Τάφον Ἀλεξάνδρου τὴν κώμην

Ὁ Ἀλέξανδρος, ὅπως ἀναφέρει ὁ Πλούταρχος, ἀπαριθμεῖ τὶς δυσκολίες ποὺ ἀντιμετώπισε στὶς ἐκστρατεῖες του, μὲ τὴν Τύχη ἐναντίον του∙ ὁ βασιλεὺς πίστευε ὅτι ἦταν δικό του ἀποκλειστικὰ δημιούργημα οἱ κατακτήσεις του καὶ κανενὸς ἄλλου, πλὴν τοῦ πατρός του ὁ ὁποῖος εἶχε ὀργανώσει τὸν καλύτερο μέχρι τότε στρατὸ στὴν ἱστορία. «Πρῶτον ἐν βέλεσιν ἔπεσεν, ἢρειψαν δὲ θυμῷ καὶ βίᾳ Μακεδόνες τὸ τεῖχος»∙ καὶ ἡ πόλις ἐπορθήθη πρῶτα μὲ τὰ βέλη, καὶ κατέστρεψαν μετὰ οἱ Μακεδόνες μὲ ἐκνευρισμὸ καὶ βία τὸ τεῖχος της, ἐννοεῖ τὶς πόλεις τῆς Ἰνδικῆς ἀπόρθητες μέχρι τότε. «Ἔδει τάφον Ἀλεξάνδρου τὴν βάρβαρον ἐκείνην καὶ ἀνώνυμον κώμην γενέσθαι»∙ καὶ λίγο ἔλειψε ἡ βάραβρος ἐκείνη καὶ ἀνώνυμος κώμη γενέσθαι τάφος τοῦ Ἀλεξάνδρου. Ἀναφέρεται στὴν πόλη τῆς Βακτριανῆς, ὅταν πρῶτος πήδησε μέσα ἀπ’ τὸ τεῖχος καὶ πολεμοῦσε ἐναντίον τῶν προασπισπιστῶν της, πρὶν πηδήσουν καὶ οἱ ἄλλοι Μακεδόνες.