Τοῖς Φιλιππικοῖς πολέμοις

Τὰ πρῶτα του βήματα στὴν βασιλεία θυμᾶται ὁ Ἀλέξανδρος, ὅπως τὰ ἐξιστορεῖ ὁ Πλούταρχος, ὅταν παιδὶ εἴκοσι ἐτῶν ἀνῆλθε στὸν θρόνο∙ ἡ μακεδονικὴ δυναστεία ἦταν κυριολεκτικὰ βαμμένη μέσα στὸ αἷμα καὶ πολλοὶ ἦταν οἱ ἐπίδοξοι βασιλεῖς ποὺ ὑπονόμευαν τὸν Ἀλέξανδρο. «Καὶ μὴν τὰ μὲν αὐτῆς τῆς στρατείας χειμῶνες αὐχμοί, βάθη ποταμῶν, ἄορνα ὕψη, θηρίων ὑπερφυεῖς ὄψεις, ἄγριοι δίαιται, μεταβολαὶ δυναστῶν, παλιμπροδοσίαι»∙ καὶ ὅσον ἀφορᾶ τὴν φύση αὐτῆς τῆς ἐκστρατείας, χειμῶνες δυσβάστακτοι, πολύβαθοι ποταμοί, δυσπρόσιτα ὕψη, ἀγρίων θηρίων τρομερὲς ὄψεις, τρομερὲς δίαιτες, ἀλλαγὲς δυναστῶν, ἐπανειλημμένες προδοσίες. «Τὰ δὲ πρὸ τῆς στρατείας, ἐπεὶ τοῖς Φιλιππικοῖς πολέμοις ἐπέσπαιρεν ἡ Ἑλλάς»∙ ὅσο γιὰ τὰ προηγηθέντα τῆς ἐκστρατείας, ἀφοῦ ὑπέστη ἡ Ἑλλὰς τοὺς πολέμους τοῦ Φιλίππου. «Ἀπέσειοντο δ’ αἱ Θῆβαι τῶν ὅπλων τὴν Χαιρωνικὴν κόνιν ἐκ τοῦ πτώματος ἀνιστάμεναι»∙ ἀποστάτησαν δὲ οἱ Θῆβες μὲ τὰ ὅπλα τους ξαναζωντανεύοντας τὰ θύματα τῆς Χαιρώνειας.