Μετατροπὴ τῶν ἐλπίδων μας σὲ ἀποτέλεσμα

Ἡ ψήφιση ἀπ’ τὴν Βουλὴ τοῦ πολυνομοσχεδίου γιὰ τὶς μεταρρυθμίσεις θεωρεῖται ἀπὸ ὅλους μας ὡς τὸ ἀποφασιστικὸ βῆμα γιὰ τὴν ἀπαλλαγή μας ἀπ’ τὸ Μνημόνιο καὶ τὴν τετραετῆ ἐξαθλίωση∙ αἰσθάνεται ὁ ἑλληνικὸς λαὸς ὅτι τὸ μεγάλο βάρος φεύγει ἀπὸ πάνω του καὶ διανοίγονται καλὲς ἔλπίδες γιὰ τὸ μέλλον∙ τὸ πιὸ σημαντικὸ εἶναι ἡ ἀπόρριψη τῆς καταθλίψεως καὶ τῆς μεμψιμοιρίας καὶ ἡ ἀντικατάστασή τους άπ’ τὴν πεποίθηση, ὅτι ὅλα μποροῦμε νὰ τὰ πετύχουμε, ὅτι ἔχουν τελειώσει τὰ πολλὰ βάσανα καὶ ὅτι διαγράφεται τὸ αἰσιόδοξο μέλλον στὸν ὁρίζοντα. Ὁπωσδήποτε οἱ διαδικασίες ἦταν οἱ γνωστὲς τῆς μνημονιακῆς περιόδου, μὲ τὸ κατεπεῖγον καὶ τὶς ἀφόρητες πιέσεις, ἀλλὰ καὶ αὐτὸ θεωρεῖται ἀπ’ τὴν κοινὴ γνώμη ὡς ἀναπόφευκτο συμπλήρωμα τῆς προσφάτου κακοδαιμονίας μας, μὲ τὴν δική της εὐθύνη νὰ μετράει, διότι εἶχε ψηφίσει στὴν πλειοψηφία της τὸν σοσιαλισμό∙ ἡ ἀλλαγὴ τῆς σελίδος στὴν νοοτροπία τοῦ κόσμου δὲν ἔγινε ἀκόμη αἰσθητὴ στὴν ἀντιπολίτευση, ποὺ ζεῖ στὸν κόσμο της καὶ δείχνει ὅτι ἀδυνατεῖ προσαρμόσαι τὴν πολιτική της στὴν νέα ἐποχή. Ἡ ἀντανάκλαση τῆς ἀρρυθμίας αὐτῆς φαίνεται μὲ τὶς ἐκρήξεις στὸ ἐσωτερικὸ τῶν κομμάτων της∙ οἱ φυγόκεντρες τάσεις πολλαπλασιάζονται, ἀλλὰ οἱ ἡγεσίες τους δείχνουν ὅτι «ἀγρὸν ἀγοράζουν»…
Οἱ ἀδυναμίες τῆς ἀντιπολιτεύσεως δίδουν τὴν ἐντύπωση ὅτι εἶναι ἐγγενεῖς καὶ ὅτι ἀδυνατοῦν οἱ ἡγεσίες τους νὰ ἀντιληφθοῦν τὴν ἑλληνικὴ πραγματικότητα καὶ τὶς ἀνάγκες τῶν ἁπλῶν ἀνθρώπων∙ ἡ οἰκονομικὴ καὶ κοινωνικὴ πραγματικότητα καὶ οἱ ἀνάγκες τῶν πολιτῶν καθορίζουν τὸν τρόπο δράσεως τῶν ἡγεσιῶν κι ὄχι τὸ ἀντίστροφο. Ἴσως, σὲ κάποιες περιπτώσεις στὴν ἱστορία καὶ σὲ κάποιους λαοὺς νὰ συμβαίνει αὐτό, ἀλλὰ πάντοτε τελειώνει μὲ δραματικὸ τρόπο, γιὰ τοὺς ἡγέτες καὶ μὲ πολὺ ἀκριβὸ τίμημα γιὰ τοὺς λαούς∙ ὅπως συνέβη σὲ ἐμᾶς στὶς ἐκλογὲς τοῦ 2009, ὅταν παρασυρθηκαμε ἀπ’ τὴν