Ὁ χάλκεος εἰς Δία λεύσσων

Οἱ ζωγράφοι καὶ οἱ γλύπτες ἔφτιαξαν τὴν εἰκόνα τοῦ Ἀλεξάνδρου νὰ κυττάζει πρὸς τὰ πάνω∙ ἤθελαν νὰ δείξουν τὴν ἀνωτερότητά του καὶ τὴν θεϊκὴ καταγωγή του, ὅπως ἄφηνε τὴν φήμη νὰ διαδίδεται μετὰ τὴν ἐπίσκεψή του στὸ ἱερὸ τοῦ Ἄμμωνος Διός. «Μὴ γὰρ ἃς οἱ ποιηταὶ ταῖς εἰκοσιν αὐτοῦ καὶ τοῖς ἀνδριᾶσι μεγαληγορίας ἐπεχάραττον»∙ διότι ὄχι κατὰ τὶς προσωπογραφίες, ὅπως τὶς ἔκαναν οἱ ζωγράφοι ἢ τὶς προτομὲς οἱ γλύπτες σχεδιάδοντες τὴν ὑπεροψία του. «Οὐ τῆς μετριότητος ἀλλὰ τῆς δυνάμεως τῆς Ἀλεξάνδρου στοχαζόμενοι σκοπῶμεν»∙ ὄχι τῆς μετριοφροσύνης του, ἀλλὰ ἀποβλέποντες στὴν καταγραφὴ τῆς δυνάμεως τοῦ Ἀλεξάνδρου. «Αὐδασοῦντι δ’ ἔοικεν ὁ χάλκεος εἰς Δία λεύσσων∙/ Γᾶν ὑπ’ ἐμοὶ τίθεμαι∙ Ζεῦ, σὺ δ’ Ὄλυμπον ἔχε»∙ συνήθιζε δὲ νὰ ὁμιλεῖ ὁ χάλκινος ἀνδριὰς κυττάζοντας πρὸς τὸν Δία∙/ τὴν Γῆ θέτω στὰ πόδια μου∙ Δία, ἐσὺ ἔχεις τὸν Ὄλυμπο.