Φυλάττοντα τὴν περιβολὴν

Ὁ Ἀλέξανδρος ἦταν σεμνὸς στὴν περιβολή του καὶ ἐπιδίωκε προσεγγίσαι πρὸς τὸν ἁπλὸ κόσμο τῶν κατακτημένων λαῶν∙ ἤθελε νὰ βλέπουν τοὺς Ἕλληνες ὡς ἄρχοντες καὶ ὄχι ὡς ἐχθρούς, καὶ τὸ πέτυχε σὲ μεγάλο βαθμό. «Τοὐναντίον γὰρ ἦν ἀσόφου καὶ τετυφωμένης ψυχῆς τὴν μὲν αὐτόχρουν χλαμύδα θαυμάζειν τὸν δὲ παραπόρφυρον χιτῶνα δυσχεραίνειν»∙ ἐπειδὴ ἦταν τὸ ἀντίθετο τῆς μωρῆς καὶ ἀνάλαφρης νοοτροπίας, ἀλλὰ ἐπέμεινε θαμαύζειν τὰ φυσικὰ χρώματα στὸν δὲ κατακόκκινο χιτῶνα νὰ δυσκολεύεται. «Ἢ πάλιν ἐκεῖνα μὲν ἀτιμάζειν τοὺς τούτοις δ’ ἐκπεπλῆχθαι»∙ ἢ πάλιν νὰ ἀποδοκιμάζει ἐκεῖνα καὶ νὰ ἐκπλήσσεται μὲ τοῦτα. «Δίκην νηπίου παιδὸς φυλάττοντα τὴν περιβολήν, ἣν ἡ πάτριος αὐτῷ συνήθεια καθάπερ τίτθη περιέθηκε»∙ σὰν τὴν ἐπιμονὴ τοῦ μικροῦ παιδιοῦ ποὺ φυλάγει τὴν ἐνδυμασία του, τὴν ὁποία ἡ πατρογονικὴ συνήθεια σὰν τὴν παραμάνα ἄφησε σὲ αὐτὸν. Εἶχε διατηρήσει τὶς μακεδονικὲς συνήθειες, παρὰ τὴν κατάκτηση τοῦ κόσμου.