Δεδομένη ἡ καμπὴ τῆς πολιτικῆς δυναμικῆς

Ἡ καμπὴ στὴν πολιτική μας δυναμικὴ θεωρεῖται πλέον δεδομένη, μετὰ τὸν ἄκρως ἐπιτυχῆ ἔλεγχο τῶν τραπεζῶν μας ἀπ’ τὴν Εὐρωπαϊκὴ Κεντρικὴ Τράπεζα, τὴν ἐξασφάλιση θετικοῦ ρυθμοῦ ἀναπτύξεως τὸ τρίτο τρίμηνο καὶ τὴν ἀδιαμφισβήτητη στήριξη τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Συμβουλίου ἀπέναντι στὶς τουρκικὲς προκλήσεις εἰς βάρος τῆς Κύπρου, χάρις στὶς τολμηρὲς ἀλλὰ καὶ μελετημένες παρεμβάσεις τοῦ Ἀντώνη Σαμαρᾶ∙ ἀπ’ τὸ Βουκουρέτσι τὴν Ἄνοιξη τοῦ 2008, μὲ τὴν ἐπιτυχία τοῦ Κώστα Καραμανλῆ γιὰ τὸ Σκοπιανό, εἶχε νὰ ζήσει ἡ Ἑλλὰς διεθνῆ ἀναγνώριση. Ὁ καλὸς ἀντίκτυπος στὸν κόσμο εἶναι ἐμφανής, ἔλειψαν οἱ ὅποιες διαδηλώσεις κατὰ τὸν ἑορτασμὸ τῆς ἐθνικῆς ἐπετείου, ἐνῶ καὶ ἡ ἀντιπολίτευση ἐγκαταλείπει τὴν πολιτική της πολώσεως καὶ ἐπιδιώκει τὴν ἐμφάνισή της μὲ διαλλακτικὸ πρόσωπο∙ τὸ πόσο πείθει εἶναι ἄλλο θέμα, ἀλλὰ αὐτὸ θὰ φανεῖ στὸ ἀμέσως προσεχὲς μέλλον. Ἡ δοκιμασία τῶν τραπεζῶν ἐπέδρασε ὡς καταλύτης, διότι ἡ ἀτλαντικὴ διαπλοκὴ καὶ οἱ ἐπιχώριες καταβολάδες της προέβλεπαν τὴν ἀποτυχία τῶν τραπεζῶν μας –μερικὰ μάλιστα ὄργανά της συνέχισαν τὸ παλιὸ τροπάριο καὶ μετὰ τὶς ἐπίσημες ἀνακοινώσεις-, ὁπότε ὅλοι ἀντιλαμβάνονται πλέον τὶς εὐνοϊκὲς ἐπιπτώσεις στὴν οἰκονομική μας ζωή. Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι ἡ Κουμουνδούρου ἤ δὲν κατάλαβε τὴν σημασία τῆς ἐπιτυχίας ἢ τὴν ἐμποδίζουν οἱ δεσμεύσεις της ἀπέναντι στοὺς χρηματοδότες της.

Στὴν οἰκονοία ὁλοκληρώνεται ἡ ἀποκατάσταση τῆς ἐμπιστοσύνης τοῦ κόσμου -τῶν μικρομεσαίων περισσότερο, διότι εἴμαστε οἰκονομία μικρομεσαίων- καὶ ἡ πίστη τους ὅτι γυρίσαμε σελίδα∙ ἡ ψυχολογία εἶναι ὁ κύριος παράγων στὴν οἰκονομία καὶ τὴν τελευταία διετία αὐτὴ ἦταν ὁ ἀποφασιστικὸς μοχλὸς γιὰ τὴν μετάβασή μας ἀπ’ τὴν ὕφεση τοῦ 7% στὴν ἀνάπτυξη γύρω στὶς δύο μονάδες τὸ τελευταῖο τρίμηνο∙ ὁ Ἕλληνας στηρίχθηκε στὸ φιλότιμό του, ἔσφιξε τὰ δόντια του καὶ πίστεψε ὅτι μπορεῖ νὰ πετύχει καὶ πέτυχε, χάρις στὶς θυσίες του, διότι στὴν ἱστορία δὲν ἔχει ξαναγίνει τέτοιος ἄθλος σὲ ἕνα χρόνο, ἀπὸ βαθειὰ ὕφεση σὲ ἀνάπτυξη καὶ μάλιστα χωρὶς τραπεζικὴ χρηματοδότηση τῆς οἰκονομίας. Τώρα διαπιστώνει ὅτι διανοίγονται οἱ ὁρίζοντες κανονικῆς ἀναπτύξεως τῆς χώρας∙ οἱ τραπεζικὲς πιστώσεις πρὸς τοὺς μικρομεσαίους –διότι αὐτοὶ θὰ ἀπορροφήσουν τὸ μεγάλο μέρος τῆς ἀνεργίας-, μαζὶ μὲ τὴν ρύθμιση τῶν ὀφειλῶν πρὸς τὴν Ἐφορία καὶ τὰ ἀσφαλιστικὰ ταμεῖα, ἀλλὰ καὶ τῶν κόκκινων δανείων, τοὺς ἐπιτρέπουν νά τρέξουν μὲ ρυθμὸ καλπασμοῦ τὶς δουλειές τους∙ οἱ περισσότεροι ἔχουν ἤδη ἕτοιμα τὰ σχέδιά τους καὶ μυριάδες ἔχουν ὑποβάλει τὶς αἰτήσεις τους πρὸς τὶς τράπεζες, οἱ ὁποῖες ἔχουν γίνει δεκτὲς καὶ ἀπομένει ἡ τυπικὴ ἀποδέσμευση τῶν χρηματοδοτήσεων. Οἱ δυναμικοὶ κλάδοι τῆς οἰκονομίας μας ἀποδίδουν ἤδη ἀρκετά.

