Τέλος μνημονίων, ἄλλη πολιτικὴ δυναμικὴ

Τὸ τέλος τῶν μνημονίων θεωρεῖται πλέον δεδομένο, ἀλλὰ αὐτὸ συνεπιφέρει καὶ ἄλλη πολιτικὴ δυναμική, ἐντελῶς διάφορη ἀπὸ ἐκείνη τῆς τελευταίας πενταετίας∙ ὅλοι ἀποδέχονται τώρα, ὅτι εἰσῆλθε ἡ χώρα ἀπ’ τὸ τρέχον τρίμηνο σὲ φάση ἀναπτύξεως, μὲ ἀντικείμενο συζητήσεως τὸ ὕψος τοῦ ποσοστοῦ καὶ ὅτι ἡ τρόικα ἑτοιμάζει τὶς βαλίτσες της, παίρνοντας μαζί της καὶ τὴν πολιτική της. Ἡ ἐμπιστοσύνη τοῦ κόσμου, καὶ περισσότερο τῶν μικρομεσαίων, ἐκδηλώνεται, ὄχι μόνο μὲ τὸ ἅλμα τοῦ τουρισμοῦ καὶ τῆς ψηφιακῆς τεχνολογίας, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν ὁρατὴ πιὰ διὰ γυμνοῦ ὀφθαλμοῦ ἀναζωογόνηση τῆς οἰκονομικῆς ζωῆς στὴν πρωτεύουσα καὶ στὶς ἄλλες, ἐκτὸς τουριστικοῦ ἐνδιαφέροντος, μεγάλες πόλεις∙ τὰ μικρομάγαζα ἀνοίγουν πάλι, τὸ ἕνα μετὰ τὸ ἄλλο, ἐνῶ καὶ τὰ ἐνοίκια στὸ κέντρο τῆς Ἀθήνας πῆραν ἀπ’ τὴν Ἄνοιξη καὶ μετὰ τὴν ἀνιοῦσα καὶ μόνο οἱ ἐμπορικοὶ σύλλογοι δὲν τὸ ἔχουν ἀντιληφθεῖ, μᾶλλον διότι ἀναμένουν τὴν ἐξ Ἀμερικῆς ἐπιφοίτησή τους∙ στεροῦνται φαίνεται δικῶν τους αἰσθητηρίων ὀργάνων, ἢ δὲν κυκλοφοροῦν καθόλου στὴν ἀγορά. Ἄλλωστε ἡ μεθοδευμένη καταστροφολογία μὲ τὸν ΕΝΦΙΑ ἔπεσε στὸ κενό, ἀλλὰ οὐδεὶς ἀπ’ τοὺς φωστῆρες τῆς διαπλοκῆς καὶ τῶν ἀτλαντοκινήτων πολιτικῶν ἀναφέρει ὅτι ἔχουν μειωθεῖ κατακόρυφα τὰ ποσά, ὅπως εἶχε ὑποσχεθεῖ ὁ πρωθυπουργός. Μόνο τὰ κακὰ νέα μεταδίδουν.
Ἡ ἐμπιστοσύνη τοῦ ἐπιχειρηματικοῦ κόσμου, ἀνεξαρτήτως μεγέθους, πρὸς τὴν κυβέρνηση καὶ τὴν οἰκονομική της πολιτικὴ εἶναι τὸ κύριο χαρακτηριστικὸ τῶν ἡμερῶν μας∙ μὲ τὴν ἀποδέσμευση τῶν τραπεζῶν ἀπ’ τὸν ἀσφοικτικὸ κλειὸ τῆς τρόικας καὶ τὴν ἐπανέναρξη τῶν πιστώσεών τους πρὸς τὶς ἐπιχειρήσεις προβλέπεται ὅτι θὰ ὁδηγηθοῦμε στὴν κατακόρυφη αὔξηση στὸ ἄνοιγμα νέων καταστημάτων, κυρίως μικρομεσαίων. Ὅταν μὲ μηδὲν τραπεζικὲς πιστώσεις κι ἀνοίγουν τόσα καταστήματα εἶναι εὔλογος ὁ πολλαπλασιασμός τους, μὲ τὴν διοχέτευση κεφαλαίων κάθε μορφῆς∙ οἱ τράπεζες διαθέτουν πλέον καὶ τὰ ἔκτακτα κονδύλια τῆς Εὐρωπαϊκῆς Κεντρικῆς Τραπέζης, μερικῶν δεκάδων δις εὐρὼ γιὰ τὴν Ἑλλάδα, ἐνῶ θεωρεῖται βέβαιο ὅτι θὰ ἀρχίσει καὶ ἡ μαζικὴ ἐπιστροφὴ τῶν καταθέσεων τῶν Ἑλλήνων στὸ ἐξωτερικό, ἀνεξαρτήτως τῆς παροχῆς ἤ ὄχι κινήτρων. Ἤδη ἡ Κουμουνδούρου ἔχει καταγράψει τὴν στροφὴ αὐτὴ τοῦ κόσμου, μὲ τὴν πίστη του στὸν εὐρωπαϊκὸ προσανατολισμὸ τῆς χώρας, καὶ ἐπιχειρεῖ ἀλλαγὴ τῆς πολιτικῆς της∙ ὁ Ναπολεοντίσκος ξέχασε τὰ περὶ μερκελισμοῦ, ὡς αἰσχίστης προσβολῆς γιὰ τοὺς Ἕλληνες καὶ ἐπιδίδεται, μαζὶ μὲ τοὺς ἐπιτελεῖς του στὴν ἀπόκτηση προσβάσεων στὴν Εὐρώπη καὶ στὴν Γερμανία περισσότερο. Ἡ συνάντηση μὲ τὸν πάπα, μετὰ τὸ προσκύνημα στὸ Ἅγιον Ὄρος, εἶναι καλὸ βῆμα γιὰ τὸν ἴδιο, ἀλλὰ ἡ προπαγάνδα γιὰ σχέσεις μὲ τὴν γερμανικὴ κυβέρνηση, λόγῳ μιᾶς χειραψίας, προκαλεῖ τουλάχιστον θυμηδίαν.
