Διαλύειν καὶ συναρμόττειν

Ὅταν ἐπέστρεψε ὁ Σόλων ἀπ’ τὴν δεκαετῆ αὐτοεξορία του βρῆκε τὰς Ἀθήνας σὲ ἄσχημη ἀναταραχή∙ οἱ Λυκοῦργος, Μεγακλῆς καὶ Πεισίστρατος, τῶν Πεδινῶν, Ἡμιορεινῶν καὶ Παράλιων, ἀντιμάχονταν. «Ἐν δὲ κοινῷ λέγειν καὶ πράσσειν ὁμοίως οὐκ ἔτ’ ἦν καὶ πρόθυμος ὑπὸ γήρως»∙ αὐτὸς γιὰ παρεμβάσεις στὸν δῆμο δὲν ἦταν ἱκανὸς καὶ πρόθυμος λόγῳ γήρατος. «Ἀλλ’ ἐντυγχάνων ἰδίᾳ τοῖς προεστῶσι τῶν στάσεων ἀνδράσιν ἐπειρᾶτο διαλύειν καὶ συναρμόττειν»∙ ἀλλὰ σὲ ἰδιαίτερες συναντήσεις μὲ τοὺς ἀρχηγοὺς τῶν παρατάξεων προσπαθοῦσε συμφιλιῶσαι καὶ συνδιαλλέξαι αὐτούς. «Μάλιστα τοῦ Πεισιστράτου προσέχειν δοκοῦντος αὐτῷ»∙ περισσότερο μάλιστα φαινόταν ὅτι πρόσεχε τὸν Πεισίστρατο. «Καὶ γὰρ αἱμύλον τι καὶ προσφιλὲς εἶχεν ἐν τῷ διαλέγεσθαι»∙ καὶ ἐπειδὴ εἶχε κάτι γλυκὸ καὶ ἑλκυστικὸ στὴν ὁμιλία του. «Καὶ βοηθητικὸς ἦν τοῖς πένησι καὶ πρὸς τὰς ἔχθρας ἐπιεικὴς καὶ μέτριος»∙ ἀλλὰ καὶ ὑποστήριζε τοὺς φτωχούς, ἐνῶ ἦταν διαλλακτικὸς καὶ συμβιβαστικὸς μὲ τοὺς ἀντιπάλους του.