἕνας μῆνας βγαίνοντας, ὁ ἄλλος μπαίνοντας. «Τὴν δὲ ἐφεξῆς ἡμέραν νουνημίαν ἐκάλεσε»∙ καὶ τὴν ἑπόμενη ἡμέρα ὀνόμασε νουνημία. Στὴν ῥαψωδία ξ τῆς Ὀδυσσείας.