Σχολῆς γε περιουσίαν αὐτοῦ

Ὁ Σόλων εἶχε ζήσει τὴν τυραννία τοῦ Πεισιστράτου, ἂν καὶ ὁ ἐξάδελφός του εἶχε φερθεῖ ἀρκετὰ καλὰ ἀπέναντί του∙ εἶχε ἀρχίσει μάλιστα τὴν συγγραφὴ τῆς ἱστορίας τῆς Ἀτλαντίδος, τὴν ὁποία εἶχε ἀκούσει ἀπ’ τοὺς Σαΐδας ἱερεῖς τῆς Αἰγύπτου. «Ἐξέκαμεν, οὐ δι’ ἀσχολίαν, ὡς Πλάτων φησίν, ἀλλὰ μᾶλλον ὑπὸ γήρως»∙ κουράστηκε, ὄχι ὅμως διότι ἦταν ἀπσχολημένος, ὅπως γράφει ὁ Πλάτων, ἀλλὰ μᾶλλον λόγῳ ἡλικίας. «Φοβηθεὶς τὸ μέγεθος τῆς γραφῆς»∙ ἐπειδὴ τρόμαξε ἀπ’ τὸ μέγεθος τῆς ἱστορίας. «Ἐπεὶ σχολῆς γε περιουσιαν αὐτοῦ μηνύουσιν αἱ τοιαῦται φωναί»∙ τὸ ὅτι εἶχε καιρὸ τὸ ἀποδεικνύουν οἱ ἀκόλουθοι στίχοι: «Γηράσκω δ’ αἰεὶ πολλὰ διδασκόμενος»∙ ὅσο γερνῶ τόσο περισσότερα μαθαίνω. «Καί, ἔργα δὲ Κυπρογενοῦς νῦν μοι φίλα καὶ Διονύσου/»∙ τὰ ἔργα τῆς Ἀφροδίτης μέ τραβοῦν τώρα καὶ τοῦ Διονύσου. «Καὶ Μουσέων, ἃ τίθησ’ ἀνδράσιν εὐφροσύνας»∙ καὶ τῶν Μουσῶν, τὰ ὁποῖα τοὺς ἄνδρες εὐφραίνουν.