Πεντήκοντα τάλαντα ἔπεμψεν

Ὁ Ἀλέξανδρος ἦταν πάντοτε φιλικὸς πρὸς τοὺς φιλοσόφους τῆς ἐποχῆς καὶ γενναιόδωρος ἀπέναντί τους∙ μᾶλλον τὰ εἶχε μάθει αὐτὰ ἀπ’ τὸν Ἀριστοτέλη, κοντὰ στὸν ὁποῖο μαθήτευσε ἐπὶ πέντε χρόνια, ὅσο κανεὶς ἄλλος βασιλεὺς σὲ τόσο μεγάλο φιλόσοφο στὴν ἱστορία. «Πύρρωνι δὲ τῷ Ἠλείῳ πρῶτον ἐντυχόντι μυρίους χρυσοὺς ἔδωκε»∙ στὸν Πύρρωνα δὲ τὸν Ἠλεῖο, τὸν ὁποῖο πρῶτο συνάντησε, στὴν Κόρινθο πιθανὸν κατὰ τὸ συνέδριο τῶν ἑλληνικῶν πόλεων, χάρισε δέκα χιλιάδες χρυσᾶ νομίσματα. «Ξενοκράτει δὲ τῷ Πλάτωνος πεντήκοντα τάλαντα δωρεὰν ἔπεμψεν»∙ στὸν Ξενοκράτη, μαθητὴ τοῦ Πλάτωνος καὶ ἀρχηγὸ τῆς σχολῆς του μετέπειτα, ἔστειλε πεντήκοντα τάλαντα δωρεάν. «Ὀνησίκριτῳ δὲ τὸν Διογένους τοῦ κυνὸς μαθητὴν ὅτι ἄρχοντα τῶν κυβερνητῶν κατέστησε ὑπὸ πλειόνων ἱστόρηται»∙ τὸν Ὀνησίκριτο δὲ ἀπ’ τὴν Αἴγινα ἢ Ἀστυπάλαια, μαθητὴ τοῦ κυνικοῦ Διογένους τὸν διώρισε ναύαρχο τῶν κυβερνητῶν, λέγεται ἀπὸ πολλούς, καὶ τὸν ἔστειλε διαπραγματευτὴ στοὺς Ἰνδοὺς γυμνοσοφιστές.