Τὰ ἀποτελέσματα τῆς ἀνακάμψεως τῆς οἰκονομίας εἶναι πλέον ἁπτὰ καὶ αἰσθητὰ σὲ ὅλα τὰ στρώματα τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ∙ ὁ τουρισμός, μὲ τὶς πολλαπλασιαστικές του ἐπιπτώσεις, συμβάλλει στὴν ἀνάκτηση τῆς ἐμπιστοσύνης καὶ στὶς ἐκτὸς τῶν δράσεών του περιοχῶν, ἐνῶ ὁ καλπασμὸς τῶν κλάδων τῆς ψηφιακῆς τεχνολογίας δείχνει σὲ ὅλα τὰ Ἑλληνόπουλα, ὅτι ξανοίγονται νέοι ὁρίζοντες στὶς ἀναζητήσεις τους στὴν νέα ἐποχή. Ἡ αἴσθηση ὅτι μποροῦν ὅλα τους νὰ κάνουν κάτι καινουργιο καὶ ἀποδοτικὸ γιὰ τὰ ἴδια καὶ τὴν οἰκονομία εἶναι τὸ μεγάλο βῆμα∙ ὅταν ἀναδεικνύονται οἱ ἑταιρεῖες μας ψηφιακῆς τεχνολογίας πρωτοπόρες παγκοσμίως, ὄχι μόνο στὴν κινητὴ τηλεφωνία, ἀλλὰ καὶ στὴν διαστημική, στὴν ἰατρικὴ καὶ στὴν φαρμακευτικὴ τεχνολογία, στὴν νανοτεχνολογία καὶ στὴν τεχνολογία παιγνίων, μὲ τὶς μεγάλες ἑταιρεῖες ἀπὸ Ἀμερική, Ἀγγλία, Κίνα καὶ ἄλλες προστρέχειν στὴν Ἑλλάδα γιὰ συνεργασία, τότε στόμα στόμα τὰ παιδιά μας ἀποδίδονται στὴν ἀξιοποίηση ὅλων τῶν δυνατοτήτων τους, μὲ πρῶτες ἐκεῖνες τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης. Τὴν διάσταση αὐτὴ τὴν ἔχουν ἀντιληφθεῖ ὅλοι οἱ ξένοι καὶ σπεύδουν στὴν χώρα μας, ἀλλὰ μόνο ὁ Ἀντώνης Σαμαρᾶς καὶ ἐλάχιστες ἀπ’ τὶς πανεπιστημιακὲς σχολές -ἂν καὶ αὐτὲς κάνουν θαύματα καὶ σώζουν τὸ κύρος ὅλων-, τὶς ἀξιολογοῦν, ἐνῶ ἡ ἀντιπολίτευση ζεῖ στὸν Μάρξ καὶ στὸν προπερασμένο αἰῶνα, μὲ μόνη ἐπαφή της τὶς συντεχνίες καὶ τοὺς κοπρίτες τοῦ κρατικοῦ μηχανισμοῦ.
