Πάντας ἀνθρώπους δημότας

Τὴν ἀλεξανδρνὴ ἐποχὴ ἐμφανίσθηκε καὶ ἡ φιλοσοφία τοῦ Ζήνωνος, ὡς συμπληρωματικὴ πρὸς τὰς κατακτήσεις τοῦ Ἀλεξάνδρου∙ στὴν φιλοσοφία του ὁ Ἀριστοτέλης ἑνοποίησε τὴν ἑλληνικὴ σκέψη καὶ ἡ στωικὴ ἑδραίωσε τὴν ἑνότητα τῶν κατακτήσεων. «Καὶ μὴν ἡ πολὺ θαυμαζομένη πολιτεία τοῦ τὴν Στωικῶν αἵρεσιν καταβαλομένου Ζήνωνος»∙ καὶ τότε ἡ ὀνομαστὴ πολιτεία τοῦ τὴν τῶν Στωικῶν φιλοσοφία ἱδρύσαντος Ζήνωνος. «Εἰς ἕν τοῦτο συντείνει κεφάλαιον, ἵνα μὴ κατὰ πόλεις μηδὲ κατὰ δήμους οἰκῶμεν ἰδίοις ἕκαστοι διωρισμένου δικαίοις»∙ εἰς ἕνα πρᾶγμα ὁδηγεῖ, ὅπως δὲν πρέπει νὰ πιστεύουμε ὅτι κατοικοῦμε σὲ χωριστὲς πόλεις καὶ δήμους μὲ διαφορετικὸ δίκαιο ἑκάστη. «Ἀλλὰ πάντας ἀνθρώπους ἡγώμεθα δημότας καὶ πολίτας, εἷς δὲ βίος ᾖ καὶ κόσμος»∙ ἀλλὰ ὅλοι οἱ ἀνθρωποι θεωρούμεθα δημότες καὶ πολῖτες, μία ζωὴ ὑπάρχει καὶ ἕνας κόσμος. «Ὥσπερ ἀγέλης συννόμου νόμῳ κοινῷ συστρεφομένης»∙ ὅπως ἡ ἀγέλη ζώων διέπεται γύρω ἀπὸ μία κοινὴ νομοθεσία.