Οἰκονομία, μοχλὸς πολιτικὲς ἐξελίξων

Ἡ καλὴ πορεία τῆς οἰκονομίας ἀποβαίνει πλέον σὲ ἀποφασιστικὸ παράγοντα τῶν πολιτικῶν ἐξελίξεων στὴν Ἑλλάδα, πολὺ περισσότερο ἀπὸ ὅ,τι σὲ οἱαδήποτε ἄλλη περίπτωση∙ πάντοτε τὰ οἰκονομικὰ βαρύουν στὶς πολιτικὲς ἐπιλογὲς τῶν ἁπλῶν πολιτῶν καὶ τῶν κομμάτων, ἀλλὰ στὴν τωρινὴ συγκυρία ὁ ρόλος τους εἶναι περισσότερο καθοριστικὸς ἀπὸ ὁποιαδήποτε ἄλλη φορά. Ὁ ἑλληνικὸς λαὸς ἔζησε τὴν χειρότερη μείωση τοῦ εἰσοδήματός του σὲ εἰρηνικὴ περίοδο στὴν τρισχιλιετῆ ἱστορία του καὶ πρωτοφανῆ ταπείνωση ἀπ’ τοὺς δανειστὲς καὶ τὴν ἐπικουρία τους στὸ ἐσωτερικὸ τὰ τέσσερα τελευταῖα χρόνια∙ στάθηκε ὑπερήφανος, κι ἀντιμετώπισε τὴν μάστιγα, διότι μόνο μὲ τὴν λοιμικὴ τῶν ἀρχαίων Ἀθηνῶν μπορεῖ νὰ παρομοιασθεῖ, μὲ τὸ κεφάλι ψηλά∙ ἔσφιξε τὰ δόντια καὶ τὸ ζουνάρι του, συμμαζεύθηκε στὴν οἰκογένειά του καὶ ἀναζήτησε τοὺς τρόπους ἐξόδου ἀπ’ τὰ τάρταρα τὴν παρελθοῦσα διετία. Κριτήριό του ἀποδείχθηκε ἡ ἐμπιστοσύνη του πρὸς τὸν πρωθυπουργὸ καὶ τὴν Εὐρωζώνη, μὲ πρώτη τὴν Ἀγκέλα Μέρκελ∙ ἐμπιστεύθηκε τὸν Ἀντώνη Σαμαρᾶ καὶ ἐπιστράρευσε τὸ φιλότιμό του, ὅτι μποροῦμε νὰ βγοῦμε ἀπ’ τὴν κρίση. Τώρα βλέπει ὅτι αὐτὸ γίνεται, ὄχι τόσο ἀπ’ τὴν ἀναγνώριση τοῦ πρωτογενοῦς πλεονάσματος, ὅσο ἀπ’ τὴν πίστη του ὅτι ἄνοιξε ὁ δρόμος γιὰ τὴν ἀνάκαμψη, ὅπως τὸ καταγράφει ὁ καθένας στὸν περίγυρό του.
Ἀπ’ τὸ τελευταῖο χωριὸ μέχρι τὶς μεγάλες πόλεις ἐπικρατεῖ ἄλλη ἀτμόσφαιρα σὲ σύγκριση μὲ τὴν προηγούμενη τετραετία∙ ὅλοι πιστεύουν ὅτι κάτι μποροῦν νὰ κάνουν καὶ τρέχουν πρὸς ὅποια κατεύθυνση βλέπει καλύτερη ὁ καθένας τους. Αὐτὸ στὴν ἱστορία εἶναι τὸ μεγάλο βῆμα, γιὰ τὴν μετάβαση ἀπ’ τὴν κατάθλιψη καὶ τὴν ἀκινησία στὴν ἀναζήτηση καὶ στὴν δραστηριοποίηση ὅλων∙ ἡ ἀναγνώριση τῆς ἀνακάμψεως ἀπ’ τὶς ἐπίσημες ἀρχὲς ἐπενεργεῖ ἐπικουρικὰ καὶ μόνο στὴν ψυχολογία τοῦ κόσμου. Ὁδηγὸς ὅλων εἶναι οἱ δυναμικοὶ κλάδοι τῆς οἰκονομίας, οἱ ὁποῖοι χάρις στὸν τουρισμὸ καὶ στὴν ψηφιακὴ τεχνολογία ἐξαπλώνονται πλέον σὲ ὁλόκληρη τὴν χώρα∙ τὰ Ἑλληνόπουλα βλέπουν μπροστὰ τους χειροπιαστὴ τὴν προσφορὰ τῶν ψηφιακῶν διασυνδέσεων –μετὰ τὴν «ἀπαγόρευσή» τους ἀπ’ τὶς τελευταῖες σοσιαλιστικὲς κυβερνήσεις- καὶ σπεύδουν στὴν ἀξιοποίησή τους, καὶ μαζί τους ἕλκουν καὶ τοὺς ἄλλους κλάδους τῆς οἰκονομίας, ἀλληλένδετα εἶναι ὅλα, ἀφοῦ ἡ ψηφιακὴ τεχνολογία ἔχει εἰσβάλει σὲ ὅλες τὶς ἐκφράσεις τῆς ζωῆς μας. Διαθέτουν τὸ μοναδικὸ πλεονέκτημα, τὴν ἱκανότητα δημιουργικῆς συνθέσεως τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης καὶ τὸ ἀξιοποιοῦν στὸ μέγιστο βαθμό∙ σὲ ἐφαλτήριο γιὰ τὴν ἀνάκαμψη τῆς οἰκονομίας μας μετατρέπεται ἡ ψηφιακὴ τεχνολογία, ἀλλὰ καὶ σὲ κινητήριο μοχλὸ γιὰ τὴν ἀνοδικὴ πορεία τῆς οἰκονομίας τῆς Εὐρωζώνης. Ἀλληλένδετες εἶναι οἱ δύο οἰκονομίες κι ἔχουμε πολλὰ νὰ προσφέρουμε κι ἐμεῖς στοὺς ἑταἰρους μας.
