Ἁρπαγὴ τῆς Περσεφόνης, τέλειο ψηφιδωτὸ

Τὴν αἴσθηση τῆς καλλιτεχνικῆς τελειότητος ἀποδίδει τὸ ψηφιδωτὸ τῆς ἁρπαγῆς τῆς Περσεφόνης ἀπ’ τὸν Πλούτωνα στὸν τάφο τῆς Ἀμφιπόλεως∙ ἡ ἀποκάλυψη ὁλοκλήρου τοῦ ἔργου ἐπιτρέπει στὸν θεατὴ νὰ ἀπολαύσει τὴν τέχνη τοῦ τετάρτου αἰῶνος, ὅποιος κι ἂν εἶναι ὁ ζωγράφος. Ὁ μύθος τοῦ Πλούτωνος καὶ τῆς Περσεφόνης ἦταν ἀγαπητὸς στοὺς Τημενίδες τῆς Μακεδονίας, ἀφοῦ τὸν ἀπεικόνισαν ἄλλωστε στὴν τοιχογραφία τοῦ βασιλικοῦ τάφου τῶν Αἰγῶν∙ ἡ ποικιλία τῶν χρωμάτων καὶ οἱ λεπτὲς ἀποχρώσεις τοῦ φωτὸς καὶ τῆς σκιᾶς εἶναι μοναδικὰ σὲ ψηφιδωτό, μαγεύουν τὸν θεατὴ ἀπ’ τὴν πρώτη στιγμή. Ὁ ἔνοικος τοῦ τάφου, ὅποιος κι ἂν εἶναι αὐτός, ἤθελε νὰ ταυτίσει τὴν τελευταία του κατοικία μὲ τὴν τελειότερη τέχνη τῆς ἐποχῆς του. Διέθετε τοὺς ἀναγκαίους πόρους.