ΣΥΡΙΖΑ, ἀπορία ἢ ἀμηχανία

Στὴν Κουμουνδούρου ἡ κριτικὴ κατὰ τῆς ἡγεσίας της, γιὰ τὴν παταγώδη ἀποτυχία της τὸ τρέχον δίμηνο, διέπεται ἀπὸ ἀπορία καὶ ἀμηχανία γιὰ τὴν ἐξήγησή της∙ οἱ ἐκλογὲς δὲν γίνονται, παρ’ ὅλο ποὺ τὶς εἶχε δέσει κόμπο ὁ Ναπολεοντίσκος, καὶ ἡ τρόϊκα ἀποχωρεῖ, μὲ θετικοὺς ρυθμοὺς ἀναπτύξεως τῆς οἰκονομίας μας. Οἱ διεθνεῖς πρωτοβουλίες του ἔχουν γίνει θέμα ἐπιθεωρήσεως –«Θέλω νὰ δῶ τὸν πάπα», φωνάζουν πολλοὶ κατὰ τὸ παλιὸ ἀσμάτιον- καὶ δὲν ἔχουν βοηθήσει καθόλου, ἐνῶ καὶ τὰ προσκυνήματα στὶς Θεῖες εἰκόνες δὲν ἔφεραν ἐπίσης τύχη∙ οἱ ἀντίπαλοί του στὸ κόμμα, κυρίως οἱ ἀριστερίζοντες, κατηγοροῦν τὸν πρόεδρό τους, ὅτι καταστρέφει τὰ ὅπλα του μὲ τὴν ἄκαιρη χρησιμοποίησή τους χωρὶς λόγο. Δείχνει ὅτι εἶναι δέσμιος τῶν πασόκων στὸ κόμμα του καὶ δὲν ἔχει δική του ἄποψη, καθὼς παρασύρεται σὲ γκάφες καὶ δὲν ἔχει δώσει τὸ παραμικρὸ δεῖγμα ἀξιοπρεποῦς πολιτικῆς.