Τὴν Ἰλιάδα καὶ τὴν Ὀδύσσειαν

Ὁ Ἀλέξανδρος ἔφερε μαζί του, ὡς κύριο ἐφόδιο, τὴν διδασκαλία τοῦ Ἀριστοτέλους καὶ τὴν ὀργάνωση τοῦ στρατοῦ καὶ τοῦ κράτους τοῦ Φιλίππου∙ εἶχε ὅμως πάντοτε στὸ προσκέφαλό του τὴν Ἰλιάδα καὶ τὴν Ὀδύσσειαν τοῦ Ὁμήρου, ὡς καθημερινοὺς συμβούλους του. «Ἀλλὰ τοῖς μὲν γράφουσιν, ὡς Ἀλέξανδρος ἔφη ποτὲ τὴν Ἰλιάδα καὶ τὴν Ὀδύσσειαν ἀκολουθεῖν αὐτῷ τῆς στρατείας ἐφόδιον, πιστεύομεν, Ὅμηρον σεμνύνοντες»∙ ἀλλλὰ ὅσους γράφουν, ὅτι ὁ Ἀλέξανδρον εἶπε κάποτε ὅτι ἡ Ἰλιὰς καὶ ἡ Ὀδύσσεια τὸν ἀκολουθοῦν ὡς ἐφόδιο τῆς ἐκστρατείας, τοὺς πιστεύομε, ἀπὸ σεμνότητα πρὸς τὸν Ὁμηρο. «Ἂν δέ τις φῇ τὴν Ἰλιάδα καὶ τὴν Ὀδύσσειαν παραμύθια πόνου καὶ διατριβὴν ἕπεσθαι σχολῆς γλυκείας»∙ μπορεῖ δὲ κάποιος νὰ χαρακτηρίσει τὴν Ἰλιάδα καὶ τὴν Ὀδύσσεια ὡς ἀνακούφιση τῶν πόνων καὶ ἀκόλουθη ἀναζήτηση εὐχαρίστου διακοπῆς ἀπ’ τὶς ταλαιπωρίες τοῦ πολέμου. Ζοῦσε ὁ Ἀλέξανδρος τὴν ἱστορία στὴν καθημερινότητά του.