Πολιτικὴ ἐπιβράβευση ἐξόδου στὶς ἀγορὲς

Ἡ ἔξοδος στὶς ἀγορές, ἴσως καὶ αὐτὴν ἑβδομάδα, θεωρεῖται ἀπ’ τὴν κυβέρνηση ὡς ἡ ἐπιβράβευση τῆς πολιτικῆς της καὶ ἡ ἐπιβεβαίωση τοῦ τέλους τῶν μνημονίων καὶ τῆς κρίσεως∙ τὰ καλὰ λόγια τῶν Εὐρωπαίων, μετὰ τὶς συσκέψεις τους στὴν Ἀθήνα, ἐνισχύουν τὶς προσπάθειές της, ἐνῶ ἡ νέα ἐπίσκεψη τῆς Ἀγκέλας Μέρκελ ἐκλαμβάνεται ὡς προσωπικὴ ἔνδειξη ἐμπιστοσύνης πρὸς τον πρωθυπουργό. Ἡ πολιτικὴ δυναμικὴ στὸ ἐσωτερικὸ ἀλλάζει, παρὰ τὶς κεσσέτες μὲ τὶς συνομιλίες τοῦ συμβούλου του μὲ ἀκροδεξιὸ βουλευτή∙ ἕνα μικρὸ θαῦμα εἶναι αὐτὸ ποὺ κρατάει τὸ πολὺ τρεῖς μέρες. Ἡ ἐνίσχυση τῆς ἀλλαγῆς τῆς ψυχολογίας τῆς ἀγορᾶς εἶναι τὸ σημαντικὸ γιὰ τὴν χώρα∙ σὲ ἕνα μόνο ἀποβλέπει πλέον ὁ κόσμος τῶν ἐπιχειρήσεων, στὴν συνέχιση τῆς ἀνακάμψεως, μὲ βέβαιη τὴν ἔξοδο ἀπ’ τὴν ὕφεση τὸ πρῶτο τρίμηνο, καὶ στὴν ταχύτερη δυνατὴ διοχέτευση ἀπ’ τὶς τράπεζες ρευστότητος στὴν οἰκονομία. Ἐπέτυχε στὸν ἑνάμισυ περίπου χρόνο, μὲ τὴν ἐμπιστοσύνη του πρὸς τὸν Ἀντώνη Σαμαρᾶ πρωτίστως, τὸ μοναδικὸ παγκοσμίως θαῦμα, τὴν μείωση τῆς ὑφέσεως ἀπὸ 7% στὸ μηδὲν καὶ μάλιστα χωρὶς τραπεζικὲς πιστώσεις∙ εἶναι καιρὸς νὰ ἀνακουφισθοῦν αὐτοὶ οἱ μικρομεσαῖοι μὲ ἐπαρκῆ ρευστότητα τώρα, ὁπότε κι ὁρκίζονται γιὰ νέα θαύματα, οἱ δυναμικοὶ κλάδοι τῆς οἰκονομίας μας βρίσκονται στὸ ἐφαλτήριο.
Οἱ ξένοι ἀναγνωρίζουν τὶς ἐπιτυχίες μας, ἀκόμη κι ὅσοι λίγο καιρὸ πρὶν ἐπέμειναν στὴν χρεωκοπία τῆς χώρας∙ τώρα μᾶς ἐξυμνοῦν ὅλοι, ἐνῶ τὰ θερμὰ ἐγκώμια τοῦ Ἀμερικανοῦ προέδρου καὶ τοῦ ἀντιπροέδρου μετροῦν στοὺς διεθνεῖς παράγοντες. Ὄχι ὅμως σὲ ὅλους, διότι εἴδαμε τὸν ἕναν οἴκο ἀξιολογήσεως ἀναβάλλειν τὴν ἀξιολόγησή του γιὰ τὴν Ἑλλάδα γιὰ τὸν Αὔγουστο, ἀλλὰ καὶ τὰ σκληρὰ κερδοσκοπικὰ κυκλώματα, μὲ τὶς καταβολάδες τους στὴν διαπλοκὴ καὶ στὸν οἰκονομικὸ τύπο, συνεχίζειν, ἔστω καὶ σὲ χαμηλότερο τόνο, τὶς ἱερεμιάδες τους∙ ὁπωσδήποτε αὐτὰ ἐπηρεάζουν τὸ Χρηματιστήριο, ἀλλὰ ὄχι γιὰ πολὺ καιρὸ ἀκόμη. Ἡ οἰκονομία ἔχει ἀρχίσει τὴν ἀπογείωσή της, μὲ ἀτμομηχανὴ τοὺς δυναμικοὺς κλάδους της, ἀλλὰ καὶ ἄμεση ἐπέκταση τῆς ἀνοδικῆς της πορείας στοὺς ὑπόλοιπους κλάδους∙ δύσκολα πολὺ ἀνακόπτεται ἡ πορεία τους. Ὁ Ἕλληνας ἀπηλλάγη ἀπ’ τὴν κατάθλιψη, τὴν πέταξε ἀπὸ πάνω του, κι ἄρχισε νἀ τρέχει, πρὸς ὅ,τι καλύτερο μπορεῖ νὰ κάνει ὁ καθένας, καὶ κάτι κάνει, ἂν καὶ οἱ περισσότεροι κάνουν πολλά∙ ἔτσι γίνεται πάντοτε σὲ περιπτώσεις ἐξόδου ἀπὸ μακροχρόνια κρίση κι ἐμεῖς εἴχαμε τὴν μεγαλύτερη χρονικὰ στὴν νεώτερη τουλάχιστον ἱστορία μας, οὔτε στὴν Κατοχὴ δὲν διήρκεσε τόσο πολὺ ἡ κρίση. Ὅλοι μας σκεπτόμαστε τὸ πῶς ὁδηγηθήκαμε στὴν Κόλαση κι ἀναλογιζόμαστε τὴν ἐπιπολαιότητά μας, ἀλλὰ καὶ διδασκόμαστε ἀπὸ αὐτήν.