Ὁ διεθνὴς περίγυρος ἔχει ἀλλάξει πλέον ριζικά∙ ἡ ἀναταραχὴ στὴν Μέση Ἀνατολὴ συνεχίζεται καὶ δὲν προβλέπεται σύντομο τέλος της, ἂν καὶ διανοίγονται κάποιες προοπτικὲς διεξόδου στὸ Οὐκρανικό∙ ἡ Ἑλλὰς θεωρεῖται ὡς ἑστία σταθερότητος καὶ ἀναφορᾶς διεθνῶς, μετὰ μάλιστα καὶ ἀπ’ τὸ πέρασμά της σὲ θετικοὺς ρυθμοὺς ἀναπτύξεως καὶ τὴν βέβαιη ἔξοδό της ἀπ’ τὰ μνημόνια. Ἡ ἀμέριστη ὑποστήριξη πρὸς τὸν Ἀντώνη Σαμαρᾶ ἀπ’ τὸ σύνολο τῶν 28, μὲ τὴν ἐξαίρεση τοῦ Βρεταννοῦ πρωθυπουργοῦ εἶναι χαρακτηριστική∙ ἐκτὸς ἀπ’ τὴν Ἀγκέλα Μέρκελ καὶ τὸν Φρανσουὰ Ὁλλὰντ καὶ ἄλλοι ἡγέτες, ὅπως ὁ Κροάτης πρωθυπουργὸς ποὺ δὲν εἶναι γνωστὸς γιὰ τὰ φιλελληνικά του αἰσθήματα λόγῳ ὀρθοδοξίας περισσότερο, μᾶς στήριξαν. Ὁ Ἕλληνας πρωθυπουργὸς ἐκπροσωποῦσε καὶ τὸν ἀσθενοῦντα Νίκο Ἀναστασιάδη, ἀλλὰ ἐξασφάλισε ὄχι μόνο τὴν ὑποστήριξή μας, ἀλλὰ καὶ τὴν πολιτικὴ συνοχὴ τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως, γιὰ πρώτη φορὰ σὲ τέτοιο βαθμό∙ ἡ ἀπομόνωση τῆς Βρεταννίας θεωρήθηκε ὡς αὐτονόητη, καθὼς συνοδεύθηκε καὶ ἀπ’ τὴν ἄρνηση τοῦ Νταίηβιντ Κάμερον νὰ συνεισφέρει τὶς ἀναλογοῦσες εἰσφορὲς στὸν εὐρωπαϊκὸ προϋπολογισμό. Ὅταν τὸ 2008 ἔγιναν ἐπιστροφὲς πόρων πρὸς τὸ Λονδίνο, δὲν ἀντέδρασαν οἱ Βρεταννοί, ἀλλὰ τώρα διαμαρτύρονται, ὁπότε δύο δυνατότητες ἔχει, πληρώνει ἢ ἀποχωρεῖ ἀπ’ τὴν Ἕνωση, μέση λύση δὲν ὑπάρχει∙ μᾶλλον πρὸς τὴν δεύτερη ὁδηγεῖται ἡ χώρα, μὲ ὅλες τὶς προεκτάσεις.

