Δυσκαμψία ἀντιπολιτεύσεως

Ἡ ἀντιπολίτευση –παλαιὰ καὶ ἐξ Ἑσπερίας νεοφώτιστη- δείχνει ἐμφανεστατα ὅτι ἀδυνατεῖ νὰ προσαρμοσθεῖ στὶς νέες συνθῆκες∙ τὸ πρόβλημα εἶναι ἐγγενὲς τῶν ἡγεσιῶν τους, διότι ἔχουν καταστρώσει τὸν στρατηγικὸ σχεδιασμό τους στὴν ὑπόθεση τῆς παραμονῆς τῆς τρόικα καὶ τῆς ἀδυναμίας τῆς Εὐρωζώνης, γιὰ αὐτόνομη πολιτικὴ παρουσία. Οἱ οἰκονομικές μας ἐπιτυχίες ὁδηγοῦν τὴν τρόικα στὴν ἔξοδο κι ἀπομένει ἡ ἐπιτήρηση ἀπ’ τὴν Ἐπιτροπή, ὅπως γιὰ ὅλους τοὺς ἑταίρους τῆς Εὐρωζώνης∙ ἀδυνατοῦν νὰ βροῦν νέους τρόπους ἀσκήσεως τῆς ἀντιπολιτεύσεως, οἱ ὁποῖοι ἴσως εἶναι καὶ προσφορώτεροι, καὶ μὲνουν στὰ παλιὰ καὶ τετριμμένα. Ἕνα καταλαβαίνει ὁ κόσμος, ὅτι ὑπηρετοῦν ἐντολὲς τῶν ἀτλαντικῶν κερδοσκοπικῶν κέντρων, διότι δὲν πιστεύει ὅτι οὔτε τόσο μυαλὸ δὲν ἔχουν, ὁπότε καὶ τὰ στελέχη τους πάσχουν ἀπὸ ἀλαλία. Ὅσο γιὰ τὴν Εὐρωζώνη, παρὰ τὴν ἐξαφάνιση τοῦ Φρανσουὰ Ὁλλάντ, ἡ Ἀγκέλα Μέρκελ ἔχει διάλογο μὲ τὸν Βλαδίμηρο Ποῦτιν. Αὐτὸ μετράει.