Πολλὰ σύμβολα φέρει Τύχης

Ὁ Ἀλέξανδρος οὐδέποτε πίστεψε ὅτι εἶχε εὐνοηθεῖ ἀπ’ τὴν Τύχη∙ τὸ ἀντίθετο μάλιστα ὑποστηρίζει, στὴν «Περὶ τῆς Ἀλεξάνδρου Τύχης», ὅτι εἶχε ἐχθρικὴ πρὸς αὐτὸν τὴν θεά. Οἱ βασιλεῖς τῶν Περσῶν εἶχαν τὴν Τύχη βοηθό τους, «ἐκεῖνοι γὰρ εὐτυχεῖς ἦταν»∙ διότι ἐκεῖνοι ἦταν εὐτυχεῖς. «Ὦχοι καὶ καὶ Ἀρτοξέρξαι, οὓς εὐθὺς ἐκ γενετῆς τῷ Κύρου θρόνῳ ἐνίδρυσας»∙ οἱ Ὦχοι καὶ οἱ Ἀρτοξέρξαι, τοὺς ὁποίους ἀμέσως ἀπ’ τὴν ἀρχὴ ἐγκατέστησες στὸν θρόνο τοῦ Κύρου. «Τοὐμὸν δὲ σῶμα πολλὰ σύμβολα φέρει Τύχης ἀνταγωνιζομένης οὐ συμμαχούσης»∙ ἀλλὰ τὸ δικό μου σῶμα φέρει πολλὲς ἀποδείξεις τῆς ἀνταγωνιζομένης καὶ ὄχι τῆς συμμαχούσης Τύχης. Ὁ Πλούταχος ἀναφέρεται στὸν Ἀρταξέρξη τὸν Ὦχο, τὸν προτελευταῖο βασιλέα τῶν Περσῶν καὶ στὴν παραμονὴν τῆς παρὰ τὰ Γαυγάμηλα μάχης, ὅταν κατατρόπωσε ὁριστικὰ τὸν περσικὸ στρατό∙ ὁ Παρμενίων τοῦ πρότεινε νὰ ἐπιτεθεῖ νύκτα, ἀλλὰ αὐτὸς ἀπάντησε, «οὐ κλέπτω τὴν νίκην».