Οἱ ποιηταὶ κολακεύοντες

Στὶς κολακεῖες τῶν ποιητῶν ἀποδίδει ὁ Πλούταρχος τὴν φήμη, ὅτι ὁ Ἀλέξανδρος ἦταν υἱὸς τοῦ Διός∙ οὔτε ὁ ἴδιος τὴν πίστεψε, ἀλλὰ τὴν ἄφηνε κυκλοφορεῖν. «Καὶ ‘’ Ἀλέξανδρος ἐγὼ Διὸς μὲν υἱός’’»∙ καὶ ὁ ‘’Ἀλέξανδρος ἀπάντησε, ἐγὼ μὲν εἶμαι υἱὸς τοῦ Διός’’∙ «Ταῦτα μὲν οὖν ὡς ἔφην, οἱ ποιηταὶ κολακεύοντες αὐτοῦ τὴν τύχην προσεῖπον»∙ αὐτὰ μὲν λοιπόν, ὅπως ἔχω ἀναφέρει, οἱ ποιητὲς κολακεύοντάς του τὴν τύχη τὰ εἶπαν. «Τῶν δ’ ἀληθινῶν ἀποφθεγμάτων Ἀλεξάνδρου πρῶτον ἄν τις τὰ παιδικὰ διέλθοι»∙ γιὰ τὰ ἀληθινὰ ἀποφθέγματα τοῦ Ἀλεξάνδρου πρέπει ἀνατρέξειν κάποιος στὴν παιδική του ἡλικία. «Ποδωκέστατος γὰρ τῶν ἐφ’ ἡλικίας νέων γενόμενος»∙ ἦταν λοιπὸν ὁ ταχύτερος στὸ τρέξιμο τῶν νέων τῆς ἡλικίας του. «Καὶ τῶν ἑταίρων αὐτὸν ἐπ’ Ὀλύμπια παρορμόντων, ἠρώτησεν εἰ βασιλεῖς ἀγωνίζονται»∙ Καὶ ὅταν οἱ ἑταῖροι του τὸν παρότρυναν συμμετέχειν στοὺς Ὀλυμπιακοὺς ἀγῶνες, ρώτησε ἂν ἀγωνίζονται οἱ βασιλεῖς.