Τακτικὴ πανικοῦ Λονδίνου

Τὴν κατάσταση πανικοῦ τῆς βρεταννικὴς κυβερνήσεως ἀποκαλύπτουν οἱ ἀντιδράσεις της, ἀπέναντι στὴν βέβαιη πλέον ἐκλογὴ τοῦ Ζὰν Κλὼνε Γιοῦνκερ στὴν προεδρία τῆς Ἐπιτροπῆς∙ ὁ Νταίηβιντ Κάμερον, μετὰ τὴν περιφρονητικώτατη ἄρνηση τῆς Ἀγκέλας Μέρκελ συμφωνῆσαι στὴν ἐπιλογὴ ἄλλου προσώπου ἐπιδίδεται πλέον σὲ πανευρωπαϊκὴ ἐκστρατεία κατὰ τοῦ Λουξεμβούργιου πολιτικοῦ. Ἡ ἀγωνία καὶ τὸ ἄγχος του δὲν κρύβονται, διότι θεωρεῖται δεδομένη ἡ ἧττα του στὶς βουλευτικὲς ἐκλογὲς τοῦ 2015, ὁπότε καὶ τὸ δημοψήφισμα γιὰ τὴν παραμονὴ στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση εἶναι ὑπόθεση τῆς ἑπομένης κυβερνήσεως Ἐργατικῶν ἢ καὶ Ἀντιερυωπαϊστῶν∙ ὡς σημαντικὸ πλεονέκτημα, ἀλλὰ ὄχι ἀποφασιστικό, θὰ ἦταν ἡ παρουσίαση δυναμικῆς πολιτικῆς ἐπιρροῆς στὴν Εὐρώπη, μὲ ἀνατροπὴ τῆς ἐκλογῆς Γιοῦνκερ. Τὸ Βερολίνο, ὅμως γνωρίζει, ὅτι ἡ ὅποια ὑποχώρηση στὴν προεδρία σημαίνει καθυστέρηση τουλάχιστον, ἂν ὄχι καὶ ὐπονόμευση τῆς πολιτικῆς ἑνοποιήσεως τῆς Εὐρωζώνης∙ ἡ πολιτικὴ ἑνοποίηση εἶναι προτιμώτερη ἀπ’ τὴν παραμονὴ τῆς Βρεταννίας.