Οἱ κρατηθέντες γενόμενοι

Ἡ ἵδρυση ἄνω τῶν ἑβδομήκοντα πόλεων ἀπ’ τὸν Ἀλέξανδρο συνέβαλε στὸν ἐκπολιτισμό τῶν λαῶν τῆς Αἰγύπτου καὶ τῆς Ἀσίας∙ τὴν νομοθεσία του χρησιμοποίησαν καὶ ἀκόμη χρησιμοποιοῦν γράφει τὸν δεύτερο μ.Χ., αἰῶνα ὁ Πλούταρχος. «Μακαριώτεροι τῶν διαφυγόντων Ἀλέξανδρον οἱ κρατηθέντες γενόμενοι»∙ κι ὅσοι παρέμειναν ἔγιναν εὐτυχέστεροι ὅσων διέφυγαν τὴν κατάκτηση τοῦ Ἀλεξάνδρου. «Τοὺς μὲν γὰρ οὐδεὶς ἔπαυσεν ἀθλίως ζῶντας, τοὺς δ’ ἠνάγκασε εὐδαιμονεῖν ὁ νικήσας»∙ διότι τοὺς διαφυγόντες κανένας δὲν τοὺς σταμάτησε νὰ ζοῦν ἀθλίως, ἀλλὰ τοὺς παραμείναντας ὑποχρέωσε εὐδαιμονεῖν ὁ νικητής. «Ὥσθ’ ὅπερ εἶπε Θεμιστοκλῆς, ὁπηνίκα φυγὼν ἔτυχε δωρεῶν μεγάλων παρὰ βασιλέως καὶ τρεῖς πόλεις ὑποφόρους ἔλαβε»∙ ὥστε ὅπως ὁ Θεμιστοκλῆς, ἀφοῦ διέφυγε τὸν θάνατο, ἔτυχε μεγάλων δωρεῶν ἀπ’ τὸν βασιλέα καὶ ἔλαβε εἰσόδημα τριῶν πόλεων τὴν φορολογία. «Τὴν μὲν εἰς σῖτον τὴν δ’ εἰς οἶνον καὶ τὴν δ’ εἰς ὄψον»∙ γιὰ, σιτάρι, γιὰ οἶνο καὶ ποτό.