προπαγάνδα τῆς διαπλοκῆς καὶ ψηφίσαμε σοσιαλισμό∙ οἱ ἡγέτες του εἶχαν πιστέψει ὅτι θὰ κυβερνοῦσαν γιὰ εἴκοσι χρόνια κι ἐφάρμοσαν πιστὰ τὶς ἐντολὲς τῶν ἀτλαντικῶν κέντρων, γιὰ χρεωκοπία τῆς Ἑλλάδος καὶ διάλυση τῆς Εὐρωζώνης, μὲ τὴν βοήθεια τῆς ἀριστερᾶς τῶν τερμιτῶν τοῦ δημοσίου ταμείου. Δὲν κατάλαβαν πῶς ἔφυγαν, ἀλλὰ οἱ ἀποδέκτες τοῦ βαθέως ΠΑΣΟΚ συνεχίζουν τὴν ἴδια πολιτικὴ προπαγάνδα∙ ἀποδεικνύουν ἕνα πρᾶγμα, ὅτι ἔχουν κληρονομήσει ὅλες τὶς ἀτλαντικὲς έξαρτήσεις τοῦ σοσιαλιστικοῦ στρατοπέδου∙ οἱ πολλαπλασιαζόμενες φυγόκεντρες τάσεις εἶναι περισσότερο ἀντανάκλαση τῆς πλήρους ρήξεώς τους μὲ τὴν πραγματικότητα καὶ ὀλιγώτερον ἔκφραση προσωπικῶν φιλοδοξιῶν∙ θεμιτὲς αὐτὲς σὲ παρόμοιες καταστάσεις, ὡς ἀναζήτηση τρόπων ἐπικοινωνίας μὲ τὸν ἁπλὸ ψηφοφόρο. Ἡ προσαρμογὴ ἀποδεικνύεται πολὺ δύσκολη, ἂν ὄχι ἀδύνατη γιὰ τὶς κομματικὲς ἡγεσίες.
Ἡ ἀνάκαμψη τῆς οἰκονομίας, ἡ ὁποία προβλέπεται ἐπιταχυνόμενη μὲ τὴν ἀλλαγὴ τῆς ψυχολογίας καὶ τὴν αἴσθηση τῆς ἀνατάσεως, ἀποτελεῖ τὸν κύριο ἄξονα τῆς οἰκονομικῆς καὶ πολιτικῆς μας ζωῆς∙ ἡ ἐπιτυχὴς ὁλοκλήρωση τῆς αὐξήσεως τοῦ μετοχικοῦ κεφαλαίου τῶν τραπεζῶν Ἄλφα καὶ Πειραιῶς –μὲ τὴν προσφορὰ διπλασίου ποσοῦ ἐντὸς ὀλίγων ὡρῶν- ἐπιβεβαιώνει τὴν ἀνάκτηση ἀπ’ τὶς ἀγορὲς τῆς ἐμπιστοσύνης πρὸς τὴν ἑλληνικὴ οἰκονομία. Τὸ ἅλμα ἔρχεται τὶς ἑπόμενες ἑβδομάδες, μὲ τὴν διοχέτευση ρευστότητος ἀπ’ τὶς τράπεζες πρὸς τὴν ἀγορά∙ μὲ ἐφαλτήριο χαρακτηρίζουν τὴν ὁμαλὴ πλέον παρέμβαση τοῦ τραπεζικοῦ μας συστήματος στὴν οἰκονομία, ἀνάσα ζωῆς γιὰ τὶς ἐπιχειρήσεις καὶ περισσότερο τὶς μικρομεσαῖες∙ ὁ κόσμος τῆς ἀγορᾶς διαμορφώνει πλέον τὴν πολιτικὴ δυναμικὴ κι ὄχι οἱ καρεκλοκένταυροι συνδικαλιστὲς καὶ ἄλλοι παράγοντες τῶν συντεχνιῶν. Ὅποιος δὲν ἔχει ἀντιληφθεῖ τὶς ἀλλαγὲς αὐτὲς στὴ χώρα, ζεῖ καὶ κινεῖται στὸν παλιὸ κόσμο, εἶναι μονίμως ἐκτὸς θέματος∙ ἡ ἀγορὰ ἐπιζητεῖ τὶς δυνάμεις ποὺ ἐκφράζουν τὶς ἀναζητήσεις της καὶ ποὺ μποροῦν νὰ τὶς κάνουν πράξη, ὄχι μόνο στὸ ἐσωτερικὸ τῆς χώρας, ἀλλὰ καὶ διεθνῶς. Εἴμαστε μιὰ μικρὴ οἰκονομία, μὲ περισσότερους δυναμικοὺς κλάδους ἀπὸ οἱαδήποτε ἄλλη χώρα παγκοσμίως, χάρις στοὺς κλάδους τῆς ψηφιακῆς τεχνολογίας∙ ἡ ἀντιπολίτευση ἀγνοεῖ τοὺς κλάδους αὐτοὺς καὶ μένει ἔτσι ἐκτὸς νυμφῶνος.
Ἡ διεθνὴς συγκυρία εὐνοεῖ τὴν χώρα μας∙ στὴν Οὐκρανία ἄρχισε ὁ διάλογος Ἀμερικῆς καὶ Ρωσίας γιὰ τὴν ἐπίλυση τῆς κρίσεως, ἐνῶ στὴν Τουρκία, ἀνεξαρτήτως τοῦ ἀποτελέσματος τῶν δημοτικῶν ἐκλογῶν, ἡ θέση τοῦ Ταχὶπ Ἐρντογὰν παραμένι ἐπισφαλής. Ἕνα πρᾶγμα ἄφησε βαθειὰ ἐντυπωμένο στοὺς Εὐρωπαίους ἡ οὐκρανικὴ κρίση, τὴν διολίσθησή τους στὴν ἀτλαντικὴ ἐξάρτηση, ὅπως στὴν περίοδο τοῦ ψυχροῦ πολέμου, κυρίως ἐξ αἰτίας τῆς δουλικῆς στάσεως τῆς γαλλικῆς σοσιαλιστικῆς κυβερνήσεως∙ ἡ χειραφέτησή τους ἀπ’ τὴν ὑποχώρηση αὐτὴ δὲν εἶναι εὔκολη, ἀλλὰ τοὺς γίνεται μάθημα καὶ θὰ γίνεται ἀκόμη χειρότερη ἐμπειρία μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου. Ἑπομένως ὑποχρεοῦνται ἀναζητῆσαι διεξόδους, ἀπέναντι στὴν σημερινὴ ὑποτέλειά τους∙ οἱ διέξοδοι αὐτοὶ δὲν εἶναι ἄλλοι, ἀπ’ τὴν ἐνεργειακή τους αὐτάρκεια, κι αὐτὴν μόνο ἡ Ἑλλὰς καὶ ἡ Κύπρος δύνανται προσφέρειν εἰς τὴν Εὐρώπην. Ἐπιβεβαιώνεται πλέον, τὸ «μηδὲν κακὸν ἀμιγὲς καλοῦ»∙ οἱ Εὐρωπαῖοι στηρίζουν πιὰ πιὸ σκληρὰ τὴν ἑνιαία θαλασσία πολιτικὴ καὶ τὴν ἑνιαία Ἀποκλειστικὴ Οἰκονομικὴ Ζώνη∙ ἀπέναντι στοὺς ὅποιους τρίτους ἐπιβουλεύονται τὰ ὑποθαλάσσια ἐνεργειακά μας ἀποθέματα ἔχει λόγον πλέον Ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση κι αὐτὴ ἀναλαμβάνει τὴν εὐθύνη τῆς διαχειρίσεως τῶν σχετικῶν προβλημάτων∙ αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἔχουμε τὴν ἄνεση τῆς ἐπιταχύνσεως τῶν διαδικασιῶν γιὰ τὶς ἔρευνες καὶ τὴν ἀξιοποίηση τῶν ἀποθεμάτων μας. Πρὸς τὶς ἀγορὲς μετράει περισσότερο αὐτό.
