Ἐπιβεβαίωση ἄλλης πολιτικῆς δυναμικῆς

Ἡ ψῆφος ἐμπιστοσύνης ἀπ’ τὴν Βουλὴ πρὸς τὴν κυβέρνηση ἐπιβεβαίωσε τὴν πολιτικὴ σταθερότητα στὴν χώρα, ἀλλὰ καὶ διέγραψε ὡς εὔκολη, ἂν ὄχι καὶ αὐτονόητη, τὴν ἐκλογὴ τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας σὲ τέσσερες μῆνες∙ ἡ καλλιεργηθεῖσα ἀβεβαιότης ἀπ’ τὴν Κουμουνδούρου, ἐν ἀγαστῇ συμπνοίᾳ μὲ τὴν ἀτλαντικὴ διαπλοκή, κατέρρευσε ὡς χάρτινος πύργος. Ἡ διαφορὰ στὴν ἐμφάνιση τοῦ πρωθυπουργοῦ στὴν ἐθνικὴ ἀντιπροσωπεία, ὡς παρουσία καὶ ὡς περιεχόμενο ὁμιλίας πολὺ περισσότερο, ἦταν χάος ἀπροσμέτρητο ἀπὸ ἐκείνη τοῦ ἀρχηγοῦ τῆς ἀξιωματικῆς ἀντιπολιτεύσεως. Ὁ Ἀντώνης Σαμαρᾶς ἐνέπνευσε ἐμπιστοσύνη καὶ σιγουριὰ στοὺς Ἕλληνες, οἱ ὁποῖοι ζοῦν πλέον τὶς πρῶτες ἐπιτυχίες τῆς ἀνακάμψεως τῆς οἰκονομίας, πρὸς τὸ παρὸν καὶ μὲ δεδομένα μελλοντικὰ βήματα∙ ὁ Ἀλέξης Τσίπρας παρέμεινε στὴν λογικὴ τοῦ λαϊκισμοῦ καὶ τῶν ὑποσχέσεων στὰ πάντα, ἀλλὰ καὶ τῆς ἀναφορᾶς του στὴν πρό διετίας ἐποχὴ κι ὄχι στὴν σημερινή∙ ἡ ἀναγνώριση τῆς πραγματικότητος εἶναι ἡ δύσκολη δουλειὰ γιὰ τὸν πολιτικό, τὸ νὰ γνωρίζει τὸ ποῦ ἀκριβῶς βρίσκεται καὶ τὸ ποιὰ εἶναι ἡ διάθεση τοῦ κόσμου κι ὄχι τῆς καμαρίλας τριγύρω του. Ὁ ἑλληνικὸς λαὸς γνωρίζει σήμερα δύο πράγματα, πρῶτον, τὸ πόσο ἀκριβὰ πλήρωσε τὴν ἀνάλαφρη ἐπιλογή του τὸ 2009, ὅσο ποτὲ ἄλλοτε στὴν ἱστορία του∙ δεύτερον, τὶς θυσίες του αὐτὴν τὴν πενταετία.

Ἡ βελτίωση τῆς οἰκονομικῆς καταστάσεως φθάνει σὲ ὅλους, ὄχι ἀκόμη ὡς αὔξηση τοῦ προσωπικοῦ τους εἰσοδήματος –μὲ τὴν ἐξαίρεση ὅσων ἀσχολοῦνται μὲ τοὺς δυναμικούς της κλάδους-, ἀλλὰ ὡς αἴσθηση ἐμπιστοσύνης καὶ ὡς βεβαιότητα, ὅτι βρισκόμαστε σὲ ἀνοδικὴ πορεία∙ τὸ ἅλμα τοῦ τουρισμοῦ, στὰ 22 ἐκατομμύρια τουρίστες καὶ στὰ 13 δις εὐρώ, ἔχει ἄμεσο ἀντίκτυπο στὶς τουριστικὲς περιοχές, τὶς μισὲς τουλάχιστον τῆς Ἑλλάδος, ὅπου πλέον δὲν μιλᾶνε γιὰ κρίση, ἀλλὰ καὶ ἔμμεσο στὶς ὑπόλοιπες, μὲ τὶς πολλαπλασιαστικές του ἐπιπτώσεις∙ τὰ δημόσια ἔργα καὶ ἡ ψηφιακὴ τεχνολογία ἀκολουθοῦν κατὰ βῆμα σὲ ὁλόκληρη τὴν χώρα. Τὰ Ἑλληνόπουλα βρίσκονται στὴν πρώτη θέση παγκοσμίως στὶς ψηφιακὲς ἐφαρμογὲς καὶ τὸ ἀποδεικνύουν καθημερινά∙ τὰ ὑπόλοιπα παιδιά, ὅσα δὲν ἀσχολοῦνται μὲ τὴν πληροφορική, κεντρίζονται ἀπ’ τὴν εὐγενῆ ἅμιλλα καὶ τὸ ρίχνουν στὸ φιλότιμο, «κι ἐγὼ μπορῶ κάτι νὰ κάνω». Ἔτσι πάντα στὴν ἱστορία ἀρχίζει ἡ ἀνοδικὴ πορεία τῶν λαῶν, μετὰ ἀπὸ τραγικὰ λάθη τους, κι ἐμεῖς διαπράξαμε ἴσως τὰ χειρότερα στὶς τρισχιλιετῆ πορεία μας σὲ εἰρηνικὴ περίοδο∙ τὸ πληρώσαμε πανάκριβα, διότι δὲν εἶναι μικρὴ ὑπόθεση ἡ μείωση τοῦ εἰσοδήματος κατὰ 30% γιὰ ὅλους καὶ κατὰ διπλάσιο ποσοστὸ γιὰ πολλοὺς συνταξιούχους, χωρὶς τοῦ συνεκτιμῆσαι τὴν ἀπόλυτη ἔνδεια τῶν ἀνέργων. Αὐτὰ δὲν θέλει νὰ ξαναζήσει ὁ ἑλληνικὸς λαός.

Ἡ ἀστάθεια στὴν περιοχή μας, μὲ τὶς συρράξεις σὲ κοντινὲς περιοχές, βαρύνει ἀρκετὰ στὴν σκέψη ὅλων μας∙ βλέπουμε ὅτι εὔκολα κατρακυλάει μιὰ χώρα στὴν ἀνωμαλία καὶ στὴν καταστροφή∙ οἱ ἐκβιασμοὶ τῆς Τουρκίας πρὸς τὴν Κύπρο εἶναι τὸ κύριο παράδειγμα. Εἶναι γεγονὸς ὅτι, ἐὰν δὲν εἶχε τὸν πόλεμο στὰ σύνορά της καὶ τὴν ἐξέγερση τῶν Κούρδων στὸ ἐσωτερικό της, θὰ ἦταν προκλητικώτερη∙ αὐτὰ τὴν συγκρατοῦν ἀρκετά, διότι δὲν εἶναι ἀμελητέα ὑπόθεση μερικὲς δεκάδες νεκροὶ ἀπὸ διαδηλώσεις. Ἡ ἀξιοπιστία μας, ὄχι μόνο στὴν Εὐρώπη ἀλλὰ καὶ στὸν ὑπόλοιπο κόσμ, ἔχει ἀποκατασταθεῖ πλήρως, ἐνῶ δυόμισυ χρόνια πρὶν εἴμασταν ὁ ἀποδιοπομπαῖος τράγος, ἀλλὰ καὶ τώρα ἀκόμη ἡ ἀτλαντικὴ διαπλοκὴ καὶ τὰ ἐπιχώρια ὄργανά της συνεχίζουν τὸ ἴδιο βιολί, ὅπου καὶ ὅσο δύνανται… Στὴν Εὐρωζώνη ἡ ὁλοκλήρωση τῆς ἀξιολογήσεως, μὲ τὴν ἀπαλλαγή μας ἀπ’ τὰ μνημόνια καὶ τὴν ρύθμιση τοῦ χρέους, θὰ μᾶς ὁδηγήσει στὸν σκληρὸ πυρῆνα της, μὲ ὅλα τὰ πλεονεκτήματά του∙ εἴμασταν στὴν θέση αὐτὴ ἐπὶ πρωθυπουργίας τοῦ Κώστα Καραμανλῆ καὶ τὴν ἀπωλέσαμε ἐν ριπῇ ὀφθαλμοῦ, ὅταν ὁ τότε πρωθυπουργός μας δήλωνε, ὅτι εἴμαστε ὅλοι διαφθαρμένοι. Διαπιστώθηκε ὅτι δὲν εἶμασταν ὅλοι διαφθαρμένοι, παρὰ μόνο τὸ βαθὺ ΠΑΣΟΚ καὶ οἱ διακλαδικὲς συντεχνίες∙ μόλις ἐτέθησαν ἐκποδῶν αὐτοὶ οἱ τερμῖτες τοῦ δημοσίου ταμείου δουλεύει ὑποδειγματικὰ ἡ κρατική μας μηχανή.

