Τοσαύτῃ θάνατον ὤφθησαν

Ὁ Κροῖσος ἦταν φανερὰ ἐνοχλημένος, ἐπειδὴ ὁ Σόλων δὲν τὸν θεώρησε εὐδαίμονα μὲ τὰ τόσα πλούτη του∙ ὁ σοφὸς Ἀθηναῖος δὲν εἶχε καθόλου ἐντυπωσιασθεῖ ἀπ’ τὸν χρυσὸ καὶ τὰ στολίδια τοῦ βασιλέως τῶν Λυδῶν, ἀλλὰ ἔβλεπε τὴν ματαιοδοξία καὶ τὴν ὑπεροψία του κι αὐτὸ τὸν ἐνοχλοῦσε. Ἔτσι τοῦ εἶπε ὅτι θεωροῦσε ὡς εὐτυχισμένους τὸν Τέλλον τὸν Ἀθηναῖον καὶ τοὺς Ἀργείους ἀδελφοὺς Κλέοβιν καὶ Βίτωνα, «ἀλλὰ τεθνηκότες ἀναλγῇ καὶ ἄλυπον ἐπὶ δόξῃ τοσαύτῃ θάνατον ὤφθησαν»∙ ἀλλά, ἀφοῦ μετέφεραν τὴν μητέρα στὸ ἱερὸ τῆς Ἥρας, ἀπέθαναν μὲ ἄλυπο καὶ γλυκὸ θάνατο, ἀφοῦ γνώρισαν τόση δόξα. «Ἡμᾶς δ’, εἶπεν πρὸς ὀργὴν Κροῖσος, εἰς οὐδένα τίθης εὐδαιμόνων ἀριθμὸν ἀνθρώπων;» Ἐμᾶς δέ, εἶπε ὀργισμένος ὁ Κροῖσος, δὲν μᾶς βάζεις καθόλου μεταξὺ τῶν εὐδαιμόνων; «Καὶ ὁ Σόλων οὔτε κολακεύειν βουλόμενος αὐτὸν οὔτε περαιτέρω παροξύνων»∙ κι ὁ Σόλων, χωρὶς οὔτε κολακεύειν οὔτε ἐρεθίζειν αὐτόν.