Παράταση, ἀλλὰ διευθέτηση

Ἡ παράταση τοῦ χρόνου τῆς ἀξιολογήσεως θεωρεῖται πιθανή, ἀλλὰ ὁπωσδήποτε ὁλοκληρώνεται σύντομα, μὲ τὸ τέλος τῶν μνημονίων∙ ἡ διαφορὰ ἀνάμεσα στὴν προπαγάνδα τῆς διαπλοκῆς, γιὰ ἀδιέξοδο, καὶ στὶς ἀνακοινώσεις τῆς Ἐπιτροπῆς καὶ τοῦ Βερολίνου, γιὰ βέβαιη ρύθμιση, εἶναι χαρακτηριστική, ἐνῶ καὶ τὸ ΔΝΤ ἀλλάζει τόνο καὶ ἀποδέχεται τὴν συμφωνία. Τὸ πρόβλημα εἶναι πολιτικὸ καὶ ὄχι οἰκονομικό∙ οἱ κερδοσκόποι τοῦ Ταμείου γνωρίζουν, ὅτι ἡ ἀποχώρησή τους ἀπ’ τὴν Ἑλλάδα σημαίνει τέλος στὶς παρεμβάσεις τους στὴν Εὐρωζώνη, ἀλλὰ καὶ ἔμμεση ὁμολογία πλήρους ἀποτυχίας, ἐπειδὴ σὲ ὅλες τὶς προβλέψεις του ἔχουν πέσει ἔξω∙ τώρα διαπιστώνει ὅτι, χάρις στὶς ἀντιδράσεις Βρυξελλῶν καὶ Γερμανίας, κινδυνεύει μὲ ἐπαίσχυντη ἐκδίωξη καὶ ἀνακρούει πρύμναν ἐσπευσμένως. Στὸ Παρίσι, ὅπως καὶ στὴν προηγούμενη ἀλληλογραφία, εἶχε προκαλέσει τὴν ὀργὴ καὶ τῶν Εὐρωπαίων τῆς τρόϊκας, μὲ τὴν προβολὴ συνεχῶν ἐμποδίων καὶ τὴν ἄρνηση ἀναγνωρίσεως τῆς ἐκπληκτικῆς ἑλληνικῆς οἰκονομικῆς προόδου.