Τὸ δεύτερο πολιτικὸ χαρακτριστικὸ τῶν ἡμερῶν εἶναι ἡ ἀπόλυτη σχεδὸν ταύτιση τῶν Ἑλλήνων μὲ τὸν εὐρωπαϊκὸ προσανατολισμὸ τῆς χώρας∙ οἱ Εὐρωσκεπτικιστὲς ἔχουν περιορισθεῖ στὸ ἐλάχιστο κι ἔχουν ἀπομείνει μὲ μοναδικά τους ὅπλα τὶς παρωχημένες ἰδεολογίες τους καὶ τὴν συμπαράσταση τῶν ἀτλαντικῶν κερδοσκόπων, μὲ τὴν ἐπικουρία τῆς διαπλοκῆς, εἰσαγομένης καὶ ἐπιχωρίου. Ἀκόμη καὶ οἱ κορυφαῖοι καταστροφολόγοι τῆς τετραετίας, μὲ τὶς προφητεῖες τους, ὅτι ὁσονούπω χρεωκοπεῖ ἡ Ἑλλὰς καὶ διαλύεται ἡ Εὐρωζώνη, κατακλύζειν ὅλους μας, ἀνακρούουν πρύμναν καὶ ὁμολογοῦν στοὺς ἐκλεκτούς τους, ὅτι τὸ εὐρὼ εἶναι ἰσχυρὸ καὶ ἡ ἑλληνικὴ οἰκονομία βρίσκεται σὲ καλὸ δρόμο∙ ἡ πολιτικὴ διάσταση τῶν δηλώσεων αὐτῶν ἔχει σημασία, διότι ὁμολογοῦν τὴν ἀποτυχία τῆς ὑπονομευτικῆς προσπαθείας τους εἰς βάρος τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας καὶ τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ∙ δεύτερον, ἀποδεικνύουν ὅτι δὲν ἔχουν ἄλλα ἐρείσματα διαβρώσεως τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Εὐρωζώνης καὶ ὅτι ἀναζητοῦν τρόπους διεισδύσεως στὸν εὐρωπαϊκὸ ἐσωτερικὸ χῶρο∙ τρίτον, ἀποκαλύπτουν τὸ ποιοὶ εἶναι οἱ ἀνθρωποί τους στὴν χώρα μας καὶ τοὺς προβάλλουν ὡς ἐχέγγυα τῆς συνεχείας τῆς παρουσίας τους. Καλύτερη ὁμολογία τοῦ καταστροφικοῦ σχεδίου δὲν ὑπάρχει, ἀλλὰ καὶ καθαρώτερη προβολὴ τῶν ὑποχειρίων τους πολιτικῶν στελεχῶν∙ στὴν πραγματικότητα ἀναδύεται τὸ σύμπλεγμα τῶν σχέσεων κρδοσκόπων καὶ πολιτικῶν σὲ ὅλες τὶς παρατάξεις. Ἡ καταγραφή του μετράει γιὰ τὶς πολιτικὲς ἐξελίξεις.
