Ὅτε μιᾷ σκηνῇ χρυσωρόφῳ

Ὁ Κορίνθιος Δημάρατος εἶχε δακρύσει, ὅταν εἶδε τὸν Ἀλέξανδρο καθισμένο στὸν θρόνο τοῦ Δαρείου∙ ἦταν κοινὸς πόθος τῶν Ἑλλήνων ἀπὸ δύο αἰῶνες ἡ ἐκδίκηση κατὰ τῶν Περσῶν γιὰ τὴν ἐκστρατεία τους. «Ἐγὼ δ’ οὐδὲ τούτου μὰ Δία τοῦ θεάματος ζηλῶ τοὺς ἰδόντας, ὅ καὶ τύχης ἦν καὶ κοινὸν ἑτέρων βασιλέων»∙ ἐγώ, λέει ὁ Πλούταρχος, λοιπὸν οὔτε, μὰ τὸν Δία, ζηλεύω ὅσους εἶδαν αὐτὴ τὴν τελετή, τὸ ὁποῖο εἶναι καὶ θέμα τύχης καὶ κοινὴ ἐκδήλωση πολλῶν βασιλέων. «Ἀλλ’ ἐκείνης ἡδέως ἂν μοι δοκῶ γενέσθαι τῆς καλῆς καὶ ἱερᾶς νυμφαγωγίας θεατής»∙ ἀλλὰ τῆς ἄλλης εὐχαρίστως θὰ γινόμουνα μάρτυρας τῆς ὡραίας καὶ ἱερᾶς νυμφαγωγίας θεατής. «Ὅτε μιᾷ σκηνῇ χρυσωρόφῳ περιλαβὼν, ἐφ’ ἑστίας κοινῆς καὶ τραπέζης, ἑκατὸν Περσίδας νύμφας καὶ ἑκατὸν νυμφίους Μακεδόνας καὶ Ἕλληνας»∙ ὅταν σὲ μία σκηνὴ χρυσώροφη συγκέντρωσε ἑκατὸ νύφες Περσίδες καὶ ἑκατὸν νυμφίους Μακεδόνες καὶ Ἕλληνες.