Γαλλία, δεξιότερη ἀπόκλιση

Ἡ δεξιᾶς ἀποκλίσεως κυβέρνηση τοῦ Μανουὲλ Βὰλς στὴ Γαλλία ἔγινε δεκτὴ μὲ ἀνάμικτα αἰσθήματα ἀπ’ τοὺς Γάλλους∙ ὁ μικρὸς ἀριθμός της, δεκαέξι ὑπουργοὶ ἔναντι 38 τῆς προηγουμένης, θεωρήθηκε καλὸ σημάδι, ἀλλὰ ἀπομένει ἡ ἀλλαγὴ τῆς ψυχολογίας τοῦ γαλλικοῦ λαοῦ, ὅτι μπορεῖ νὰ ἀπορρίψει τὸ παρακμιακὸ κλίμα στὴ χώρα. Οἱ ὑπουργοί, Ἐξωτερικῶν, Ἀμύνης καὶ Δικαιοσύνης, παρέμειναν στὶς θέσεις τους, γεγονὸς ποὺ σημαίνει ὅτι δὲν ἀλλάζει ἡ φιλοατλαντικὴ πολιτική της, ἐνῶ δὲν ὁρίσθηκε ὑπουργὸς Γαλλογερμανικῶν Ὑποθέσεων, ὅπως εἶχε ὑποσχεθεῖ ὁ πρωθυπουργός, ἀλλὰ καὶ ἀρνήθηκαν τὴν συμμετοχή τους οἱ Οἰκολόγοι, μὲ ἀναμενόμενη τὴν στάση τους στὴν ψῆφο ἐμπιστοσύνης στὴν Ἐθνοσυνέλευση∙ ἡ συμμετοχὴ τῆς Σιγκολὲν Ρουαγάλ, ὡς ὑπουργοῦ Οἰκολογίας, ἐπαναφέρει στὸ πολιτικὸ προσκήνιο τὴν πρώην ὑποψήφιο γιὰ τὴν προεδρία τῆς Δημοκρατίας. Ἡ ἀνάθεση τῶν οἰκονομικῶν στὸν Ἀρνὼ Μόντεμπρουγκ, τῆς ἀριστερᾶς πτέρυγος τῶν Σοσιαλιστῶν, σημαίνει ἔναρξη διαλόγου κι ὄχι ρήξη μαζί τους.