Κατασκευὴν καὶ πολυτέλειαν

Ὅταν εἶδε ὁ Σόλων τὸν Κροῖσο, ντυμένο μὲ πολυτελῆ ροῦχα καὶ χρυσαφικά, δὲν ἐξεπλάγη καὶ τὸν κοίταξε μὲ περιφρονητικὸ βλέμμα∙ ὁ πάμπλουτος βασιλεὺς ἐνοχλήθηκε, διότι περίμενε ἐγκώμια γιὰ τὴν ἐμφάνισή του ἀπ’ τὸν σοφὸ ξένο. «Ἀλλὰ καὶ δῆλος ἦν τοῖς εὖ φρονοῦσι τῆς ἀπειροκαλίας καὶ μικροπρεπείας καταφρονῶν»∙ διότι ἦταν ἐμφανὲς στοὺς συνετοὺς ἀνθρώπους ὅτι περιφρονοῦσε τὴν ἀκαλαισθησία καὶ τὴν μικροπρέπεια. «Ἐκέλευσεν αὐτῷ τούς τε θησαυροὺς ἀνοῖξαι τῶν χρημάτων»∙ διέταξε τότε γιὰ τὸν ἐπισκέπτη νὰ ἀνοίξουν οἱ αἴθουσες τῶν θησαυρῶν. «Καὶ τὴν ἄλλη ἄγοντας ἐπιδεῖξαι μηδὲν δεομένῳ κατασκευὴν καὶ πολυτέλειαν»∙ καὶ τὰ ὑπόλοιπα μέρη τῶν πολυτελῶν πραγμάτων του, ἂν καὶ δὲν χρειάζονταν γιὰ τὸν ξένον του. «Ἤρκει γὰρ αὐτὸς ἐν ἑαυτῷ τοῦ τρόπου κατανόησιν παρασχεῖν»∙ διότι ἀρκοῦσε ἡ παρουσία του γιὰ νὰ δείξει ποιὸς ἄνθρωπος ἦταν. Τὸ ὕφος τοῦ φιλοσόφου ἦταν ἐμφανές, ἀλλὰ ὄχι καὶ γιὰ τὸν Κροῖσο.