Γιοῦνκερ, ἐλπίδες Εὐρώπης

Ὁ Ζὰν Κλὼντ Γιοῦνκερ ἐπιχειρεῖ νέα ἀρχὴ στὴν Εὐρώπη, μὲ τὴν ἀνάληψη τῆς προεδρίας, ἐξ αἰτίας τῆς ἀποδυναμώσεως τοῦ γαλλογερμανικοῦ ἄξονος καὶ τῆς κοινωνικῆς ἀναταταραχῆς στὴν Γαλλία καὶ στὴν Ἰταλία∙ οἱ δύο κυβερνήσεις, μετὰ τὴν ἀρχικὴ ἀμφισβήτηση τῆς ἑνιαίας δημοσιονομικῆς πολιτικῆς τῆς Εὐρωζώνης, ὑποχρεώθηκαν σὲ ὑποχώρηση ἀπέναντι στὴν Ἐπιτροπή∙ οἱ διαδηλώσεις ὅμως στὸ ἐσωτερικό πληθαίνουν, μὲ νεκρὸ στὴν Τουλούζη. Ἔτσι μοναδικὴ ἐλπίδα παραμένει ὁ νέος πρόεδρος τῆς Ἐπιτροπῆς καὶ ἡ ἄμεση ἄσκηση ἀναπτυξιακῆς πολιτικῆς, ὅπως ἔχει ἐξαγγείλει ἤδη, ἀλλὰ καὶ εὐρωπαϊκῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς, ἔναντι τῆς ἀνεκτικῆς πρὸς τὴν Οὐάσιγκτον τοῦ προκατόχου του, σὲ πολλὰ θέματα καὶ περισσότερο στὸ οὐκρανικό∙ ὁ Λουξεμβούργιος πολιτικὸς διαθέτει τὴν μακρόχρονη ἐμπειρία του, ὡς πρώτου προέδρου τῆς Εὐρωζώνης, καὶ γνωρίζει ἄριστα ὅτι αὐτὴ ἀποτελεῖ τὸν συνεκτικὸ κρίκο τῶν εὐρωπαϊκῶν λαῶν. Ἡ ἐνίσχυση τῆς πολιτικῆς συνοχῆς ἐμπεδώνεται, ὡς κοινὴ ἐλπίδα, μὲ τὴν ἀνάπτυξη.