Στὴν ἀντιπολίτευση ἀναδύονται μὲ ἐκρηκτικὸ τρόπο οἱ φυγόκεντρες τάσεις∙ εἶχαν ἐπενδύσει ὅλες σχεδὸν τὶς δυνάμεις τους στὴν ἀποτυχία τῆς οἰκονομικῆς πολιτικῆς καὶ στὴν ὑποχρεωτικὴ προσφυγὴ σὲ νέα μέτρα. Ἀκολουθοῦσαν πιστὰ τὶς Κασσάνδρες τῶν ἀτλαντικῶν κερδοσκόπων καὶ τῶν ἐπιχωρίων ὑποτακτικῶν τους∙ στὸν ἁπλὸ κόσμο μένει ἕνα πρᾶγμα, ἡ πλήρης ἀποκοπή τους ἀπ’ τὴν ἑλληνικὴ πραγματικότητα καὶ ἡ ὁλὀπλευρη ἐξάρτησή τους ἀπ’ τὶς ἐξ Ἀμερικῆς προφητεῖες∙ οἱ ἐξαρτήσεις τους ἐπιβεβαιώνονται κι ἀπ’ τὴν ἀδυναμία τους ἀποβάλλειν αὐτάς, ἀκόμη καὶ μετὰ τὰ καλὰ νέα γιὰ τὴν ἑλληνικὴ οἰκονομία ἀπ’ τὶς Βρυξέλλες καὶ ἀπ’ τὸ ξένο κεφάλαιο. Τὸ χάσμα μεταξὺ τῶν ἀντιπολιτευτικῶν δυνάμεων καὶ τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομικῆς πραγματικότητος καθίσταται ἀδιάβατο∙ ὁ κόσμος τῆς ἀγορᾶς ἀντιλαμβάνεται ὅτι κινεῖται σὲ ἀσύμπτωτες εὐθεῖες σὲ σχέση μὲ τὴν ἀντιπολίτευση, δύσκολα βρίσκουν σημεῖα ἐπαφῆς τὰ ὅσα στελέχη της ἐμφανίζονται στὶς πλατεῖες καὶ στὰ χωριὰ μὲ τοὺς ἐργαζομένους καὶ τοὺς μικρομεσαίους στὴν ὅποια ἐπικοινωνία ἔρχονται μεταξύ τους. Τὰ φαινόμενα τῆς ἐπιλογῆς τῶν ὑποψηφίων ἐπιβεβαιώνουν τὴν παντελῆ ἔλλειψη ἐπικοινωνίας τους μὲ τὸν ζωντανὸ κόσμο τῆς ἀγορᾶς, διαφορετικὰ θὰ ἀποτρέπονταν, ὅπως συμβαίνει σὲ ὅλα τὰ κόμματα∙ οἱ φυγόκεντρες τάσεις ὀφείλονται πρωτίστως σὲ αὐτὸν τὸν λόγο, ὁ ὁποῖος βαρύνει ἀρκετὰ μετὰ τὴν ἀνάκαμψη τῆς οἰκονομίας. Πάντως δὲν προλαβαίνουν νὰ ἀλλάξουν πολιτικὴ στὶς λίγες ἑβδομάδες μέχρι τὴν κάλπη.
Μοναδικὸς πόλος ἕλξεως καὶ αἰσιοδοξίας ἀπομένει ὁ πρωθυπουργός, διότι παραμένει ὁ κύριος ἐκφραστὴς τῆς πολιτικῆς ἐξόδου ἀπ’ τὴν κρίση, ἀπ’ τὴν ἑπομένη τῆς ἀνόδου του στὴν προεδρία τῆς Νέας Δημοκρατίας καὶ ἀπ’ τὴν ἡμέρα ἐπιβολῆς τοῦ πρώτου Μνημονίου∙ ἡ ἐμπιστοσύνη πρὸς τὸν Ἀντώνη Σαμαρᾶ τῶν Εὐρωπαίων ἡγετῶν μὲ πρώτη τὴν Ἀγκέλα Μέρκελ –εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι οὐδεὶς σχεδὸν τὴν ἐπικρίνει πλέον, ὅταν μέχρι λίγους μῆνες πρὶν τῆς ἔσυραν τὰ ἐξ ἁμάξης- συμπληρώνεται μὲ τὴν αὐξανόμενη προσέλευση τῶν ξένων κεφαλαιούχων γιὰ ἐπενδύσεις. Ἡ πολιτικὴ δυναμικὴ εἶναι ἐντελῶς διαφοετικὴ πλέον σήμερα ἀπὸ ἐκείνη πρὸ ὀλίγων μηνῶν, ἐνῶ καὶ ἡ διαπλοκὴ περιορίζει ἀρκετὰ τὴν πολεμική της ἐναντίον του, ὄχι γιὰ ἄλλον λόγον, ἀλλὰ ἐπειδὴ φοβᾶται, ὅτι, ἐὰν δὲν τηρήσει καὶ αὐτὰ τὰ προσχήματα, θὰ ψάχνει γιὰ θεατὲς καὶ ἀκροατές∙ οἱ ὑπονομευτικὲς κινήσεις γόνων μεγάλων οἰκογενειῶν ἐκκινοῦν ἀπὸ δύο λόγους, στὸ πολιτικό τους ἀδιέξοδο, διότι ἀπαξιώνονται στὴν οἰκογένειά τους καὶ στὴν περιφέρειά τους στὶς προσεχεῖς ἐκλογές∙ δεύτερος λόγος εἶναι ἡ ἀπόδειξη τῶν δεσμεύσεών τους ἀπέναντι στοὺς ἀτλανικοὺς ὑπονομευτὲς τῆς εὐρωπαϊκῆς πολιτικῆς συνοχῆς. Εἶναι ἀπὸ τὰ τελευταῖα προπύργιά τους στὴν πολιτική μας ζωὴ καὶ αὐτὸ τὸ γνωρίζουν οἱ πάντες∙ οἱ δυνατότητες ἀποδεσμεύσεώς τους εἶναι ἐλάχιστες, ἂν ὄχι καμμία. Πᾶνε μαζὶ μὲ τὸ μνημονιακὸ σύστημα.