Γενάρχου καὶ προπάτορος

Τὴν προσωπικὴ ἐξομολόγηση τοῦ Ἀλεξάνδρου συνεχίζει ὁ Πλούταρχος, μεταφέρων τὴν κοινὴ ἀντίληψη τῶν Ἑλλήνων. «Νῦν δὲ σύγνωθι, Διόγενες, Ἡρακλέα μιμοῦμαι καὶ Περσέα ζηλῶ, καὶ τὰ Διονύσου μετιὼν ἴχνη»∙ τώρα ὅμως συγχώρεσέ με, Διογένη, μιμοῦμαι τὸν Ἡρακλέα καὶ ζηλεύω τὸν Περσέα καὶ ἀκολουθῶ τὰ ἴχνη τοῦ Διονύσου. «Θεοῦ γενάρχου καὶ προπάτορος, βούλομαι πάλιν ἐν Ἰνδίᾳ νικῶντας Ἕλληνας ἐγχορεῦσαι»∙ τοῦ γενάρχου θεοῦ καὶ προπάτορός μου, θέλω πάλι νικητὲς στὴν Ἰνδία νὰ βρεθοῦνε οἱ Ἕλληνες. «Καὶ τοὺς ὑπὲρ Καύκασον ὀρείους καὶ ἀγρίους τῶν βακχικῶν κώμων ἀναμνῆσαι»∙ καὶ στοὺς ψηλὰ στὸν Καύκασο ὀρεινοὺς καὶ ἀγρίους νὰ θυμήσω τὶς βακχικὲς γιορτές. «Κἀκεῖ τινες εἶναι λέγονται στερρᾶς καὶ γυμνήτιδος σοφίας ἐθάδες ἄνδρες ἱεροὶ καὶ αὐτόνομοι»∙ ἐκεῖ ὑπάρχουν λένε ἄνδρες ἱεροὶ καὶ αὐτόνομοι σταθερᾶς καὶ γυμνικῆς σοφίας. «Θεῷ σχολάζοντες, εὐτελέστεροι Διογένους, οὐδὲν πήρας δέονται»∙ μὲ τὸν θεὸ ἀσχολούμενοι εὐτελέστεροι τοῦ Διογένους, καὶ χωρὶς μπαστοῦνι.