Ὁ Άντώνης Σαμαρᾶς, κάτω ἀπ’ τὶς συνθῆκες αὐτές, παραμένει ὁ μοναδικὸς κυρίαρχος τοῦ πολιτικοῦ σκηνικοῦ∙ οἱ ἄλλοι ἀρχηγοὶ γιὰ νὰ παρέμβουν μὲ ἴσους ὅρους χειάζονται δύο πράγματα: πρῶτον, τὴν πειστικὴ ἀλλαγὴ τοῦ πολιτικοῦ τους λόγου, ὄχι μόνο ὡς περιεχόμενο ἀλλὰ καὶ ὡς ὕφος, γιὰ νὰ φθάσουν στὸν ἁπλὸ κόσμο, στὸ καφενεῖο καὶ στὴ γειτονιά∙ δεύτερον, τὴν ἀλλαγὴ τοῦ λόγου τῶν στελεχῶν τους, διότι αὐτοὶ μεταφέρουν τὴν πολιτικὴ ἀντίληψη τοῦ ἀρχηγοῦ στὴν κοινὴ γνώμη καὶ αὐτοὶ ἀπαντοῦν στὶς διαπροσωπικὲς ἀντεγκλήσεις. Ὁ πρωθυπουργὸς δὲν ἔχει παρόμοιο πρόβλημα, διότι ἡ Νέα Δημοκρατία εἶναι κοντὰ στὴν ἀγορά, ἢ μᾶλλον μέσα σὲ αὐτήν∙ ὅσοι εἶχαν συμπορευθεῖ μὲ τὶς συντεχνίες καὶ τὰ τρωκτικὰ ἔχουν ἀπ’ τὴν ἀρχὴ τῆς μνημονιακῆς περιόδου μετακομίσει στὰ μικιρότερα κόμματα, ἀριστερὰ καὶ δεξιά της. Στὶς μεταβατικὲς ἐποχές, ὅπως ἡ σημερινή, ἔχουν ἀπήχηση στὸν λαό, μόνο ὅσοι ἐκφράζουν τὶς ἐλπίδες του καὶ τὶς ἀναζητήσεις του κι ὄχι οἱ θεωρητικοὶ ἰδεολογιῶν, αὐτοὶ ἔχουν τελειώσει ἀπὸ καιρό∙ ὅταν ὁ πρωθυπουργὸς ἐφαρμόζει στὴν πράξη τὴν ἐξαγγελία του, γιὰ δωρεὰν διαδίκτυο σὲ ὁλόκληρη τὴν χώρα, κερδίζει τὴν ἐμπιστοσύνη, ὅχι μόνο τῶν δεκάδων χιλιάδων νεαρῶν μὲ τὶς ἐπιχειρήσεις τους στὴν ψηφιακὴ τεχνολογία, ἀλλὰ καὶ τῶν οἰκογενειῶν τους ποὺ βλέπουν ὅτι κάτι γίνεται τουλάχιστον. Οἱ ἴδιοι πιστεύουν ὅτι ὁ Ναπολεοντίσκος μὲ τὴν εἰρωνεία του, τόσα καταλαβαίνει, τόσα λέει.