Ἅπαντας ἀνθρώπους διῳκεῖτο

Ὁ Ἀλέξανδρος ἦταν ἀνεκτικὸς καὶ διαλλακτικὸς πρὸς τοὺς κατακτηθέντας λαοὺς καὶ γι’ αὐτὸ ἀγαπήθηκε τόσο∙ δὲν ἦταν ἅρπαγας καὶ ἀδηφάγος, ὅπως ὁ Ἀννίβας πρὸς τοὺς Ἰταλούς. «Οὕτως ἑαυτὸν ἐσχημάτιζεν»∙ ἔτσι παρουσίαζε τὸν ἑαυτό του. «Εἰ δὲ μὴ ταχέως ὁ δεῦρο καταπέμψας τὴν Ἀλεξάνδρου ψυχὴν ἀνεκαλέσατο δαίμων»∙ καὶ ἐὰν δὲν ἀνακαλοῦσε γρήγορα ὁ ἀποστείλας στὴν γῆ δαίμων τὴν ψυχὴ τοῦ Ἀλεξάνδρου. «Εἷς ἂν νόμος ἅπαντας ἀνθρώπους διῳκεῖτο καὶ πρὸς ἕνα δίκαιον ὡς πρὸς κοινὸν ἐπέβλεπον φῶς»∙ ἕνας νόμος θὰ ἴσχυε γιὰ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους καὶ σὲ ἕνα δίκαιο σὰν πρὸς κοινὸ φῶς θὰ ἀπέβλεπαν. «Νῦν δὲ τῆς γῆς ἀνήλιον μέρος ἔμεινεν, ὅσον Ἀλέξανδρος οὐκ εἶδεν»∙ τώρα δὲ ἀπέμεινε χωρὶς ἥλιον μέρος τῆς γῆς, ὅσο δὲν κατέκτησε ὁ Ἀλέξανδρος. Ἧταν δεδομένο αὐτό∙ καὶ πρόσφατα οἱ Ταλιμπὰν ὅσους Ἕλληνες συνελάμβαναν στὸ Ἀφγανιστάν, τοὺς ἀπέλυαν ὡς Ἰσκεντέρ, ὡς ἀπογόνους τοῦ Ἀλεξάνδρου.