Ποιεῖται τὴν ἀναμέτρησιν

Ὁ Σόλων περιφρόνησε βαθύτατα τὸν πλούτο καὶ τὴν ἐπίδειξη κοσμημάτων τοῦ Κροίσου, κάτι ποὺ δὲν ἄρεσε καθόλου στὸν βασιλέα∙ περίμενε τὸν θαυμασμὸ καὶ τὰ ἐγκώμια, ὅπως ἔκαναν ὅλοι οἱ ὑπήκοοί του καὶ οἱ ξένοι. «Ἤδη μὲν ἀλλόκοτος ἐδόκει εἶναι τῷ Κροίσῳ καὶ ἄγροικος»∙ ἤδη μὲν αὐτὸς φάνηκε ἀλλόκτος ἄνθρωπος στὸν Κροῖσο καὶ ἀγροῖκος. «Εἰ μὴ πρὸς ἀργύριον πολὺ μηδὲ χρυσίον εὐδαιμονίας ποιεῖται τὴν ἀναμέτρησιν»∙ ὅταν κάνει τὴν ἀξιολόγηση ὄχι μὲ τὸ ἀσῆμι ἢ μὲ τὸν χρυσό. «Ἀλλὰ δημοτικοῦ καὶ ἰδιώτου βίον καὶ θάνατον μᾶλλον ἢ τοσαύτην ἀγαπώῃ δύναμιν καὶ ἀρχήν»∙ ἀλλὰ μὲ βάση κάποιον λαϊκὸ ἄνθρωπο καὶ μὲ τὴν ἰδιωτική του ζωὴ καὶ τὸν θάνατο περισσότερο παρὰ μὲ τὸν θαυμασμὸ τόσης δυνάμεως καὶ ἐξουσίας. «Οὐ μὴν ἀλλὰ πάλιν ἐρώτησεν αὐτόν, εἰ μετὰ Τέλλον ἄλλον ἔγνωκεν ἀνθρώπων εὐδαιμονέστερον»∙ ἀλλὰ τὸν ξαναρώτησε, ἐὰν μετὰ τὸν Τέλλο γνωρίζει κάποιον εὐδαιμονέστερο.