Ρευστότης καὶ Θεοχάρης

Ἡ παραίτηση τοῦ Γιάννη Θεοχάρη, παρὰ τὶς ἐπιφυλάξεις τῆς τρόικα, ἐξ αἰτίας τῆς ἐλαφρότητός του στὸν χειρισμὸ τῶν ἀγορῶν καὶ τῶν ξένων ἐπενδυτῶν, ἀντισταθμίσθηκε ἀπ’ τὴν ἐνίσχυση τῆς ρευστότητος∙ αἰτία ἦταν ἡ ἀμφιλεγόμενη ἀπόφασή του γιὰ φορολόγηση τῶν κρατικῶν μας ὁμολόγων, ἡ ὁποία εἶχε προκαλέσει σάλο λίγες μέρες πρὸ τῶν ἐκλογῶν καὶ ἀνεκλήθη ἀμέσως. Στὴν Ἑλλάδα, μὲ τὴν ἐξαθλίωση τῆς τετραετίας καὶ τὴν πολεμικὴ τῶν ἀτλαντικῶν καταστροφολόγων, δὲν ἐπιτρέπονται τέτοια λάθη∙ ἡ ἀπομάκρυνση δὲν σημαίνει ἀποχώρηση καὶ τοῦ Γιάννη Στουρνάρα, διότι παραμένει ἐκκρεμὲς τὸ πρόβλημα τῆς ρυθμίσεως τοῦ χρέους μας. Ἡ ἑλληνικὴ οἰκονομία ἴσως ἀποδειχθεῖ ἡ πιὸ ὠφελημένη ἀπ’ τὶς ἄλλες, γιὰ δύο λόγους: πρῶτον, ἔχει πάμπολους δυναμικοὺς κλάδους, τουρισμός, ψηφιακὴ τεχνολογία, ποὺ ἀναζητοῦν ἀπεγνωσμένα ρευστότητα∙ δεύτερον, ἐπέτυχε τὸ θαῦμα τῆς ἐξόδου ἀπ’ 6% ὕφεση χωρὶς τραπεζικὴ πίστη. Μὲ ἄνοιγμα τῶν τραπεζικῶν κρουνῶν πάει γιὰ ἅλμα.