Τὴν γὰρ Ἀχιλλέως κέκτημαι

Στὴν Τροία ὁ Ἀλέξανδρος, διαβαίνοντας στὴν Ἀσία, προσκύνησε τὰ ἱερὰ Ὁμήρου καὶ Ἀχιλλέως. «Ὥστε εἰπεῖν Ὅμηρον ὅτι τῷ αὐτῷ μέτρῳ τὴν μὲν Ἀγαμέμνονος ἀνδραγαθίαν κεκόσμηκε, τὴν δὲ Ἀλεξάνδρου μεμάντευται»∙ ὥστε λέγεται ὅτι ὁ Ὅμηρος ἐξυμνοῦσε στὸν ἴδιο βαθμὸ τὴν ἀνδρεία τοῦ Ἀγαμέμνονος καὶ μάντευε ἐκείνη τοῦ Ἀλεξάνδρου, στὸν στίχο, ‘’ἀμφότερον βασιλεὺς τ’ ἀγαθὸς κρατερὸς τ’ αἰχμητής’’. «Διαβὰς δὲ τὸν Ἑλλήσποντον ἐθεᾶτο τὴν Τροίαν ἀνατυπούμενος τὰς ἡρωικὰς πράξεις»∙ ὅταν πέρασε τὸν Ἑλλήσποντο ἐπισκέφθηκε τὴν Τροία ἀναλογιζόμενος τὶς ἡρωικὲς πράξεις. «Καὶ τινὸς αὐτῷ τῶν ἐγχωρίων ὑποσχομένου τὴν Πάριδος λύραν εἰ βούλοιτο δώσειν»∙ κι ὅταν κάποιος ἀπ’ τοὺς ντόπιους τοῦ ὑποσχέθηκε τὴν λύρα τοῦ Πάρη. «Οὐδὲν ἔφη τῆς ἐκείνου δέομαι∙ τὴν γὰρ Ἀχιλλέως κέκτημαι, πρὸς ἣν ἐκεῖνος ἀνεπαύετο ‘’ἄειδε δ’ ἄρα κλέα ἀνδρῶν’’»∙ δὲν τὴν χρειάζομαι, διότι ἔχω ἐκείνη τοῦ Ἀχιλλέως, μὲ τὴν ὁποία ἐκεῖνος ἀναπαυόταν, ‘’ἀρματωλῶν παλικαριὲς λαλῶντας’’.