Δυσκαμψία ἀντιπολιτεύσεως

Ἡ δυσκαμψία τῆς ἀντιδράσεώς της στὶς οἰκονομικὲς ἐξελίξεις εἶναι τὸ κύριο χαρακτηριστικὸ τῆς ἀντιπολιτεύσεως καὶ περισσότερο τῆς ἀξιωματικῆς∙ ἡ ἀπειλὴ νέων μέτρων καὶ μνημονίων δὲν πείθει, ὅπως καὶ ἡ ἐπιλογὴ ὑποθετικῶν ἐκδοχῶν ἀπ’ τὰ ἐπίσημα ὄργανα –τῆς ΕΚΤ πρόσφατα γιὰ πιθανὴ ἐμφάνιση δημοσιονομικῶν ἐλλειμμάτων-, ἐνοχλοῦν πάρα πολύ, διότι ὅλα τους διαψεύσθηκαν παταγωδῶς τὸν περασμένο χρόνο. Ἡ κοινὴ γνώμη ἔχει βαρεθεῖ ἀπ’ τὴν καταστροφολογία τῆς τετραετίας, ἀλλὰ καὶ ἔχει διαπιστώσει τὴν διάψευσή τους τὸ τρέχον ἔτος, μὲ τὸ πρωτογενὲς πλεόνασμα, τὴν αὔξηση τῶν δημοσιονομικῶν ἐσόδων καὶ τὴν ἀνάπτυξη τὸ δεύτερο τρίμηνο, μὲ ποσοστὸ ἀπ’ τὰ ὑψηλότερα στὴν Εὐρωζώνη∙ ἡ ἐμμονὴ ἀποδίδεται σὲ δύο λόγους, στὴν ἐξάρτηση τῆς διαπλοκῆς καὶ τοῦ Ναπολεοντίσκου ἀπ’ τὰ ἀτλαντικὰ κερδοσκοπικὰ κυκλώματα∙ δεύτερον, στὴν πλύση ἐγκεφάλου πολλῶν στελεχῶν τῆς Κουμουνδούρου, τὰ ὁποῖα δὲν μποροῦν νὰ σκεφθοῦν διαφορετικά. Ὁλοφάνερα πλέον, μοιάζουν μὲ τοὺς μαθητευομένους μάγους.