Τὸ μεγάλο πρόβλημα ἑστιάζεται πλέον στὴν Κουμουνδούρου, διότι αὐτὴ ἔχει στεγάσει καὶ περιθάλψει ὅλα τὰ τρωκτικὰ τῆς τριακονταετίας∙ ἡ ὑπεροψία καὶ ἡ μέθη τοῦ Ναπολεοντίσκου, ὅπως καλῶς τὸν ἀποκάλεσε ὁ πρωθυπουργός, ἐκφράζουν τὴν νοοτροπία τῶν συντεχνιῶν ἀλλὰ καὶ τὸν διακαῆ πόθο τους γιὰ ἀνάκτηση τῶν «προνομίων» τους. Στὴν κορυφὴ τοῦ ΣΥΡΙΖΑ γνωρίζουν ὅτι, οἱ συντεχνίες καὶ οἱ διασυνδέσεις μὲ τὴν τρομοκρατία καὶ τὸ κοινὸ ἔγγκλημα –ἀναπόσταστα δεμένα εἶναι αὐτά-, ἀποτελοῦν τοὺς μαχητικοὺς πυρῆνες τοῦ κόμματός τους∙ ἡ στελέχωση τῶν ὀργανώσεων ἀνήκει στοὺς παραδοσιακοὺς ἀριστεροὺς οἱ ὁποῖοι προέρχονται ἀπ’ τὴν ΚΝΕ καὶ ταυτίζονται μὲ τὴν Ἀριστερὴ Πλατφόρμα, μὲ σαφεῖς τὶς ἀποστάσεις τους ἀπ’ τὶς δύο ἄλλες κατηγορίες. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἑρμηνεία τῆς ἀδυναμίας τοῦ Ναπολεοντίσκου πραγματοποιῆσαι μαζικὴ συγκέντρωση, ἐκτὸς κι ἂν τὴν ἐγκρίνει ἡ Ἀριστερὴ Πλατφόρμα, πρᾶγμα σπάνιο τὴν τελευταία διετία∙ ἀπὸ τὴν ἄλλη εἶναι ἐμφανέστατα αὐτὰ στὴν κοινὴ γνώμη, δηλαδὴ στὴν μεσαία τάξη∙ οἱ νοικοκυραῖοι ὑπέστησαν τὰ πάνδεινα, ἀλλὰ προστάτευσαν τὴν ἀξιοπρέπειά τους καὶ τὶς εὐαισθησίες τους. Αὐτὸ εἶναι ὁλοφάνερο κι ἀπ’ τὶς χαλκευμένες δημοσκοπήσεις∙ παραμένει ὁ ΣΥΡΙΖΑ σὲ ποσοστὰ κάτω ἐκείνων τῶν εὐρωεκλογῶν∙ δηλαδὴ δὲν ἔχει ἀπήχηση στὴν μεσαία τάξη, στοὺς νοικοκυραίους. Ἀλλὰ αὐτοὶ ἀποτελοῦν τὴν μεγάλη δεξαμενὴ τῶν νέων ψηφοφόρων του, χωρὶς αὐτοὺς ξαναγυρίζει στὰ παλιά του.

Τὸ πολιτικὸ γεγονὸς τῆς ψήφου ἐμπιστοσύνης εἶναι ἡ τετράμηνη τουλάχιστον σταθερότητα∙ ἀπ’ τὴν ἀξιοποίησή της ἀπ’ τὴν κυβέρνηση θὰ κριθοῦν τὰ πάντα. Ἐὰν ὁλοκληρωθοῦν αἰσίως ἡ ἀξιολόγηση μὲ τὴν τρόϊκα καὶ ἡ ἀπαλλαγὴ ἀπ’ τὰ μνημόνια, ἀλλὰ καὶ ἐπιτύχουμε ἀνάπτυξη γύρω στὴ μονάδα τὸ τρέχον ἔτος καὶ μείωση τῆς ἀνεργίας κατὰ δύο μὲ τρεῖς μονάδες, διαμορφώνεται ἄλλη πολιτικὴ δυναμική. Οἱ φοροελαφρύνσεις θὰ εἶναι γεγονὸς καὶ ὄχι ὑπόσχεση, ἐνῶ ἡ κοινὴ αἴσθηση ὅτι βαδίζουμε σὲ ἀναπτυξιακὴ πορεία εἶναι πλέον δεδομένη, κι αὐτὸ μετράει περισσότερο∙ Κάτω ἀπ’ τὸ πρίσμα αὐτὸ θὰ γίνει καὶ ἡ ψηφοφορία στὴν Βουλὴ γιὰ τὴν ἐκλογὴ τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας∙ τὸ πρόσωπο ὁπωσδήποτε θὰ μετρήσει ἀρκετά, ἀλλὰ παρεμβαίνουν καὶ ἄλλοι παράγοντες προσωπικοῦ χαρακτῆρος, μὲ ἰσχυρότερη ἐπίδραση πολλὲς φορές. Ὁ πρωθυπουργὸς θὰ ἔχει ὅλα τὰ πλεονεκτήματα καὶ θὰ δύναται ἀξιοποιῆσαι αὐτὰ ἀναλόγως∙ ἕνα πρόσωπο κοινῆς ἀποδοχῆς βρίσκεται εὔκολα∙ πολλὲς εἶναι οἱ προσωπικότητες ποὺ διαθέτουν τὰ κατάλληλα προσόντα. Ἀλλά, οἱ βουλευτὲς γνωρίζουν ἕνα πρᾶγμα, ὅτι ἐὰν γίνουν ἐκλογὲς τὴν Κυριακὴ, τότε οἱ 220 μὲ 240 ἐξ αὐτῶν δὲν θὰ ἐπανεκλεγοῦν, ἀλλὰ καὶ ὅτι τὸ βράδυ τῶν ἐκλογῶν θὰ τοὺς ξεχάσει καὶ ἡ μάνα τους∙ ἑπομένως ἡ παράταση ζωῆς τῆς παρούσης Βουλῆς σημαίνει γι’ αὐτοὺς διατήρηση τῶν προνομίων τους γιὰ ἑνάμισυ χρόνο.