Ἁρμοστὴς καὶ διαλλακτὴς

Ὁ Ἀριστοτέλης, λέει ὁ Πλούταρχος στηριζόμενος στοὺς ἐξωτερικούς του λόγους κυρίως, εἶχε διδάξει τὸν Ἀλέξανδρον ὅτι οἱ Ἕλληνες εἶναι γιὰ γεννημένοι γιὰ ἡγεμόνες καὶ οἱ βάρβαροι γιὰ δοῦλοι∙ ἔμεινε αὐτὴ ἡ δοξασία, ἂν καὶ ἀναιρεῖται ἀπ’ τοὺς ἐσωτερικοὺς λόγους τοῦ φιλοσόφου. «Καὶ τῶν μὲν ὡς φίλων καὶ οἰκείων ἐπιμελούμενος τοῖς δ’ ὡς ζώοις ἢ φυτοῖς προσφερόμενος»∙ καὶ πρὸς μὲν τοὺς Ἕλληνες ὡς φίλους καὶ οἰκείους ἐπιμελεῖσθαι, πρὸς δὲ τοὺς βαρβάρους ὡς φυτὰ ἢ ζῶα συμπεριφέρεσθαι. «Πολέμων πολλῶν καὶ φυγῶν ἐνέπλησε καὶ στάσεων ὑπούλων τὴν ἡγεμονίαν»∙ τὴν ἡγεμονία του παραγέμισαν πολλοὶ πόλεμοι καὶ πορεῖες καὶ ὕποπτες στάσεις καὶ δολοπλοκίες. «Ἀλλὰ κοινὸς ἥκειν θεόθεν ἁρμοστὴς καὶ διαλλακτὴς τῶν ὅλων νομίζων»∙ ἀλλὰ πίστευε ὅτι ἦταν θεϊκῇ ἐντολῇ διευθετεῖν καὶ διοικεῖν ὅλα αὐτά. Παραστατικὸς εἶναι ὁ Πλούταρχος, μὲ τὸ δωρικό του ὕφος, τῆς ζωῆς καὶ τῶν μοναδικῶν ἐκστρατειῶν τοῦ νεαροῦ βασιλέως.