Εὐρωεκλογές, οἰκονομικὰ μόνο κριτήριο

Τὰ οἰκονομικὰ τῆς χώρας καὶ ἡ ἔξοδος ἀπ’ τὴν κρίση καὶ τὰ μνημόνια ἀποβαίνουν πλέον τὸ κριτήριο γιὰ τὶς εὐρωπαϊκὲς καὶ αὐτοδιοικητικὲς ἐκλογές∙ ἡ ὁμαλὴ πορεία πρὸς τὴν ἀνάκαμψη δὲν ἀμφισβητεῖται οὐσιαστικὰ οὔτε ἀπ’ τοὺς ἀτλαντικοὺς κερδοσκόπους, ἐνῶ, ἂν ἐπιπεβεβαιωθοῦν οἱ ἐκτιμήσεις γιὰ αὔξηση τοῦ ΑΕΠ πάνω ἀπὸ 1% τὸ πρῶτο τρίμηνο, σὲ σύγκριση μὲ τὸν τέταρτο τοῦ 2013 –διότι σὲ σύγκριση μὲ τὸ περυσινὸ πρῶτο τρίμηνο θὰ εἶναι πάνω ἀπὂ 7% διαφορά-, τότε αὐτὸ σημαίνει ὅτι εἰσῆλθε ἡ χώρα στὴν φάση τῆς ἀναπτύξεως. Οἱ ἀριθμοὶ εἶναι οἱ καθιερωμένοι στὶς διεθνεῖς στατιστικές, γιὰ τὸν χαρακτηρισμὸ τῆς οἰκονομικῆς πορείας ἑκάστης χώρας καὶ δὲν ἐπιδέχονται ἀμφισβήτηση, ἐπομένως καθορίζουν καὶ τὴν στάση τῶν τρίτων, χωρῶν καὶ κεφαλαιούχων, ἀπέναντί μας∙ ἡ μαζικὴ εἰσροὴ ξένων κεφαλαίων στὴν Ἑλλάδα ὀφείλεται πρωτίστως στὴν ἀναγνώριση τῆς ἀνοδικῆς πορείας τῆς οἰκονομίας μας καὶ δευτερευόντως σὲ ἄλλους παράγοντες. Ἑπομένως ἡ πολιτικὴ ἀντιπαράθεση ἑστιάζεται πλέον στὴν ἔξοδο ἀπ’ τὴν κρίση καὶ στὴν ἐλευθερία κινήσεων τῶν κυβερνήσεών μας ἀπέναντι στὴν τρόικα∙ ἡ κυβέρνηση εἶναι πλήρως ἐνήμερη τῶν οἰκονομικῶν στοιχείων καὶ προβαίνει σὲ προσεκτικὰ βήματα γιὰ τὴν ἀξιολόγησή τους∙ ἡ ἀξιωματικὴ ἀντιπολίτευση ὀφείλει γνωρίζειν τὰ στοιχεῖα αὐτά, ἀλλὰ παραμένει καθηλωμένη στὴν παλιὰ συνθηματολογία της. Κύριος οἶδεν διατί;
Τὸ σημαντικώτερο ἀπὸ ὅλα, μετὰ τὴν ἀνακοίνωση τῆς αὐξήσεως ἀπ’ τὴν ΕΛΣΤΑΤ τοῦ ΑΕΠ τὸ πρῶτο τρίμηνο, εἶναι ὅτι ἀλλάζει ἡ θέση μας ἀπέναντι στοὺς δανειστές μας∙ εἶναι ἄλλο πρᾶγμα τὸ χρέος -ὅσο ὑψηλὸ κι ἂν εἶναι, π.