Τὸ διεθνὲς κύρος τῆς χώρας ἔχει ἀποκατασταθεῖ πλήρως κι αὐτὸ ἐπιβεβαιώνεται ἀπὸ δύο γεγονότα τῶν ἡμερῶν μας, τὴν ἐξαιρετικὴ περιποίηση τοῦ Ἀζέρου προέδρου πρὸς τὸν πρωθυπουργὸ καὶ τὴν πρόσκληση τῆς Ἀγκέλας Μέρκελ γιὰ τὴν αὐριανὴ συνάντησή τους∙ ἡ καγκελάριος ἀρχίζει τὶς συζητήσεις της γιὰ τὴν ἄσκηση ἀναπτυξιακῆς πολιτικῆς στὴν Εὐρωζώνη καὶ καλεῖ σήμερα τὸν Γάλλο πρωθυπουργὸ καὶ αὔριο τὸν Ἕλληνα, δίδοντας τὸ σῆμα γιὰ τὴν βαρύτητα ποὺ ἔχουν οἱ δύο χῶρες στὴν ἐπανεκκίνηση τῆς εὐρωπαϊκῆς οἰκονομίας. Τἀ προβλήματα γιὰ τὴν ρύθμιση τοῦ χρέους εἶναι σημαντικὰ γιὰ ἐμᾶς, ἀλλὰ δευτερυούσης σημασίας γιὰ τοὺς Εὐρωπαίους καὶ πρωτίστως γιὰ τοὺς Γερμανούς∙ τὸ Βερολίνο ἔχει ἐντυπωσιασθεῖ ἀπ’ τὴν πρόοδο τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας, τὸ μεγάλο πρωτογενὲς πλεόνασμα καὶ τὴν ἐπάνοδο σὲ θετικοὺς ρυθμοὺς ἀναπτύξεως. Μᾶς προβάλλει πλέον ὡς ὑπόδειγμα γιὰ τὶς ὑπόλοιπες χῶρες∙ ἀφοῦ ἡ Ἑλλάς, μὲ τὴν χειρότερη κρίση σὲ εἰρηνικὴ περίοδο, ἐπέτυχε αὐτὰ τὰ ἅλματα, τότε εἶναι πολὺ εὔκολο καὶ γιὰ τοὺς ἄλλους ἑταίρους. Κατὰ τὴν ἀντίληψη αὐτὴ ἔχει δευτερεύουσα σημασία ἡ ρύθμιση τοῦ χρέους -ἢ μᾶλλον ἔρχεται μόνη της ὡς αὐτονόητη συνέχεια-, διότι προέχει ἡ ὑποστήριξη τῆς ἀναπτυξιακῆς διαδικασίας γιὰ τὴν Ἑλλάδα καὶ γιὰ τοὺς ἄλλους ἑταίρους. Αὐτὰ δὲν τὰ ἔχει καταλάβει ἢ δὲν θέλει νὰ τὰ καταλάβει ἡ ἀντιπολίτευση.
Ὅταν στὸ ἑπόμενο δίμηνο αὐτὰ ὁλοκληρωθοῦν, ὁ πολιτικὸς διάλογος θὰ περάσει ἀνεπιστρεπτὶ στὴν ἐξυπηρέτηση τῆς νέας ἐποχῆς∙ ὅποιος μένει στὰ παλιὰ συνθήματα αὐτομάτως βρίσκεται ἐκτὸς νυμφῶνος. Οἱ τρέχουσες πολιτικὲς ἐξελίξεις διαμορφώνονται περισσότερο ἀπ’ τὰ ἐπιτεύγματα τῆς οἰκονομίας καὶ λιγώτερο ἀπ’ τὴν καταστροφολογία τῆς διαπλοκῆς καὶ τῶν ἀτλαντικῶν κονδυλοφόρων∙ οὐδεὶς βλέπει ἐκλογὲς στὸ ἑπόμενο δίμηνο, ἐνῶ καὶ ὁ Ναπολεοντίσκος ξέχασε τὶς ἐξαγγελίες του στὴν Θεσσαλονίκη, ὅπως κάνει συνέχεια τὴν τελευταία διετία. Μὲ τὴν ἐκπλήρωση τῶν προϋποθέσεων αὐτῶν ἀκολουθεῖ ἡ διαδικασία γιὰ ἐκλογὴ τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας∙ μὲ τὴν οἰκονομία σὲ ἀνάπτυξη, τὶς μικρομεσαῖες σὲ ἐπέκταση καὶ τὴν τρόικα ὡς μακρυνὴ ἀνάμνηση, εἶναι πολὺ δύσκολο στοὺς βουλευτὲς νὰ μὴν ἐκλέξουν Πρόεδρο καὶ νὰ βάλουν τὴν χώρα σὲ περιπέτειες. Σὲ προσωπικὸ ἐπίπεδο γνωρίζουν ἄριστα ὅτι, οἱ 220 μὲ 240 ἀπὸ αὐτοὺς δὲν θὰ ἐπανεκλεγοῦν, ὅποιος κι ἂν κερδίσει, καὶ ἀπ’ τὸ βράδυ τῆς Κυριακῆς δὲν θὰ τοὺς λέει Καλημέρα οὔτε ἡ μάνα τους∙ σὲ κοινωνικὸ ἐπίπεδο εἶναι ἔντονες οἱ πιέσεις γιὰ τὴν διατήρηση τῆς πολιτικῆς σταθερότητος, ἐνῶ ὅσοι ἐπιχείρησαν κυβιστικὲς ἐπιδείξεις πολλαπλῶν μορφῶν ἀπολαμβάνουν πιὰ στὸ περιθώριο. Αὐτὴ εἶναι ἡ μεγάλη ἀγωνία τῶν ἀρχηγῶν τους, διότι ἔπαιξαν στὴν καταστροφὴ καὶ τώρα τἄχουν χαμένα, ἐπειδὴ σώθηκε ἡ χώρα… Βλέπουν ὅτι καταστρέφονται οἱ ἴδιοι.