Ἡ ἀμηχανία μέχρι παράλυση διέπει τὴν ἀντιπολίτευση, ὄχι μόνο τὰ μικρὰ κόμματα, ἀλλὰ καὶ τὸν ΣΥΡΙΖΑ∙ εἶχαν πιστέψει ὅλοι τους στὴν ἀτλαντικὴ διαπλοκὴ καὶ εἶχαν καταστρώσει τὴν πολιτική τους κατὰ τὰ λεγόμενά της, ὅτι δὲν ὑπάρχει διέξοδος, παρὰ ἡ συνέχεια τῆς ὑφέσεως, καὶ ὅτι οἱ τράπεζες θὰ ἀποτύγχαναν. Δὲν εἶχαν ἀφήσει οὔτε ἀμυδρὴ ἐκδοχὴ ἐναλλακτικῆς λύσεως καὶ τώρα βρίσκονται στὸ κενό∙ ἡ ὑποχώρηση εἶναι δύσκολη καὶ ἡ χάραξη ἄλλης πολιτικῆς δείχνει ἀδύνατη σὲ ὅλα τὰ κόμματα. Ὁ ΣΥΡΙΖΑ ἐπιχειρεῖ κάποια στροφή, ἀλλὰ ὄχι καὶ πολὺ πειστική, ἴσως λόγῳ τῶν παρεμβάσεων τῶν συνιστωσῶν∙ ἔχει ἐγκαταλείψει σὲ μεγάλο βαθὸ τὴν τακτικὴ πολώσεως καὶ δείχνει σημεῖα προσεγγίσεως πρὸς τὰ εὐρύτερα στρώματα τοῦ κόσμου τῆς ἀγορᾶς. Τὸ χειρότερο γι’ αὐτὸν εἶναι ὅτι καὶ οἱ χαλκευμένες δημοσκοπήσεις καταγράφουν τὴν ὑποχώρηση τῆς ἀπηχήσεώς του, ἐνῶ καὶ στὸ ἐσωτερικό του κόμματος πληθαίνουν οἱ ἐπικρίσεις∙ τὸ ἐπιχείρημά τους εἶναι ἕνα, ἐὰν τὸ Καλοκαῖρι, μὲ τὴν ἀποτυχία τοῦ ΕΝΦΙΑ, δὲν ἐπέτυχε ἀντιστροφὴ τῆς πολιτικῆς δυναμικῆς καὶ τὴν προσφυγὴ στὶς κάλπες, ὅπως τὸ διακήρυσσε ὁ Ναπολεοντίσκος ἀπ’ τὴν Θεσσαλονίκη ὡς βεβαία, τί θὰ γίνει τώρα; Οἱ περισότεροι θεωροῦν δεδομένη τὴν ἐκλογὴ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας καὶ τὴν συνέχιση τοῦ κυβερνητικοῦ ἔργου∙ ἔτσι ὁ Ναπολεοντίσκος ἀποδεικνύει πάλι τὶς ἀτλαντικές του ἐξαρτήσεις, κι αὐτὸ εἶναι τὸ χειρότερο.

Ἡ κυβερνητικὴ πολιτικὴ ἀναγνωρίζεται πλέον ἀπὸ ὅλους, παρὰ τὶς δυσκολίες καὶ τὶς θυσίες τους στὰ δυόμισυ χρόνια τῆς ἀσκήσεώς της∙ ὁ τουρισμὸς ἔφερε τὴν ἀνάπτυξη στὶς περιοχές του, πάνω ἀπ’ τὸ 40% τῆς χώρας, καὶ τώρα μεταφέρει τὶς πολλαπλασιαστικές του ἐπιπτώσεις στὴν ὑπόλοιπη οἰκονομία, ἀλλὰ μὲ σημαντικὴ συνεισφορὰ τῶν ἄλλων κλάδων, ψηφιακῆς τεχνολογίας πρωτίστως, μεγάλων ἔργων καὶ μεταφορῶν, λόγῳ τῆς γεωγραφρικῆς μας θέσεως. Ἐπιπροσθέτως ἔρχεται ἡ πολυπόθητη ἀπὸ καιρὸ διάθεση τραπεζικῶν πιστώσεων, ὁπότε ἄλλαξε ἡ ψυχολογία ὅλων, ἀκόμη καὶ τῶν πιὸ ἀπαισιόδοξων∙ ὁ ἀντίκτυπος στὰ εὐρύτερα στρώματα μετράει πλέον, μὲ πρώτους τοὺς μικρομεσαίους τῆς ἀγορᾶς. Ἡ ἀγορὰ διαμορφώνει πλέον τὴν πολιτικὴ δυναμικὴ τῆς χώρας καὶ ὁ χρόνος τῶν τριῶν μηνῶν, μέχρι τὴν ἐκλογὴ τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας, εἶναι ἀρκετὸς γιὰ τὴν ἐμπέδωση ἄλλων πιὰ πολιτικῶν συνθηκῶν∙ δὲν εἶναι πιὰ μόνο ἡ αὐτοσυντήρηση τῶν βουλευτῶν ποὺ συμβάλλει στὴν ἀποφυγὴ τῶν ἐκλογῶν, εἶναι καὶ ἡ πεποίθηση ὅτι ἡ ὅποια διαταραχὴ τῆς πολιτικῆς σταθερότητος μπορεῖ νὰ θέσει σὲ κίνδυνο τὶς μέχρι τώρα ἐπιτυχίες. Ἡ καταστροφολογία ἐγκαταλείπεται καὶ ἐνισχύεται ἡ ἀμφιβολία τοῦ κόσμου γιὰ νέα πειράματα, ὅπως τὰ δοκίμασε τὸ 2009 καὶ τὰ πλήρωσε πανάκριβα∙ ἄλλωστε ἡ νέα ψῆφος δὲν φαίνεται νὰ εἶναι ψῆφος διαμαρτυρίας καὶ ψῆφος ἀγανακτήσεως, ὅπως τὸ 2012, ἀλλὰ ψῆφος πολιτικῆς ἐμπιστοσύνης.