Ὁ ἀντίκτυπος τῆς ὑποθέσεως Μπλατάκου εἶναι χαρακτηριστικὸ παράδειγμα∙ σὲ κανέναν δὲν ἐνέπνεε ἐμπιστοσύνη ὁ πολυπράγμων καὶ πολυσχιδὴς στὶς σχέσεις του γραμματέας, ἀλλὰ ὅλοι τὸν ἀνέχονταν, ἐπειδὴ τὸν κρατοῦσε ὁ πρωθυπουργὸς στὴν θέση του. Ἡ στάση του κατὰ τὴν καταγραφὴ τῆς συνομιλίας, ἢ τῶν συνομιλιῶν ὅπως ἰσχυρίζονται οἱ ἀκροδεξιοί, δείχνει ἀπεριόριστη οἰκειότητα μεταξύ τους, ἀλλὰ καὶ ὑπερβολικὴ ἀφέλεια τοῦ δικηγόρου, καὶ μάλιστα ποδοσφαιρικῶν ὁμάδων μὲ μοναδικὸ προσὸν τὴν πονηριά, ἀπέναντι στὸν ἀπειλητικὸ πρὸς ἅπαντας βουλευτή∙ κάτι ἄλλο ὑποκρύπτεται, ὅπως ἀποκαλύπτεται ἐκ τῶν ὑστέρων, τὸ ὁποῖο δένει σφικτὰ τὸν σύμβουλο καὶ τὴν ἀκροδεξιά, ἴσως ἀναγόμενο στὶς προηγούμενες ἐπαγγελματικές του ἐνασχολήσεις. Ἀπὸ πολιτικῆς πλευρᾶς εἶχε ἐπιπτώσεις στὴν κυβέρνηση, ἀλλὰ ὄχι σημαντικές, διότι βοήθησε καὶ ἡ στάση τῆς ἀντιπολιτεύσεως∙ οἱ ὑλακές της δὲν εἶχαν ἀντίκτυπο στὴν κοινὴ γνώμη, ἐνῶ ἀποκαλύπτονται καὶ σχέσεις βουλευτῶν της μὲ τὴν ἀκροδεξιά∙ ὁ βαθμὸς τῶν σχέσεων αὐτῶν δὲν ἔχει ἀποκαλυφθεῖ πλήρως, ἀλλὰ ἰσχύει ἡ παροιμία, «ὅποιος ἀνακατώνεται μὲ τὰ πίτουρα τὸν τρώνε οἱ κότες». Φαίνεται ὅμως ὅτι ἡ ἀνάμιξη αὐτὴ δὲν εἶναι τυχαία∙ ἡ ἀποκάλυψη τῶν μαγνητοφωνήσεων δὲν ἔγινε μᾶλλον μόνο ἐπειδὴ ἦταν ἡ συζήτηση τῆς ἄρσεως ἀσυλίας στὴ Βουλή, ἀλλὰ κύριο στόχο εἶχαν τὴν ὑπονόμευση τῆς οἰκονομίας τῆς χώρας καὶ τῶν εὐρωπαϊκῶν συσκέψεων. Συμπίπτουν ἄλλωστε ἀπολύτως στὴν καταστροφολογία τους ἀκροδεξιὰ καὶ Κουμουνδούρου.
