Μιλάνο, ἀναγκαία ἀποδοχὴ

Ὡς ἀναγκαία συναίνεση θεωρεῖται ἡ συμφωνία τῶν Εὐρωπαίων στὸ Μιλάνο, μὲ τὴν διάθεση ἑνὸς τρις εὐρώ, γιὰ τὴν καταπολέμηση τῆς ἀνεργίας∙ οἱ διαφορὲς παραμένουν μεγάλες, καθὼς Γαλλία καὶ Ἰταλία, ἀρνοῦνται πεισματικὰ στὴν ἐφαρμογὴ λιτότητος καὶ δημοσιονομικῶν περικοπῶν, παρὰ τὶς πιέσεις τῶν Βρυξελλῶν καὶ τοῦ Βερολίνου. Ἡ διάθεση θὰ ἀρχίσει ἀμέσως, μὲ τὴν ὑποβολὴ προγραμμάτων ἀπ’ τοὺς ἑταίρους, μὲ σκοπὸ τὴν ἐνίσχυση τῆς ζητήσεως στὴν οἰκονομία τους, ἀλλὰ τὸ δημοσιονομικὸ πρόβλημα παραπέμπεται στὴν νέα Ἐπιτροπὴ καὶ στὸν Ζὰν Κλὼντ Γιοῦνκερ∙ εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι μιὰ ἁπλῆ ψυχρὴ χειραψία ἀντάλλαξαν ἡ Ἀγκέλα Μέρκελ καὶ ὁ Φρανσουὰ Ὁλλὰντ κατὰ τὴν συνεδρίαση, παρὰ τὸ ὅτι κάθονται σὲ διπλανὲς θέσεις. Ὁ γαλλογερμανικὸς ἄξων βρίσκεται σὲ λανθάνουσα κατάσταση, ἐνῶ ἀποτελοῦσε πάντοτε τὴν ἀτμομηχανὴ τῆς εὐρωπαϊκῆς συνοχῆς∙ οἱ ἀντιδράσεις στὸ Παρίσι καὶ στὸ Βερολίνο εἶναι πολλές, κυρίως ἀπ’ τοὺς οἰκονομικοὺς παράγοντες, διότι ὑφίστανται τὶς συνέπειες.