Παρίσι, ἐμφανὴς αἰσιοδοξία

Ἡ αἰσιοδοξία εἶναι ἐμφανέστατη στὸ Παρίσι, ὡς πρὸς τὸ ἀποτέλεσμα τῶν διαπραγματεύσεων καὶ τὴν ἄρση τῶν ἀνυποστάτων ἀντιρρήσεων τοῦ ΔΝΤ∙ ἤδη ἡ Ἐπιτροπὴ προβλέπει ὁμαλὴ κατάληξη τὸ διήμερο καὶ ἐπιστροφὴ τῆς τρόϊκας στὴν Ἀθήνα γιὰ τὴν ὁλοκλήρωση τῆς ἀξιολογήσεως. Οι διαφορὲς δὲν εἶναι οὐσιαστικές, ἔστω κι ἂν προβάλλονται ἀπ’ τὴν ἐπιχώρια διαπλοκὴ κι ὄχι ἀπ’ τὴν ἀτλαντική, μὲ σαφῆ στόχο, τὴν ἀπαξίωση τῶν ἐπιτευγμάτων τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας∙ ἡ κυβέρνηση εἶναι ἤρεμη καὶ προσεκτικὴ στὶς κινήσεις της, διότι γνωρίζει ὅτι ἀπόφαση τῆς Εὐρωζώνης εἶναι ἡ ρύθμιση τῆς ἐκκρεμότητος, ἡ ὁποία καὶ πολὺ κράτησε, ἐπειδὴ ἐπείγει ἡ ἄσκηση ἀναπτυξιακῆς πολιτικῆς. Τὸ βάρος τῶν Βρυξελλῶν πέφτει πλέον στὴν Γαλλία καὶ στὴν Ἰταλία, γιὰ τὴν ἐπανεκκίνηση τῆς οἰκονομίας των, ἀλλὰ καὶ στὴν καλύτερη δυνατὴ ἀξιοποίηση τῆς ἀνοδικῆς δυναμικῆς τῆς Ἑλλάδος∙ θεωροῦν δευτερεύοντα καὶ μᾶλλον ὕποπτα ὅσα ἐπικαλοῦνταί οἱ ἐκπρόσωποι τῶν κερδοσκόπων.