χ. στὴν Ἰαπωνία εἶναι 250% καὶ στὴν Ἀμερικὴ πάνω ἀπὸ 1000%- κι ἄλλο ἡ ὑπαγωγὴ σὲ μνημόνιο. Ἡ ὑπαγωγὴ στοὺς αὐστηροὺς ὅρους τοῦ μνημονίου γίνεται, ὅταν ἡ χώρα ἀδυνατεῖ ἐξυπηρετῆσαι τὸ χρέος της, δι’ οἱονδήποτε λόγο, ὁπότε παρεμβαίνουν οἱ τρίτοι καὶ τὴν δανείζουν γιὰ τὴν ἀποφυγὴ κηρύξεως χρεωκοπίας, μὲ τὴν ἐξυπηρέτησή του ἀπ’ τὰ δανεικά∙ τὸ 2009 ἡ σοσιαλιστικὴ κυρβέρνηση, ἀρνήθηκε νὰ πάρει μέτρα, ἀμέσως μετὰ τὴν ἀνάληψη τῆς ἐξουσίας, καὶ ἐπὶ ὀκτάμηνο ἐπιδιδόταν σὲ παροχές, χάλκευση τῶν δημοσιομικῶν στοιχείων, κατασυκοφάντηση τῶν Ἑλλήνων στὸ ἐξωτερικό, ὅπως ἔκανε ὁ τότε πρωθυπουργός, ὅτι εἴμαστε «ὅλοι διεφθαρμένοι ἀπ’ τὴν κορυφὴ μέχρι τὰ νύχια», ἀλλὰ καὶ ἀπέφευγε τὸν δανεισμό, ὅταν τὰ ἐπιτόκια ἦταν πολὺ χαμηλά, ὁπότε ἦρθε, ὡς φυσικὴ συνέπεια ὁ κίνδυνος τῆς χρεωκοπίας. «Τῶν φρονίμων τὰ παιδιὰ πρὶν πεινάσουν μαγειρεύουν», λέει ἡ παροιμία∙ στὴν Ἑλλάδα συνέβη τὸ ἀντίθετο, προετοίμαζαν συστηματικὰ τὴν λιμοκτονία τοῦ λαοῦ καὶ τὸ πέτυχαν σὲ μεγάλο βαθμό. Ἀπομένει τὸ ἐρώτημα, τοῦ γιατὶ ἡ Κουμουνδούρου συνεχίζει στὴν πολιτική. Τόσο ἀποκομμένη εἶναι ἀπ’ τὴν ἑλληνικὴ πραγματικότητα;
Ἡ χρησιμοποίηση τῆς πολιτικῆς ἐπιχειρηματολογίας θεμελιώνεται στὴν ἀξιολόγηση τῆς οἰκονομικῆς καὶ πολιτικῆς καταστάσεως τῆς κάθε ἐποχῆς∙ ἡ καταστροφολογία εἶχε ὁπωσδήποτε ἀπήχηση τὴν πρώτη τριετία τῶν μνημονίων καὶ γι’ αὐτὸ ἔφερε στὴν θέση τῆς ἀξιωματικῆς ἀντιπολιτεύσεως τὸν ΣΥΡΙΖΑ καὶ ὁδήγησε στὴν πολυδιάσπαση τῆς πολιτικῆς ἐκπροσωπήσεως∙ τὸ ΠΑΣΟΚ τὸ πλήρωσε χειρότερα, διότι ὁ ἁπλὸς κόσμος κατάλαβε τὸν ἐμπαιγμό του στὶς ἐκλογὲς τοῦ 2009 καὶ τὶς μεθοδεύσεις του ὡς κυβέρνηση γιὰ τὴν χρεωκοπία τῆς χώρας, ἐνῶ ἡ Νέα Δημοκρατία εἶχε λιγώτερες ἀπώλειες, διότι μόνο στὸ δεύτερο Μνημόνιο συνεργάσθηκε. Ἡ μοναδικὴ μέριμνα ὅλων τῶν Ἑλλήνων σήμερα εἶναι μία, ἡ ἀποφυγὴ τῆς ἐπανακυλήσεως στὴν κρίση, στὴν ἀβεβαιότητα καὶ στὴν κατάθλιψη∙ ὅλοι ἀναγνωρίζουν ὅτι τὰ προβλήματά τους εἶναι ἀμέτρητα καὶ δυσεπίλυτα σὲ οἰκογενειακὸ ἐπίπεδο, ἀλλὰ καὶ ἀντιλαμβάνονται ὅτι γίνονται τώρα πλέον πολλά, ἴσως περισσότερα ἀπὸ ὅσα ἀνέμεναν μέχρι λίγους μῆνες πρίν. Ἡ πολιτικὴ ἀντιπαράθεση ἑστιάζεται ἔτσι στὸ δίλημμα, ἐπιστροφὴ στὴν κατάθλιψη καὶ στὴν ἀβεβαιότητα ἢ ἐπένδυση στὴν ἀνάκαμψη ἡ ὁποία ἀπὸ ἄυλη ἐλπίδα γίνεται πιὰ ἁπτὴ πραγματικότητα∙ ἡ διανομὴ μέρους τοῦ πργωτογενοῦς πλεονάσματος καλύπτει ἀρκετὲς ἑκατοντάδες χιλιάδες οἰκογένειες, ὁ τουρισμὸς καλπάζει, τὰ μεγάλα ἔργα ἄρχισαν, μὲ πολλὲς δεκάδες χιλιάδες ἐργαζόμενους καὶ πολλαπλασιαστικὲς ἐπιπτώσεις στὴν τοπικὴ οἰκονομία, ἐνῶ ἡ ψηφιακὴ τεχνολογία ἀπογειώνεται, μὲ τὴν νεολαία ὑπεραισιόδοξη.
Τὸ δεύτερο μεγάλο ἐπιχείρημα στὴν προεκλογικὴ ἀναμέτρηση εἶναι ἡ ἐκτίναξη τοῦ εὐρωπαϊκοῦ προσανατολισμοῦ τῶν Ἑλλήνων∙ οὐδέποτε αὐτὴ εἶχε πέσει πολὺ χαμηλά, ἀκόμη καὶ πρὸ διετίας στὶς μαῦρες μέρες τῆς κρίσεως, ἀλλὰ τώρα κατακτοῦμε καὶ πάλι τὴν πρώτη θέση στὴν Εὐρώπη. Φυσικά, ἡ στροφὴ συνοδεύεται μὲ τὴν ἀναγνώριση τοῦ ρόλου τῆς Ἀγκέλας Μέρκελ, ὄχι μόνο γιὰ τὴν συμπαράστασή της στὴν ἔξοδο ἀπ’ τὴν κρίση, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν ταύτιση τῶν ἀποψεών μας σὲ πολλὰ διεθνῆ θέματα, ὅπως στὸ οὐκρανικό∙ τὸ περίεργο στὴν ὑπόθεση εἶναι ἕνα, τὸ γιατὶ ὁ Ναπολεοντίσκος συνεχίζει τὴν ἀντιγερμανικὴ ὑστερία του τῆς προηγουμένης ἐποχῆς. Στὴν κοινὴ γνώμη εἶναι διάχυτη ἡ ἄποψη ὅτι ἀποκλείεται νὰ μὴν ἔχει καταγράψει τὶς ἀλλαγὲς αὐτὲς στὴν χώρα∙ αὐτὸ ἄλλωστε εἶναι τὸ κύριο ζήτημα στὶς ἀντεγκλήσεις στὰ καφενεῖα καὶ στὶς πλατεῖες, ὅταν ἐμφανίζονται καμιὰ φορὰ στελέχη του, διότι εἶναι εἶδος ὑπὸ ἐξαφάνιση. Ἡ ἑρμηνεία εἶναι δύσκολη, μένοντας στὰ ὅσα ἀκούγονται, μὲ τὸν καθένα στὰ δικά του, αὐτὴ εἶναι ἡ Ἀγορά∙ στὴν πράξη ἀποδεικνύεται ὅτι ὁ ΣΥΡΙΖΑ εἶναι δέσμιος τῶν συνιστωσῶν του, μὲ τὶς ἐξαρτήσεις ἑκάστης ὡς προῖκα της. Ἀλλὰ ἡ διάσταση μεταξὺ τῶν συνιστωσῶν στὴν συνθηματολογία τῆ Κουμουνδούρου -ἂν καὶ οἱ διαφοροποιήσεις δὲν εἶναι λίγες, ἀπ’ ὅλα ἔχει ἡ μπαχτσὲς- εἶναι τὸ κύριο χαρακτηριστικό.