Τὰ γνωστὰ ἀλταντικὰ κυκλώματα ἀπὸ τετραετίας εἶχαν ἕναν καὶ μόνο στόχο, τὴν χρεωκοπία τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας καὶ τὴν διάλυση τῆς Εύρωζώνης, κανέναν ἄλλον∙ ὁ Ναπολεοντίσκος χρησιμοποίησε καὶ χρησιμοποιεῖ ἀκόμη καὶ τώρα τὴν ἴδια ἀκριβῶς φρασεολογία μὲ τὴν ἀκροδεξιὰ καὶ τὶς παραφυάδες της στὰ οἰκονομικὰ καὶ στὴν ἀντιευρωπαϊκὴ προπαγάνδα, μὲ κατὰ γράμμα ἀντιγραφή τους ἀπ’ τὴν ἀτλαντικὴ καὶ ἐπιχώρια διαπλοκή, γνωστὰ αὐτὰ τοῖς πᾶσιν. Δὲν γίνονται τυχαῖα αὐτά, οὔτε εἶναι τυχαία ἡ ταύτισή τους στὰ περισσότερα θέματα τῆς διεθνοῦς πολιτικῆς∙ οἱ κορῶνες γιὰ ἀριστερὴ ἢ δεξιὰ πολιτικὴ προορίζονται μόνο καὶ μόνο στὸν πολὺ κόσμο. Ὅσο ὅμως ἐμπεδώνεται στὸν ἑλληνικὸ λαὸ ἡ ψυχολογία τῆς ἀνατάσεως καὶ ἐπιβεβαιώνεται αὐτὴ ἀπ’ τὴν ἀνάκαμψη τῆς οἰκονομίας, τόσο κτυποῦν στὸ μάτι οἱ ταυτίσεις τοῦ ΣΥΡΙΖΑ μὲ τὴν ἀκροδεξιά∙ ὅλοι διερωτῶνται τυχαῖα εἶναι αὐτὰ τὰ πράγματα ἢ κάτι ἄλλο συμβαίνει. Σὲ κάποιο βαθμὸ ἦταν δικαιολογημένη ὥς μερικοὺς μῆνες πρὶν ἡ ἀντιγερμανικὴ ὑστερία, ἀλλὰ ὄχι καὶ τώρα, ὅταν οἱ Ἕλληνες βλέπουν τὸ πόσο ἐποικοδομητικὸς εἶναι ὁ ρόλος τῆς καγκελαρίου∙ κι ἀπὸ πλευρᾶς πολιτικῆς ἀπηχήσεως ἀποβαίνει εἰς βάρος τους ἡ συνέχιση τῆς προπαγάνδας αὐτῆς. Κι ἀπὸ μὲν τῆς ἀκροδεξιᾶς εἶναι κατανοητὸ αὐτό, διότι τὴν ἴδια στάση τηροῦν οἱ νεοναζιστές∙ ἀλλὰ γιὰ τὴν Κουμουνδούρου δὲν ὑπάρχει δικαιολογία.
Τὸ γεγονὸς εἶναι ὅτι ὁ κύριος κερδισμένος εἶναι ὁ Ἀντώνης Σαμαρᾶς, διότι ἀμέσως ἀπέλυσε τὸν γραμματέα του, ἑπομένως ἐκτονώθηκε ἡ δυσαρέσκεια, ἀλλὰ καὶ προβάλλει τὴν εὐρωπαϊκὴ πολιτική του καὶ τὴν ἀνάκαμψη τῆς οἰκονομίας∙ εἶναι ταυτισμένα αὐτὰ στὸ μυαλὸ τῶν Ἑλλήνων καὶ δὲν διαχωρίζονται μὲ τίποτε. Ἡ ἀλλαγὴ τῆς ψυχολογίας φέρει πάντοτε μαζί της καὶ τὴν ριζικὴ ἀλλαγὴ τῆς πολιτικῆς πρακτικῆς ὅλων μας, ὅταν μάλιστα ἔχουν προηγηθεῖ οἱ τραυματικὲς ἐμπειρίες τῆς πενταετίας∙ ἡ ἀξιολόγηση εἶναι διαφορετικὴ πλέον, μὲ κύριο ἄξονα ἀπὸ ὅλους τὴν συνέχιση τῆς πορείας γιὰ ὁριστικὴ ἔξοδο ἀπ’ τὴν κρίση. Ἡ ἐπίκληση τῶν παλιῶν ἰδεολογιῶν ἔχει ἐλάχιστο ἀντίκτυπο, ἂν ὄχι μηδαμινό, διότι εἶχαν ἐπηρεάσει πολὺ τοὺς ψηφοφόρους οἱ ἰδεολογίες αὐτές, ἢ τουλάχιστον σὲ βαθμὸ καθοριστικὸ γιὰ τὶς πολιτικὲς ἐξελίξεις∙ οἱ ἰδεολογίες ἔχουν ταυτισθεῖ μὲ τὶς συντεχνίες καὶ τὰ τρωκτικὰ τοῦ δημοσίου, μὲ τὰ μυθώδη ποσὰ στοὺς λογαριασμοὺς τῶν «ἡμετέρων». Ὅταν ὁ καθένας βγάζει τὸν μῆνα μὲ τὸ ζόρι, καὶ μὲ ἀπότομες περικοπὲς ἀκόμη καὶ στὰ ἄκρως ἀπαραίτητα, διερωτᾶται τὸ πῶς αὐτοὶ οἱ συνδικαλιστὲς καὶ ἄλλοι ἐπέτυχαν τὴν συγκομιδὴ τόσου πλούτου∙ κάτι ἄλλο ἔχει συμβεῖ κι ὄχι μόνο οἱ μαθηματικοὶ τύποι στὴν ἀσφάλιση οὔτε ἡ ἐπὶ εἰκοσαετίαν κάρπωση τοῦ οἰκογενειακοῦ ἐπιδόματος. Αὐτὰ εἶναι τὰ σημαντικὰ κριτήρια τῆς ψήφου στὶς ἐκλογὲς τὸν Μάϊο.