Εὐρεκλογὲς καὶ προπαγάνδα

Οἱ Εὐρωπαῖοι ἡγέτες ἀντιλαμβάνονται τώρα, ὅτι εἶχαν ἀμελήσει ἀρκετὰ τὴν προβολὴ τῆς σημασίας τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως καὶ τῆς Εὐρωζώνης περισσότερο, ἀλλὰ ἑστίασαν τὴν προσοχή τους στὰ καθημερινὰ προβλήματα τῶν πολιτῶν∙ ὁπωσδήποτε οἱ πολιτικοὶ ἀσχολοῦνται πρωτίστως μὲ τὰ τρέχοντα προβλήματα καὶ δευτερευόντως μὲ τὰ μακροχρόνια, διότι ἡ καθημερινότης κατατρίβει τοὺς πολῖτες. Ἐλάχιστοι ἢ κανένας δὲν σκέπτεται, τὸ πῶς θὰ ἦταν ἡ Εὐρώπη, ἐὰν στὴν τρέχουσα κρίση τῆς Οὐκρανίας δὲν ὑπῆρχε ἡ Ἕνωση, ὅταν, παρὰ τὴν ὕπαρξή της, εἶναι τόσο ἔντονες οἱ διαφωνίες∙ ἐὰν δὲν ὑπῆρχε θὰ ξαναζούσαμε στιγμὲς ψυχροπολεμικῆς ἐποχῆς, μὲ τὴν Οὐάσιγκτον καὶ τὴν Μόσχα καθορίζειν τὶς τύχες μας. Πάντως, παρὰ τὴν κρίση, ὅλο καὶ μεγαλύτερο μέρος τῆς κοινῆς γνώμης ἀναγνωρίζει τὴν βαρύτητα τῆς ἑνότητός της, ἐνῶ καὶ ἡ πλειοψηφία εὐνοεῖ τὴν ἐνίσχυση τῆς πολιτικῆς συνοχῆς της∙ αὐτὸ εἶναι τὸ κύριο θέμα τῶν εὐρωεκλογῶν καὶ κανένα ἄλλο.