Ἀνδρείαν καὶ δικαιοσύνην

Ἡ προσωπικότης τοῦ Ἀλεξάνδρου ἔχει μελετηθεῖ ἀπ’ τὴν ἀρχιαότητα ὅσο κανενὸς ἄλλου στὴν ἱστορία∙ ὁ Πλούταρχος εἰς τὰ ἠθικά του εἶναι διεξοδικὸς καὶ ἀρκετὰ διερευνητικὸς γιὰ τὴν δράση τοῦ μεγαλυτέρου στρατηλάτου στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος. «Εἶεν∙ αἱ δὲ πράξεις αὐτοῦ πότερον αὐτοματισμὸν ἐπιφαίνουσι τύχης;» ἔστω, ἡ προσωπική του ἐξομολόγηση καὶ ἡ ἀναφορά του στὴν ἀνάγκη ἐκδόσεως ἑνιαίου νομίσματος∙ οἱ δὲ πράξεις του μάλιστα κατὰ πόσο δείχνουν αὐτοματισμὸ λόγῳ τύχης; «Καὶ βίαν πολεμικὴν καὶ χειροκρατίαν ἢ πολλὴν μὲν ἀνδρείαν καὶ δικαιοσύνην;» καὶ πολεμικὴ βία καὶ τυραννικότητα ἢ πολλὴ μὲν ἀνδρεία καὶ δικαιοσύνη; «Πολλὴν δὲ σωφροσύνην καὶ πραότητα μετὰ κόσμου καὶ συνέσεως;» πολλὴ δὲ σωφροσύνη καὶ πραότητα μὲ κοσμιότητα καὶ σύνεση; «Νήφοντι καὶ πεπνυμένῳ τῷ λογισμῷ πάντα πράττοντος;» μὲ ἠρεμία καὶ συγκρατημένο τὸ λογισμό του ἐνεργοῦντος πάντοτε; Τὰ ἐρωτήματα ἀπευθύνονται πρὸς τοὺς ἄλλους περισσότερο, παρὰ πρὸς τὸν ἑαυτό του.