Ἔοικε τῶν ἀρετῶν μεμῖχθαι

Ἡ ἀξιολόγηση τῶν ἀρετῶν τοῦ Ἀλεξάνδρου ἢ τῆς τύχης ἐθεωρήθη πολὺ δύσκολος ἀπ’ τοὺς ἱστορικούς. «Οὐ γὰρ ἔστιν εἰπεῖν διακρίνοντά με μὰ τοὺς θεούς, ὅτι τοῦτο μὲν ἀνδρείας, τοῦτο δὲ φιλανθρωπίας, τοῦτο δ’ ἐγκρατείας»∙ διότι δὲν δύναται κανεὶς εἰπεῖν με, μὰ τοὺς θεούς, ὅτι αὐτὸ εἶναι ἔργο ἀνδρείας, αὐτὸ δὲ φιλανθρωπίας, αὐτὸ δὲ ἐγκρατείας. «Ἀλλὰ πᾶν ἔργον ἐκ πασῶν ἔοικε τῶν ἀρετῶν μεμῖχθαι, βεβαιοῦντος αὐτοῦ τὸν Στωικὸν ἐκεῖνον λόγον»∙ ἄλλα κάθε ἔργο ἀπὸ ὅλες τὶς ἀρετὲς ἔχει ἀναμιχθεῖ, πρὸς ἐπιβεβαίωση τῆς στωτικῆς ἐκείνης θεωρίας. «Ὅτι πᾶν, ὃ δρᾶ ὁ σοφός, κατὰ πᾶσαν ἀρετὴν ἐνεργεῖ»∙ ὅτι κάθε τι ποὺ κάνει ὁ σοφός, τὸ κάνει μὲ ὅλες τὶς ἀρετές. «Καὶ μὶα μέν, ὡς ἔοικεν, ἀρετὴ πρωταγωνιστεῖ πράξεως ἑκάστης, παρακαλεῖ δὲ τὰς ἄλλας καὶ συνεντείνει πρὸς τὸ τέλος»∙ μία ἀρετὴ συνήθως πρωταγωνιστεῖ καὶ παρακαλεῖ τὴν βοήθεια ὅλων τῶν ἄλλων.