Ὁ ἑλληνικὸς λαὸς ὅμως καὶ περισσότερο ὁ κόσμος τῆς ἀγορᾶς θέλει σαφὴ καὶ πειστικὴ έπιχειρηματολογία, μὲ συγκεκριμένες θέσεις γιὰ τὰ οἰκονομικὰ καὶ πολιτικά μας προβλήματα∙ ὅσοι ἐπενδύουν στὸν τουρισμὸ ἢ βρίσκονται σὲ διαπραγματεύσεις μὲ ξένους κεφαλαιούχους θέλουν χειροπιαστὰ πράγματα καὶ δεσμευτικὲς προτάσεις γιὰ τὶς μεταρρυθμίσεις στὴν χώρα∙ τὰ ἥξεις ἀφήξεις καὶ ἡ ἐνδοτικότης πρὸς τὶς συντεχνίες, ὄχι μόνο δὲν πείθουν, ἀλλὰ καὶ προκαλοῦν ἀπωθητικὲς ἀντιδράσεις. Ἤδη μεγάλο μέρος τοῦ βαθέως ΠΑΣΟΚ -ὅσοι δηλαδὴ δὲν ἔχουν ἄλλες δεσμεύσεις ἢ δὲν εἶναι ὑπόλογοι ἐνώπιον τῆς δικαιοσύνης- ἀλλάζει πορεία καὶ κατευθύνεται πρὸς τὸν ἰσχυρὸ τῆς ἐξουσίας∙ ἄλλωστε αὐτοὶ ὅλοι ἀπέκτησαν πολιτικὴ ὀντότητα ὡς μέρος τῆς σοσιαλιστικῆς ἐξουσίας καὶ ἐκτὸς αὐτῆς αἰσθάνονται χαμένοι∙ πέρασαν δύο χρόνια σὲ ἀναμονὴ καὶ πολλὰ εἶναι… Ὁ μοναδικὸς ἐγγυητὴς τῆς πορείας πρὸς τὴν ἀνάπτυξη εἶναι πλέον ὁ πρωθυπουργὸς καὶ κανεὶς ἄλλος∙ αὐτὸς ἐνέπνευσε ἐμπιστοσύνη στὸν κόσμο πρὸ διετίας, ἔστω καὶ ὑπὸ προθεσμία ἀπὸ πολλούς, ἀλλὰ τοὺς ἔφερε στὸ φιλότιμο καὶ ἀποδύθηκαν ὅλοι τους στὸν δύσκολο ἀγῶνα τῆς ἀνορθώσεως τῆς χώρας. Τώρα βλέπουν μπροστά τους τὰ ἀποτελέσματα καὶ ἐμψυχώνονται ἀκόμη περισσότερο γιὰ τὴν συνέχιση τῆς προσπαθείας, μὲ ὁρατὰ τὰ καλύτερα ἐπιτεύγματα∙ ὅταν ὁ Ἀντώνης Σαμαρᾶς ὑπόσχεται ὅτι ἔχει στηθεῖ τὸ κέλυφος γιὰ τὴν προστασία ἀπὸ νέα κρίση, γίνεται πιστευτὸς ἀπ’ τὸν Ἕλληνα.