Κάμερον, μάχη ἐσωτερικοῦ

Τὴν διατήρηση μέρους τῆς δημοτικότητός του στὸ ἐσωτερικὸ τῆς Βρεταννίας ἐπιχειρεῖ ὁ Νταίηβιντ Κάμερον, μὲ τὴν προβολὴ τῆς ἀντιθέσεως γιὰ τὴν ἐκλογὴ τοῦ Ζὰν Κλὼντ Γιοῦνκερ στὴν προεδρία τῆς Ἐπιτροπῆς∙ τὸ γνωρίζει ἄριστα ὅτι, μετὰ τὴν ἀνεπιφύλακτη ὑποστήριξη τῆς Ἀγκέλας Μέρκελ, δὲν ὑπάρχει δύναμη στὴν Εὐρώπη, γιὰ νὰ ἀνακόψει τὸν Λουξεμβούργιο πολιτικό. Μάλιστα ἡ πλειοψηφία προαλείφεται πολὺ μεγάλη, καθὼς ὅλα τὰ φιλοευρωπαϊκὰ κόμματα θὰ τὸν στηρίξουν∙ στὴν Βρεταννία ὅμως ὁ πρωθυπουργός της βρίσκεται μπροστὰ σὲ νέα ἀποτυχία, μετὰ τὴν κατάρρευση τοῦ κόμματός τους στὶς εὐρωεκλογές. Οἱ Βρεταννοὶ καλοῦνται ἐπιλέξαι, εἴτε τὴν ἀποχώρηση ἀπ’ τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση καὶ τὴν ἀναζήτηση τῆς αὐτοκρατορίας τους ἢ τῆς ἀτλαντικῆς ἐπικαλύψεως, εἴτε τὴν πλήρη ἐνσωμάτωση στὴν Εὐρώπη. Μέση λύση δὲν ὑπάρχει πλέον, ἀλλὰ καιροφυλακτοῦν οἱ ἀντιευρωπαϊστὲς στὴν χώρα του, μετὰ τὴν νίκη τους στὶς εὐρωεκλογὲς καὶ τὴν συστηματικὴ καλλιέργεια ἐθνικιστικῶν συνθημάτων.